Warcraft: The Beginning is de eerste film in de peperdure serie. Het eerste deel heeft een budget waar bijna iedere filmmaker alleen maar van kan dromen. Dat geld niet gelijk staat aan hoge kwaliteit, dat blijft gelukkig altijd zo. En dat geldt ook voor Warcraft. Het is zeker geen slechte film. Sterker nog, het ziet er fantastisch uit – maar er ontbreekt teveel aan om hem echt goed te noemen.

Als disclaimer moet ik vermelden dat we bij binnenkomst enkel nog een plekje kunnen vinden op de tweede rij. Recht voor het enorme iMax-scherm. De 3d-beelden lijken uit de grond voor ons op te stijgen, om ons dan met een overweldigende zee van beeld te overspoelen. En ik heb het spel nooit gespeeld. Dus zonder enige kennis van zaken ben ik in de overvolle bioscoopzaal gaan zitten.

Daar zit ook meteen een groot mankement van Warcraft: The Beginning. Als je onbekend bent met het hele Warcraft-fenomeen dan heb je een probleem. De film neemt (bewust?) niet de moeite om een uitleg te geven over de wereld waarin we ons bevinden. En zo komt het voor dat bepaalde magie plots gebruikt wordt, we opeens in een zwevend kasteel met allerlei naamloze figuren zitten om een plan te bespreken, en meer karakters die een sleutelrol vertolken het verhaal in komen lopen – het geeft je de hele film door het gevoel dat je ergens iets belangrijks hebt gemist. Voor de Warcraft-fan zal het een feest der herkenning zijn. En die kijkers zullen ook blij zijn met het overslaan van de talloze introducties, wat de film voor hen waarschijnlijk vele malen beter heeft gemaakt.

warcraft_the_beginning_02037760_st_10_s-high

Warcraft: The Beginning draait om de oplaaiende oorlog tussen de mensen en de Orcs. Waar de mensen (The Alliance) al tijdlang in vrede leven, komen de Orcs (The Horde) naar de aarde nadat hun eigen wereld vernietigd is. Dat hebben ze zelf gedaan overigens, en ze zijn van plan om dat destructieve gedrag hier vrolijk voort te zetten. Zo komt het al snel tot de eerste clash, nog voor we goed en wel begonnen zijn met de film. Dat brengt me op het tweede mankement: de film lijkt enkel een begin en een einde te hebben. Eigenlijk ook geen echt einde, nu ik dat zo opschrijf. Doordat het overduidelijk geschreven is om meerdere delen te kunnen maken worden de onwetende kijkers verrast achtergelaten tijdens de credits. Warcraft begint, gaat door, en door, en door. Er is geen sprake van een duidelijk middenstuk en einde, wat de film een wat hol karakter geeft.

Dan naar het positieve gedeelte. Want wat ziet het er fantastisch uit. Al in het begin valt de CGI op: de personages (en die lichaamsbeharing!) zijn gedetailleerd zoals je nog nooit hebt gezien. En de actie is voor het grootste gedeelte van de film net zo goed. De kracht waarmee de Orcs in rammen op de mensen is voelbaar, en de actie scènes duren precies lang genoeg om veel indruk te maken zonder in herhaling te vallen. Met een sterker verhaal, meer structuur en balans, en wat meer aandacht voor de onwetende kijker (die volgens de makers wel degelijk tot de doelgroep behoren) – had Warcraft: The Beginning een hele goede film kunnen zijn. Helaas blijft het steken bij een veel te dure Hollywood-cashcow.