Now Reading:

The Mandalorian: tot nu toe

The Mandalorian: tot nu toe

Met de komst van streamingdienst Disney+ timmert Disney sinds begin november van dit jaar stevig verder aan de weg om naast de bioscoop, ook de rest van de entertainmentindustrie compleet te domineren. Een troefkaart in het arsenaal van Disney+ is The Mandalorian, de eerste live-action serie die zich afspeelt in het Star Wars-universum. The Mandalorian komt uit de kokers van Jon Favreau en Dave Filoni; Favreau stond als regisseur van Iron Man aan de wieg van het extreem succesvolle Marvel-universum en Filoni is sinds 2016 verantwoordelijk voor alle geanimeerde Star Wars series. The Mandalorian is gemaakt door fans voor fans, en dat merk je.

De serie draait om de gelijknamige Mandalorian: een premiejager die vijf jaar na de overwinning van de Rebel Alliance op de dictatuur van The Empire aan de rafelranden van het bewoonde universum probeert te overleven. Als weeskind werd hij opgenomen door een legendarische clan van krijgers die immer geharnast door het leven gaan. Ergens tijdens de gebeurtenissen van Star Wars: Episode IV/V/VI kwam het tot een confrontatie tussen de Mandalorians en The Empire; een desastreus conflict waardoor de Mandalorians ondergronds zijn gegaan.

We maken kennis met De Mandalorian (Pedro Pascal) als hij het op een afgelegen ijsplaneet in een taveerne aan de stok krijgt met drie criminelen, die hij zonder moeite uitschakelt. Zijn daadwerkelijke doelwit laat zich gedwee inrekenen en wordt in carbonite ingevroren afgeleverd aan Greef Carga (Carl Weathers), hoofd van het gilde der premiejagers.

Carga heeft nog een klus in de aanbieding. Een enigmatisch onderwereldfiguur bekend als The Client (Werner Herzog) stuurt de Mandalorian naar een woestijnplaneet om een 50 jaar oud doelwit in te rekenen of uit te schakelen. Op de planeet aangekomen, krijgt de Mandalorian hulp van een plaatselijke dauwboer en een andere premiejager, de droid IG-11 (Taika Waititi). Na een intens vuurgevecht ontdekken de twee premiejagers het doelwit: een 50-jarige buitenaardse peuter van hetzelfde ras als Jedi grootmeester Yoda. IG-11 maakt aanstalten om het kind om te leggen, maar de Mandalorian is hem voor. Vanaf dan draait de serie om de gepantserde premiejager en de tiny youngling.

Hoe cool de zwijgzame, dodelijk efficiënte Mandalorian ook is in zijn metalen blaster-werende harnas, de kleine opdonder die inmiddels bekend staat als Baby Yoda (niet correct, maar we gaan niet tegen de stroom van het gehele internet in zwemmen) heeft de show (en de harten van het publiek en Werner Herzog) gestolen. Gelukkig is het niet alleen maar omdat het personage de balans tussen creepy en schattig beheerst als de balans in de Force. De onderlinge dynamiek tussen de onschuldige mini-muppet en de premiejager die besluit alles op het spel te zetten om hem te beschermen is niet het meest originele idee. Maar het wordt ambachtelijk uitgewerkt en zorgt voor de impuls die het verhaal op gang brengt en de vaart erin houdt.

The Mandalorian profiteert optimaal van het feit dat het Star Wars-universum een gevestigde setting is, en gaat ervan uit dat het merendeel van de kijkers op zijn minst bekend is met de originele trilogie. The Mandalorian hoeft hierdoor minder tijd te besteden aan exposé dan andere producties die niet kunnen profiteren van zo’n verheven positie in ons collectief cultureel onderbewustzijn. En daardoor kan de serie lekker vaart maken: de afleveringen zijn tussen de 30 en 40 minuten lang en er is een prettige afwisseling tussen contemplatieve, trage shots waarin personages gekaderd door een of ander prachtig landschap reizen en actiescènes met meer flitsende cuts en montage.

De relatief zwijgzame aard van de Mandalorian zelf en het feit dat Baby Yoda nog niet kan praten, zorgt er ook voor dat de dialogen zich vooral afspelen tussen de Mandalorian en diverse personages die tegenover hem komen te staan of behulpzaam zijn. Voor iemand die helemaal zonder kennis van Star Wars de serie in zou stappen, kan ik me voorstellen dat de afwezigheid van een personage dat alles voorkauwt frustrerend is. Ik ben zelf wel erg blij dat men uitgaat van de intelligentie van de kijker. Je hoeft immers geen hardcore fan te zijn om de serie te kunnen waarderen: er zijn weliswaar veel easter eggs en knipogen voor de fanbase, maar die zijn slechts de kers op de flatcakes.

The Mandalorian positioneert zichzelf in de eerste vijf afleveringen stevig in het Star Wars-universum, niet alleen op cosmetische wijze of doordat de serie aansluit op de tijdslijn van de oorspronkelijke trilogie, maar ook omdat de inspiratiebronnen waar George Lucas uit putte opnieuw worden aangesproken. Vooral van westerns en Japanse cinema wordt veelvuldig geleend; in het tweede geval is het duo van de Mandalorian en Baby Yoda duidelijk geïnspireerd door de Manga-serie (en daaropvolgende films) Lone Wolf and Cub, terwijl aflevering 4, genaamd Sanctuary, een ingedikte mash-up is van Seven Samurai en Jurassic Park (niet toevallig geregisseerd door ervaringsdeskundige Bryce Dallas Howard).

Tot nu toe is The Mandalorian een vermakelijke, uitermate kundige mix van genres en stijlen waarbij we getrakteerd worden op nieuwe invalshoeken in een vertrouwd universum met af en toe een vette scheut fan service. Mede dankzij Baby Yoda is de serie in ieder geval de meest universeel geprezen recente Star Wars-productie sinds tijden, sowieso een verademing nadat een deel van de fanbase door racisme en seksisme afgedaald leek naar de Dark Side van de Force. Wie weet wat Baby Yoda op 27 december nog teweeg kan brengen.

Input your search keywords and press Enter.