The Most Beautiful Boy in the World vertelt een intiem verhaal over de beproevingen van voormalig tieneridool Björn Andresen. De documentaire stuurt echter te opzichtig richting fatalistische tragiek.

De wereld raakte net zo betoverd door de engelachtige Tadzio als Gustav von Aschenbach in de klassieker Death in Venice (1971). Maar iedereen, en  niet in de laatste plaats regisseur Luchino Visconti, vergat dat een gevoelige jongen dit symbool van eeuwige jeugd speelde. In deze documentaire krijgt de acteur Björn Andresen de ruimte zijn verhaal te vertellen. Tegen wil en dank rolt hij de wereld van de showbizz in dankzij een grootmoeder die hem naar de auditie in Stockholm stuurt terwijl hij eigenlijk de muziek in wil gaan. Het succes van Death in Venice transformeert hem in handelswaar. Visconti neemt hem niet in bescherming tijdens de productie en oreert gretig over de jongen in interviews. Na omzwervingen in Japan met oppeppillen en een appartement in Parijs gefinancierd door louche mannen leeft de nu 65-jarige Andresen anoniem in Zweden en vreest hij zijn huis te worden uitgezet. De misère blijft daar niet bij met persoonlijke tegenslagen zoals de wiegendood van zijn tweede kind of de suïcide van zijn moeder.

The Most Beautiful Boy in the World had makkelijk kunnen verzanden in een aanklacht tegen het aasgieren van de showbizz maar regieduo Kristina Lindström en Kristian Petri zetten Andresens leven zelf centraal. Archiefbeelden en ontmoetingen met oude bekenden ondersteunen een openhartig relaas over alle moeilijke moment die hij heeft beleefd. Zijn tengere voorkomen en droevige instelling transformeren de jongen van Death in Venice in muziekvideo’s van een levenslied of pronkerige promofoto’s tot een eenzame gevangene naar wiens uitroepen niemand luisterde. De smart blijft in het heden met rommelige appartementen of moeizaam opstaan op reis in Japan en de tijd verliezen.

Het vele kalme roken buiten of in raamkozijnen geeft een beeld van berusting, dat het hier een terugblik betreft op gebeurtenissen die inmiddels een plaats hebben gekregen. Het benadrukt desalniettemin de droefenis in die intimiteit. De vertrouwelijke sfeer leidt ook tot heftiger momenten, zoals Andresen die troost zoekt bij de sociaal werkster nadat hij in het politiearchief leest over de vermissing en dood van zijn moeder. Ook de mindere kanten van zijn getroebleerde persoonlijkheid komen aan bod met een woeste vriendin aan de telefoon waar hij zich geen raad mee weet of de nare gevolgen van zijn vroegere alcoholisme.

Al die gevoeligheid krijgt echter zelf weinig ruimte te ontplooien met sturend pianogepingel. En gothic zangeres Anna von Hausswolff leent haar theatrale stem voor de soundtrack alsof de tragiek van Andresens leven zelf niet genoeg was. De film komt over als een krampachtige poging het verleden af te sluiten. Stoer van achter geschoten in grauwe tracking shots kijkt hij terug met als klap op de vuurpijl een montage op het strand waar Tadzio in de zonovergoten zee naar staart. Ook dankzij weliswaar vernuftig in het geheel verweven beelden van de noodlottige auditie komt The Most Beautiful Boy in the World niet verder dan platitudes over fatalisme. Zo stuurt de documentaire te graag naar een conclusie waar Visconti en diens film nog steeds een grote rol speelt.