Nu aan het lezen:

X-Men: Dark Phoenix

X-Men: Dark Phoenix

In de X-Men-filmserie draait alles altijd om de strijd tussen goed en kwaad. Dark Phoenix, waarin het verhaal van Jean Grey (Sophie Turner) wordt verteld is daar geen uitzondering op, maar legt zich meer dan andere delen toe op het weergeven van de innerlijke strijd. Het gaat erom wat je met je gave doet en dat wordt keer op keer benadrukt. Steek je met een pen andermans ogen uit, of maak je een tekening? Jean weet het nog zo net niet. Dark Phoenix verveelt met een kleine twee uur nooit echt, maar is met grote en welbekende stappen wel heel snel thuis waardoor de ontwikkeling van Jean niet goed uit de verf komt. Dat is zonde, omdat in de eerste X-Menfilm waarin eindelijk een vrouw centraal staat alsnog Charles Xavier (James McAvoy) het meest interessante personage is. Voor het eerst worden zijn nare trekjes (lichtjes) aan de tand gevoeld, en moet hij, weliswaar met veel moeite, de hand in eigen boezem steken.

Na een verkeersongeluk waarin haar ouders omgekomen zijn, wordt Jean opgevoed door Charles Xavier. We maken kennis met haar als zesjarig kind en spoelen dan gelijk door naar een jongvolwassene, die al een relatie heeft met Scott (Tye Sheridan) en als volleerd lid van het X-Men team de mensen van hun eigen hoogmoed redt. Wanneer een ruimtevaartmissie fout gaat absorbeert Jean energie die haar eigen krachten op mysterieuze wijze versterken, maar de mechanismen die Charles Xavier heeft aangelegd om haar zelfbeheersing te vergroten teniet doen. Tegelijkertijd doet ze een schokkende ontdekking over haar verleden waarmee alles op losse schroeven komt te staan. Wat is beter: alles weten en leven met de pijn, of comfortabel maar in onwetendheid leven? Het is een van de vele relevante vragen die in Dark Phoenix worden gesteld, maar waar geen tijd voor wordt genomen omdat er snel moet worden geschakeld op de orde van de dag. En die houdt een irrelevante slechterik en grote hoeveelheden rondslingerende stukken metaal in. Jessica Chastain is prachtig met gebleekt haar maar wat blanco als Vuk, en dat geldt eigenlijk voor alle acteurs, die enkel afgezaagde dialogen te spreken krijgen.

Wat dat betreft komt Jean er het slechtste van af. Elke scène waarin haar krachten tot uiting komen wordt ingeleid en afgesloten met close-ups van een vertwijfelde Jean die houterig stamelt dat ze het allemaal niet begrijpt wat haar overkomt en zich niet kan beheersen. Dat is ook gelijk het begin en einde van haar strijd. Er wordt constant gesuggereerd dat haar emoties de overhand nemen, maar wat dat betreft is Jean net een lichtschakelaar zonder dimmer met twee standen: aan en uit. De oplichtende scheurtjes die over haar gezicht lopen zijn de visuele vertaling van pijnlijke expansie, maar gaan al snel irriteren. Naast dat trucje wordt er niet meer geboden dan dat haar slachtofferschap te wijten is aan falende vaderfiguren en dat wordt al snel een oud liedje. Het zijn allemaal obstakels om haar als een feniks uit haar as te doen herrijzen. Dat gegeven vormt weer de kern van een feministische boodschap waar nog een zelfbewust feelgood sausje overheen wordt geplenst door Jean in te laten zien dat ze niet ondanks maar juist dankzij haar emoties krachtig is (cue elk recent nummer van Beyoncé). Tja. Ik kan niet wachten tot grote studio’s het eindelijk voor elkaar krijgen om het allemaal wat geloofwaardiger op het witte doek te krijgen.

Er zijn behoorlijk wat onwaarschijnlijke momenten in Dark Phoenix. Regisseur en scenarist Simon Kinberg had ze beter uit kunnen schrijven als hij niet zoveel losse eindjes en personages met elkaar had willen verbinden. Hij lijkt nooit te weten waar hij nu precies heen wil met het geheel. De X-Men hebben als groep weinig cohesie en probeersels als de plotselinge gewelddadigheid van Hank (Nicholas Hoult) of de wel heel moeiteloze plooibaarheid van Erik (Michael Fassbender) vallen, evenals de naïviteit van Jean, wat zwaar op de maag. Maar met stip op nummer één staat het vrijwillige vertrek van Charles Xavier, die schijnbaar inziet dat hij en zijn dictatoriale neigingen even op vakantie moeten. Was het in de echte wereld maar zo makkelijk. Dat hij samen met Erik in Parijs in een café genaamd Les Vieux Copains op de hoek van de rue de la Paix gaat schaken, is een teken dat de debuterende Kinberg wat meer tijd en ruimte nodig heeft. Het kleine en fijne hoeft hij daarbij niet te schuwen. Het vluchtige moment waarin een bal van het basketbalveld rolt omdat de twee kleppen waaruit het veld bestaat een vliegtuig door laten is heerlijk. Subtiliteiten zijn in actiefilms bijna altijd het ondergeschoven kindje, maar uiteindelijk wel de lijm die de grotere delen bij elkaar houdt.

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken