Nu aan het lezen:

The Violin Player

The Violin Player

The Violin Player verkoopt de mythe van kunst en lijden met vakmanschap. De film is een gestandaardiseerde ervaring die nooit verrast en gezapig alle plotpuntjes doorloopt.

De wereldberoemde violiste Karin Nordström (Matleena Kuusniemi, bekend van de Finse televisieserie Bordertown) kan na een auto-ongeluk geen viool meer spelen. Tegen haar zin betekent dat nu thuiszitten en lesgeven op het conservatorium. Het mag geen verrassing zijn dat daar een student rondloopt waarop ze haar gefrustreerde ambities kan projecteren. De jongere Antti (Olavi Uusivirta) is het slachtoffer van Karins egocentrisch escapisme en ze beginnen een affaire. Het roept de vraag op hoe talentvol Antti nu werkelijk is. Op Karins aanraden kiest de hardvochtige dirigent Björn (die ook ooit met Karin van bil ging) Antti uit om in Kopenhagen tijdelijk de solo-violist te vervangen voor een groot concert. Een wrang moment, aangezien dit ten koste van Antti’s vriendin Sofia gaat.

De film is een web van driehoeksverhoudingen, met Karin als architect van alle destructie die hiermee gepaard gaat. Kuusniemi komt innemend genoeg over om de manipulaties aannemelijk te maken. De bloedserieuze gezichten van Karin en Antti staren prangend tijdens de lessen en hun lichamen rollen wulps, priemend in beeld gebracht door cameraman Marek Wieser. De gezapige avontuurtjes anno nu vloeien door Samu Heikkilä’s montage naadloos in elkaar over, met de sporadische terugblik op het ongeluk in de vorm van een te symbolisch stoplicht.

Toch is Kuusniemi geen Isabelle Huppert, die in het recent opnieuw uitgekomen La Pianiste ook een muzieklerares in een relatie met een student speelde. The Violin Player is content met het aanstippen van ontsnappingsdrang uit een futloos leven, terwijl Huppert in La Pianiste diep kon graven in de psyche van haar personage. Op een vileine scène tijdens een diner na is er weinig voor Kuusniemi om zich in vast te bijten, want haar immer verongelijkte man blijft een functioneel personage om te bedriegen.

Acteur en scenarist Paavo Westerberg tracht in zijn regiedebuut doortastendheid aan te brengen door energieke montage, maar slaagt hier niet in. Het samen met actrice Emmi Pesonen geschreven scenario volgt alle welbekende plotpunten die men kan verwachten in een verhaal met affaires. De eerste blikken, de eerste onhandige toenadering, het gesprek dat dit eigenlijk niet kan, alles komt voorbij. Het laat zien dat arthouse slechts een marketingterm is, waarachter standaardproducties met de schijn van serieuze overpeinzing schuilgaan.

De problemen van The Violin Player reiken echter dieper dan louter herkauwde clichés over vreemdgaan. De film slijt een sleetse mythe over hoe smart leidt tot fenomenale kunst, gepaard met totale opoffering. Antti is wellicht de grootste verliezer van het verhaal, maar krijgt een overdreven geromantiseerde wederopstanding. Net als het povere Au bout des doigts van eerder dit jaar weigert de film om ambitie en inspiratie te onderzoeken. Het vlugge antwoord is een verafgoding van de artiest, zonder de sociale context waarin kunst tot stand komt in ogenschouw te nemen. Er zit een benauwend individualisme in deze films. The Violin Player is een goedkoop product, gespeend van inzicht.

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken