In westerse film en TV is het gebruik van hedendaagse communicatiemiddelen op z’n zachtst gezegd lachwekkend te noemen. Voor de échte gebruikers van de technologie (vaak de generatie ná de mensen die het bedenken) klopt het nooit. Denk aan de clip van Nelly en Kelly Rowland, waarin Kelly een bericht stuurt naar Nelly’s telefoon… in een excel sheet. Of Nokia telefoons waarop een specifieke Apple iOS ringtone te horen is, een Macbook met op het scherm een soort Linux versie van Windows XP. Niet bestaande search engines, databases ‘hacken’ door een bril op te doen en blind op het toetsenbord te rammen etc. De lijst met tenenkrommende keuzes is lang.

Daarom is een van de pluspunten van Unfriended het absolute spot on gebruik van de technologie. Iedere muisklik, iedere copy+paste, alle alt+tab bewegingen en zelfs de openstaande tabbladen van Google Chrome zijn voor iedere gebruiker te herkennen. Als film is Unfriended de zoveelste toevoeging aan de lijst van raw-footage horror, maar onderscheidt zich door de volledige speeltijd te focussen op het laptopscherm van Blaire Lily (Shelley Hennig). De overige hoofdrolspelers zijn netjes samengeperst tot kleine chat- en video vensters, en dat is verder ook hun enige on-screen tijd. Helemaal origineel is deze benadering niet: het vorig jaar verschenen Open Windows deed iets soortgelijks, net als de short van Joe Swanberg in de verzamel-horror V/H/S. Echter zijn de filmmakers hier volledig toegewijd aan hun ‘gimmick’, worden de beperkingen omgebogen tot voordelen en haalt men het maximale horror effect uit de mogelijkheden van moderne technologie.

Unfriended ontvouwt zich in real-time, en geeft Skype en Facebook de sinistere lading mee die eigenlijk altijd al op de loer heeft gelegen. 6 vrienden beginnen een Skype chatgroep, op de gedenkdag van het overlijden van een klasgenoot. De klasgenoot in kwestie pleegde zelfmoord vanwege een kwetsend filmpje maar vooral vanwege het vermeende verraad van haar vriendengroep. Een jaar later moeten de zondaars daarvoor met zichzelf –en elkaar– in het reine komen. De scare tactics in Unfriended voelen nieuw en fris, met name het (ogenschijnlijk) stilstaande beeld, de blackouts, freezes, glitches en de bekende ‘pinwheel-of-death’ (die een nieuwe betekenis krijgt) worden op originele wijze gebruikt in het voordeel van pure horror. Iedere onderbreking of schakering van het beeld is een door de makers strategisch geplaatst schrikmoment. Hoewel de camera nooit naar links of rechts pant en er een engerd in de hoek staat, en er geen demonische gezichten in spiegels over de schouder opduiken, blijft er genoeg te griezelen over.

In essentie is Unfriended een teenage-slasher-flick, helemaal in de geest van The Faculty, I Know What You Did Last Summer, Scream, Halloween en Carrie. Films die vooral entertaining zijn in plaats van écht eng. Toch zit er een scherp inzicht en zelfbewustzijn in deze film die het best naar voren komen op de momenten dat het voor ons zo persoonlijke en tegelijkertijd vrije internet vanuit zichzelf lijkt te acteren. Iedere pop-up, ieder gedwongen liedje zonder stopknop op Spotify, de vreemde mensen die Chatroulette op een gegeven moment voorschotelt: het krijgt allemaal een extra lading als we niet uit eigen wil, maar gedwongen geconfronteerd worden met alles dat het web te bieden heeft. Unfriended is misschien een gimmick, maar wel eentje die de zeitgeist weergeeft. Dit is hoe we leven tegenwoordig. En dus ook hoe we doodgaan.

Unfriended draait nu in de bioscooop.