Nu aan het lezen:

V for Valentine

V for Valentine

 

Valentijn is wederom gearriveerd! Of je nou het feest ziet als een ordinaire knieval naar Amerikaans, op frustratie inspelende commercie, een mooie kans om je eeuwige liefde te verklaren aan je betere helft, sub/dom of harem, je Tinderdate wil overweldigen met een geweldig filmuitje of gewoon toepasselijk wil Netflix en chillen, we got you covered! Redacteuren Theodoor Steen, Elise van Dam, Roos van den Eerenbeemt, Tim Bouwhuis, Claire Hoogakker en Luuk van Huët geven je filmtips voor de ideale Valentijnsdag.

High Fidelity (Stephen Frears, 2000)

Het was het jaar 2000. Ik had de film High Fidelity gezien en had een beetje liefdesverdriet over iemand die in de verte leek op John Cusack. In mijn hitsige tienerfantasieën speelde de acteur de hoofdrol, en stond elke nacht onder mijn raam met een boombox wachtend tot ik hem binnen zou laten. Hij en ik zouden op mijn bed zitten en handjes vasthouden, misschien ook nog zoenen met tong. High Fidelity is gebaseerd op het gelijknamige boek van Nick Hornby en gaat over een uitbater van een platenzaak en zijn liefdesleven, en ook belangrijk, zijn liefde voor (muziek-)lijstjes. In de film speelt John Cusack (zucht) de rol van Rob Gordon, de uitbater van de platenzaak, met komische bijrollen van onder andere Jack Black, Iben Hjejle (Mifune’s Last Song(!)), Tim Robbins en Bruce Springsteen. De vierde muur wordt in de film meermaals doorbroken door Rob Gordon waardoor ik al snel sympathie voelde voor dit personage, terwijl het sec een ietwat opgeblazen zak met bindingsangst is. Het voordeel van literatuur is de mogelijkheid verschillende kanten van karakters te belichten, wat in een film langdradig zou kunnen worden. Hier is de vertaling mede door deze ingreep goed gelukt. Wanneer ik last heb van druilerige emoties kijk en luister ik graag  naar de avonturen van Rob Gordon (<3 forever JC!) in zijn platenzaak. Naast een heerlijke soundtrack en de lange wimpers van de protagonist, is het ook een plezierige, luchthartige film over vriendschap en volwassen worden. Een fijne opkikker bij licht (liefdes-)verdriet.
Roos van den Eerenbeemt

 

Judas Kiss (Sebastian Gutierrez, 1998)

Het zou mooi zijn als er een fool-proof Valentijnsfilm zou bestaan, die in elke mogelijke situatie het beoogde resultaat heeft, of dat nou het versterken van een liefdevolle band is, indruk maken op een eerste date of een gezond potje rampetampen is. Deze ultieme film bestaat niet, hoezeer Richard Curtis ook zijn best doet. De beste Valentijnsfilm is altijd het resultaat van een combinatie van factoren: de smaak van jij en je (potentiële) teerbeminde(n), de situatie waarin je de film kijkt, de onvoorspelbare fluctuaties van eenieders hormonen, etc. Dat kan bizarre situaties opleveren: een goede vriend van me kwam zijn zeer recente ex-vriendinnetje tegen bij een vertoning van de horrorfilm Nekromantik, waarna hun romance weer kortstondig opbloeide. Op de eerste date met mijn tweede vriendinnetje kwam alles samen: ik nam haar mee naar de obscure neo-noir Judas Kiss. De film is alles behalve een meesterwerk, maar de broeierige sfeer met net de juiste hoeveelheid seks (genoeg om tot de verbeelding te spreken zonder dat het opdringerig of plat wordt), de chemie tussen de acteurs (Carla Gugino en Junior Armstrong doen het aardig in de hoofdrollen, maar Emma Thompson en Alan Rickman gaan daar glorieus overheen als prikkelbaar stel smerissen), een plot dat slim in elkaar zit zonder onnodig ingewikkeld te worden, dit alles werkte op dat moment als een tierelier. Toen we daarna bij Happiness van Todd Solondz op hetzelfde ongepaste moment in een stuip lagen, wist ik dat het geen toevalstreffer was geweest.
Luuk van Huët

 

Trust (Hal Hartley, 1990)

Trust is een film die verliefdheid zo goed treft, dat je tijdens het kijken ook zelf verliefd wordt. Althans, zo voelde het voor mij. Hetzelfde geldt overigens voor nog wel meer films die Hartley maakte in de vroege jaren negentig, zoals The Unbelievable Truth en Surviving Desire. In Trust ontmoet zwangere schoolverlater Maria (Adrienne Shelly) de melancholische Matthew (Martin Donovan) en de twee schijnbare tegenpolen blijken iets van zichzelf in de ander te vinden. Hartleys personages hebben, in zijn beste films, iets ontwapenend oprechts en zeggen vrijwel altijd wat ze bedoelen. Dat maakt de dialogen soms bijna tegen licht absurdisme aan schurken, want in het echt zeggen we nu eenmaal zelden letterlijk wat we bedoelen. Heerlijk is bijvoorbeeld een dialoog waarin ze zich afvragen wat liefde eigenlijk betekent. Volgens Maria betekent het: ‘trust, admiration and respect.’ ‘That’s not love’, antwoordt Matthew, ‘that’s trust, admiration and respect.’ In zekere zin hebben ze beide gelijk. De liefde laat zich niet definiëren door zichzelf, maar ook niet door een optelsom. De liefde fladdert er ergens ongrijpbaar tussendoor.
Elise van Dam

 

L’Eclisse (Michelangelo Antonioni, 1962)

Misschien moet je een doemdenker zijn om met Valentijn een film van Antonioni op te willen zetten. L’Eclisse (1962) heeft een anticlimax die woorden overbodig maakt; latere cineasten (Rohmer in La Femme de l’Aviateur, Scorsese in The Age of Innocence) speelden bewust of onbewust leentjebuur. Antonioni maakte films (L’Avventura, La Notte) als gracieuze standbeelden, waarin het blikkenspel tussen man en vrouw gestuurd werd door een verkoeld onvermogen het gevoel van de ander volledig te begrijpen. Het mysterie van aantrekking en afstoting bracht deze cinema dichtbij de liefde als waarheid. Dat wat nu nog was kon ieder moment in de nacht verdwijnen.
Tim Bouwhuis

 

Love (2015, Gaspar Noė)

LOVE is geen typische romantische film, en wordt ondanks de titel over het algemeen ook niet zo beschouwd. Hij wordt nog het vaakst omschreven als een erotisch melodrama, vanwege de vele expliciete (!) seksscènes die bijna pornografisch aandoen, maar altijd haar kunstigheid en finesse blijven behouden. Lichamen die in elkaar krioelen als een dynamische mierenhoop, van bovenaf gefilmd, doen eerder dierlijk en aards aan. LOVE is een film die voor mij symbool staat voor de ‘ware’ liefde; wat dit inhoudt en hoe deze zich kan manifesteren, in al haar gekke, desastreuze, dramatische, geobsedeerde en reusachtige vormen. De lust en seks die hier deel van uitmaken zijn slechts fysieke uitingen en manifestaties die voortkomen uit deze groter dan grootse liefde. LOVE gaat over verliefd worden, zijn, blijven en dit alles weer verliezen, en de pijn én pracht die gepaard gaat met deze achtbaan der gevoelens. LOVE is een film waarin deze intense liefde op het doek wordt vastgelegd, zowel lichamelijk als geestelijk; de ‘organische dimensie van verliefd zijn’ aldus Noé. Het is een opwindende en ontroerende film tegelijk, en dat is precies het gevoel waar een beginnende liefde je mee kan overrompelen. De spanning en opwinding die je voelt bij de vraag wat dit mogelijk zou kunnen betekenen, de angst dat dit alles van de één op de andere dag weer uiteen kan spatten en de zelfdestructieve acties die gepaard gaan met dit laatste. LOVE is hiermee een feest der herkenning voor iedereen die ooit verliefd is geweest, dat misschien en hopelijk nog steeds is, of terugverlangt naar een tijd waarin dat ooit zo was.
Claire Hoogakker

 

Magnolia (Paul Thomas Anderson, 1999)

Een film met drie uur doffe ellende, bijtende ruzies, zelfmoordpogingen en mensen die elkaar het licht in de ogen niet gunnen, als de meest romantische film die je kunt bedenken? Ja, maar dat zit hem voor mij puur in de allerlaatste scènes. De hele film zien we mensen compleet vastzitten in hun eigen leven en elke poging tot toenadering jammerlijk falen. Een personage die zich verliest in zelfdestructief gedrag is Claudia Wilson-Gator, een getraumatiseerde vrouw die zichzelf verdooft met flinke ladingen cocaïne. In de slotscène komt de politie-agent met wie ze op een tumultueuze eerste date is geweest haar opzoeken nadat er zich in de buurt een onwaarschijnlijke natuurramp heeft voltrokken. Zij, zittend op bed, wordt door hem toegesproken in een speech die ik beschouw als ultiem romantisch. Niet zozeer de belofte dat hij er voor haar zal zijn, als de weigering mee te gaan in haar negatieve zelfbeeld. Hij accepteert dat niet als ze een relatie zouden beginnen, want hij ziet de goede persoon die ze is. De glimlach in haar gezicht, in de aanwezigheid van iemand die feilloos door haar defensiemechanismes heen prikt, richt zich na een paar seconden op de kijker vlak voordat het beeld op zwart springt. De warmte die er van afspat raakt. Het is romantiek, in één blik gevat.
Theodoor Steen

 

Weekend (Andrew Haigh, 2011)

De Before-trilogie van Richard Linklater geven een prachtig natuurlijk beeld van het twijfelende begin en het potentiële einde van een relatie over drie films verspreidt, maar Andrew Haighs Weekend pakt een volledige relatie in, nou ja, een weekend. Net als de Before-films focust Weekend zich op gesprekken tussen twee personages, maar in dit geval gaat het om twee mannen, na een one-night-stand die puur fysiek begon. Kleine nuances laten zien dat acteurs en regisseurs de wereld van homo-dating goed begrijpen. Zoals bijvoorbeeld de soms erg dunne scheidslijn tussen one-night-stands en romantische dates en de subtiele wisselwerking tussen fysieke, emotionele en intellectuele aantrekkingskracht. Dat de film gemaakt is door een grotendeels homoseksuele cast en crew blijkt ook uit het feit dat de geijkte paradepaardjes van films over homo’s door hetero’s grotendeels uitblijven: geen topzware coming out scenes, geen heftig anti-homogeweld en geen grote confrontaties met de buitenwereld, al spelen deze uiteraard wel een rol in de gesprekken. In Weekend bevinden de twee mannen zich in hun eigen bubbel, waarin ze volledig in elkaar op kunnen gaan. Dat bij het intieme afscheid op het station er alsnog een voorbijganger homofoob taalgebruik naar het hoofd van de personages slingert doet de bubbel uiteen spatten. De realiteit dringt de droom binnen. Letterlijk, want de voorbijganger was geen acteur, maar zomaar iemand uit Nottingham, die niet op de hoogte was dat er een film werd opgenomen. Helaas blijkt de realiteit niet altijd zo romantisch als in Weekend.
Theodoor Steen

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken