Now Reading:

The Witcher – seizoen 1

The Witcher – seizoen 1

Netflix tossed some coins to The Witcher met als resultaat een makkelijk te verteren product. Het is mislukt escapisme uit de hedendaagse saaie dystopie, met een hoog Dungeons & Dragons-gehalte.

Nu Game of Thrones is afgelopen is er behoefte aan een nieuwe fantasiereeks, waar Netflix handig op inspeelt. De avonturen van monsterjager Geralt of Rivia (Henry Cavill) vormen de rode draad in een uitgebreid verhaal over tovenarij, een Chosen One en corrupte heersers. Cavill imponeert als Geralt. Met aanstekelijk stoïcisme baant hij zich een weg door een wereld waar de moraal altijd grijs is. Zijn gebrom evenaart dat van de Geralt uit de computerspellen, net als de serie gebaseerd op de boeken van Andrzej Sapkowski. Geralts ongewenste metgezel bard Jaskier (Joey Batey) zorgt voor een vrolijke noot met liedjes vol toespelingen. 

Unique selling point is echter Sapkowksi’s wereld, waarin mensen een continent zijn binnengedrongen en als kolonisten de dwergen en elven bijna hebben uitgeroeid. Het is een plek waarin het wonderlijke niet samengaat met romantisch zwelgen, maar met reële overpeinzing over de rol van magie. Showrunner Lauren Schmidt tracht echter krampachtig het bronmateriaal van valse heroïek te voorzien. Er is een hoop politiek geneuzel over willekeurige koninkrijken en een obligaat eindgevecht met enorme legers. De spannende zwaardgevechten van Geralt zijn desalniettemin een hoogtepunt, met driftige tracking shots geschoten.

De pogingen het episch gehalte op te krikken voelen als compensatiedrang. We leven in een wereld die gecontroleerd wordt door technologie. De autonomie is verdwenen in onze saaie dystopie, er staat niets meer op het spel in het dagelijks leven. The Witcher is daarentegen nog een waar avontuur, waarin de personages continu moeten overleven op eigen kracht. 

Zoals Peter Jackson de ecologische dimensie van J.R.R. Tolkiens werk liet schieten in Lord of the Rings, gaat ook The Witcher de maatschappelijke aspecten van haar fantasiewereld uit de weg. Jackson ruïneerde The Hobbit door een van de dwergen een type Aragorn te maken, en ook in The Witcher draait het om sterke helden. Ingebed in clichématige dialogen over order versus chaos of het lot, iets waaraan elk personage een ander graag herinnert, zijn Geralt en tovenares Yennefer of Vengerberg plaatsvervangend krachtig voor hen die in het dagelijks leven gebukt gaan onder de saaie dystopie. De serie blijft daarmee hangen in een ruig individualisme.

Maar echt heroïsch komen zij niet over vergeleken met Albert Dieudonné in Napoléon vu par Abel Gance (1927). Aan dat heldendicht kan The Witcher nog een puntje zuigen, ondanks het dubieuze jingoïstische karakter. Regisseur Abel Gance trok alle registers open in een oorspronkelijk zeven uur durend monument, van meeslepende camerastandpunten tot overweldigende decors met honderden figuranten. Zulk spektakel zit niet in The Witcher, waar de typische Netflix-glans de lukraak in het decor geplaatste acteurs extra afstandelijk maakt. De serie is voor het kleine scherm gemaakt, waar Abel Gance in een megalomane finale uitpakte door deze op drie schermen tegelijk te projecteren. 

De episodische vertelstructuur komt over als een doorsnee monster-van-de-week-dungeon crawl in Dungeons & Dragons, inclusief goudstukken voor een geslaagde queeste. De personages zijn als non-player characters, louter pratend in exposé nadat ze hun volledige naam genoemd hebben. Iedereen moet elkaar alles ad nauseam uitleggen, ook al weigeren de schrijvers verrassend genoeg om de verschillende tijdslijnen eenzelfde behandeling te geven. In dat licht gezien komen de spannende gevechten waarin Geralt voortdurend van achteren gefilmd wordt over als het paaien van een RPG-spelend publiek. 

Dat personages dikwijls doorhebben dat ze een D&D-spel meemaken, maakt niets goed. Er zit iets vermoeids aan, als Geralt bijvoorbeeld gromt dat tovenaars altijd in raadsels praten. Alsof dit nu eenmaal de uitkomst was van de Netflix-algoritmes over wat het publiek wil zien. Die vermoeidheid zit in alle enscenering, die zelden voorbij een verzameling pratende mensen in Middeleeuwse pakjes komt. The Witcher transporteert niet naar een andere wereld zoals het mystieke Atanarjuat: The Fast Runner, noch bezit de serie de religieuze intensiteit van Assassin’s Creed. Uiteindelijk is The Witcher een gecalculeerd product voor een menigte die smacht naar plaatsvervangend avontuur. 

Input your search keywords and press Enter.