Nu aan het lezen:

Tomorrow

Tomorrow

 

Tomorrow, originele titel: Demain (2015), is een project van een aantal Franse filmmakers onder wie Mélanie Laurent (Inglorious Basterds). Het idee voor de documentaire ontstaat na een verontrustend rapport dat de ondergang van de mensheid door klimaatverandering voorspelt. Mélanie is op dat moment zwanger van een zoon. Ze ziet onmiddellijk in dat dit nieuws grote gevolgen heeft voor de volgende generatie. Deze zorg wordt perfect weergegeven in een shot van mollige kinderhandjes tegen autoglas op een regenachtige dag. Opmerkelijk genoeg heeft het bericht niet de respons die Mélanie verwacht. Slechts een kleine groep haakt het bericht aan om te protesteren. Met collega Cyril Dion en enkele anderen stelt Mélanie de vraag: wat kunnen we doen om onze wereld te redden?

Ze verkennen de oplossingen in de lijnen van 5 thema’s: 1) voedselvoorziening, 2) energie 3) economie, 4) democratie en 5) onderwijs. De nadruk in elk thema ligt op voorbeelden van lokale initiatieven over de gehele wereld waarbij op een originele manier wordt gewerkt aan het betreffende aandachtsgebied. Zo wordt er gefilmd op stadsboerderijen en maken we kennis met alternatieve betaalmiddelen. Interessant is dat er veel raakvlakken zijn met belangrijke actualiteiten als de Panama Papers. Een bekende econoom stelt dat grote bedrijven eigenlijk weinig doen voor de lokale economie. Tegelijkertijd zijn overheden ijverig bezig om deze bedrijven aan te trekken. Bijvoorbeeld door constructies met grote belastingvoordelen. Diezelfde bedrijven focussen intussen enkel op het plezieren van hun aandeelhouders door meer winst te genereren. Het is een ziek systeem. Maar dat wisten we al zoals een cynisch liedje in het midden van de film omschrijft.

Dat cynische liedje is eigenlijk de enige zure noot in de documentaire. De toon is over de rest van de linie optimistisch. De voorgestelde oplossingen zijn voor het merendeel behapbaar. Zo tonen de filmmakers dat het niet moeilijk is bij te dragen aan de broodnodige veranderingen. Het is een bewonderenswaardig uitgangspunt. Vooral omdat de meeste van dit soort films snel een zwartgallige toon aannemen. Als ik een kritiekpunt mag noemen is het misschien dat de boodschap wel erg eensgezind is. De geïnterviewden zijn stuk voor stuk gekozen om de aangedragen ideeën te ondersteunen. Dit maakt Tomorrow wat monotoon. Desondanks blijven de ideeën resoneren. Er zit maar 1 ding op: schouders eronder aan en gaan!

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken