Nu aan het lezen:

Thunder Road

Thunder Road

Bruce Springsteens Thunder Road is een lied vol hoop. Een visie op de mogelijkheid van een beter leven door je huidige, moeilijke bestaan achter je te laten en ergens anders opnieuw te beginnen. Een beter leven dat met een autorit over de Amerikaanse snelweg te bereiken is. De verlossing ligt net achter de horizon. Een tweede kans is binnen handbereik.

Deze zeer Amerikaanse mythologie speelt een grote rol in het gelijknamige Thunder Road, de debuutfilm van Jim Cummings, waarin hijzelf ook de hoofdrol speelt. Door zijn film naar het openingsnummer van Springsteens album Born to Run uit 1975 te vernoemen, maakt hij de cirkel rond: de titel van het lied was weer geïnspireerd door een poster voor de gelijknamige film uit 1958 met Robert Mitchum. Verder is er geen enkele connectie tussen de twee films.

De hoop op een beter leven hangt boven het leven van Cummings’ personage Jim Arnaud. Arnaud is een politieagent met medailles, maar hij is geen held. Thunder Road opent met de begrafenis van zijn moeder, waar hij een grafrede houdt. Het is een zowel hilarisch als hartverscheurend moment dat moeilijk is om naar te kijken. Hij probeert een eerbetoon aan zijn moeder te leveren, maar kan het niet laten om zinloos af te dwalen en meerdere malen boos te worden. De scène eindigt met een dans die hij heeft ingestudeerd op de maat van Bruce Springsteens nummer, het favoriete lied van zijn moeder, maar het lukt hem niet de meegebrachte geluidsinstallatie aan de praat te krijgen. Dus danst hij maar terwijl hij het liedje uit de maat zingt, totdat mensen het niet meer aan kunnen en hem stoppen.

Na de begrafenis lijkt zijn leven in te storten. De emotie die dit in hem heeft losgemaakt en zijn gebrek aan controle daarover kosten hem zijn baan en bedreigen zijn relatie met zijn jonge dochter waarvan hij de voogdij moet delen. Het dubbele trauma van zijn moeders dood en de recente scheiding van zijn vrouw zijn een te diep dal te om uit te klimmen.

Cummings wil dat zijn publiek zowel de emotionele intensiteit als de ups and downs van zijn zenuwinzinkingen voelt, en doet dat door de door hemzelf geschreven en gespeelde lange monologen in onafgebroken long takes te filmen. Zo is er geen ontsnappen aan de achtbaan van emoties die hij regelmatig doormaakt.

Net als er geen hoop meer voor Jim lijkt te zijn, komt die er toch nog. De manier waarop is een beetje flauw, maar het leidt wel tot het mooiste moment van de film, een emotionele catharsis die erkent dat het lied Thunder Road geen realiteit is maar meer moderne mythologie. En toch is er ook een kern van waarheid in Springsteens woorden die hoop kan geven. Misschien is die beloofde verlossing toch mogelijk.

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken