Het tweede seizoen van You overstijgt de verwachtingen door slim met ze te spelen. De priemende blik van Penn Badgley en een sluw scenario trekken de serie boven standaard bingewatchvoer uit.

Producent Greg Berlanti bouwt aan een soapuniversum dat subversief de conventies mengt met hyperplastisch melodrama. You, losjes gebaseerd op de succesroman van Caroline Kepnes, is het vlaggenschip van het imperium dat ook uit het barokke Riverdale en het charmante Chilling Adventures of Sabrina bestaat. Stalker Joe is verkast naar Los Angeles om een nieuw leven op te bouwen na de gebeurtenissen uit het eerste seizoen. Maar er komt een nieuwe liefde in zijn leven, en mensen in haar omgeving die Joe tegenzitten. Hij lijkt te hebben geleerd van zijn fouten en het seizoen bevat zowaar boetedoening.

Na een verraderlijke eerste aflevering halen de schrijvers onder leiding van showrunner Sera Gamble alle zekerheden een voor een weg. Zo is er weer een vervelende vriendengroep, maar nu probeert Joe sympathie op te brengen voor hen. Ook nu krijgt Joe te maken met een lastige laatste horde die om de aandacht van de nieuwe vlam strijdt. Dit keer is het een tweelingbroer die meer furore maakt met drugsmisbruik dan films maken in Hollywood. En nu kiest Joe ervoor deze te helpen. Daarnaast is zijn vlam Love verre van perfect en is het de vraag wie nu wie bespeelt. Alle plotwendingen duidt Joe in monotone zakelijke voice-overs, wat met zijn notoire onbetrouwbaarheid tot enerverende cliffhangers leidt.

De schermutselingen van Joe achter de schermen om het perfecte vriendje te zijn voor Love terwijl gaandeweg Los Angeles in zijn persoonlijke vagevuur transformeert, krijgen de intonatie van een te dramatische soap. Waar normaliter de close-ups van smachtende blikken in zonnegloed een romantische fantasie verkopen, hebben die in You een subversieve betekenis door de ontstellende obsessies van de personages. Gewiekst wisselt de focus van geliefde naar starende geliefde, waarbij Badgley’s priemende blik en stoïcijnse houding zorgen voor een verstikkende werking. 

Het smalen om door uiterlijk vertoon verdorven sociale interactie doet denken aan de satire van Ingrid Goes West, met het verschil dat in You het sarcasme over likes op social media geen tragische dimensie heeft. De karakterstudie zuigt hier juist een moeras in. Er zit iets fatalistisch aan Joe’s eeuwige zoektocht naar de perfecte liefde, die hij nooit bereiken zal. Dat combineert met stijgende schuldgevoelens over wandaden die hij ooit noodzakelijk achtte, opgerakeld door de door hem zo gehate neppe omgangsvormen van Los Angeles. 

Het onderliggende cynisme in You is dat van een wereld waar de ander slechts een verlengstuk van jezelf is. Nu het individu als productiefactor een kwestie van input en output is, betrekt het alle externe factoren op zichzelf. Liefde is overbodig, alleen nog statussymbool. Zoals Gilles Ivain omschreef, verkiest men de volautomatische stortkoker boven de liefde. Joe is in dat opzicht de vervolmaking van deze logica, die men ook in de geoptimaliseerde vleeskeuring van de datingapp ziet. 

You is derhalve niet slechts een sarcastische diss jegens social media, maar een wanhoopskreet in een steeds eenzamer wordende samenleving. Qua uiterlijk vertoon lijkt de serie een verfrissende update van Le notti bianche, waarin Luchino Visconti liefdesproblematiek een existentiële lading geeft. You blijft echter steken in puur negatieve kritiek met louter opportunistische personages. Het is tekenend dat het meest innemende personage, Love’s tweelingbroer Forty, de enige lijkt te zijn met een stukje goud in het hart. 

Daarnaast is al het subversieve van de serie gehuld in een verleidelijke Netflix-verpakking. Het is bingewatchvoer, waar tijd voor reflectie ondergeschikt is aan het beginnen met de volgende aflevering. Dat uit zich in ostentatief symbolisme met het noemen van zwaarmoedige Russische literatuur of zeven dingen die je tot een echte Angeleno maken. Klungelige flashbacks moeten doorgaan voor uitdieping van Joe, met wat voor de hand liggende salonpsychologie over zijn jeugd. Voor het geval dat de bingewatcher iets gemist heeft is daar nog de overduidelijke dialoog. Toch overtreft het tweede seizoen met een scherper scenario het eerste. Berlanti kan terugkijken op een geslaagd vlaggenschip, want gegeven Netflix’ praktijken is het maar de vraag of Joe’s avonturen een derde seizoen krijgen.