Now Reading:

The Lego Movie 2

The Lego Movie 2


Een film of tv-reeks gebaseerd op een speelgoedlijn is niet zo’n onlogisch idee als het om bijvoorbeeld GI Joe of Transformers gaat: in beide gevallen maakt het eigenlijk niet uit of de actiefiguren en het plastic oorlogstuig nu spin-offs van een film zijn of andersom. Maar hoe maak je eigenlijk een film over Lego – een geliefd en succesvol product, maar ook een product dat is gestoeld op het nogal abstracte idee van ongebreidelde creativiteit en verbeelding? 
Met The Lego Movie uit 2014 kwam het verrassende antwoord: maak een film over ongebreidelde creativiteit en verbeelding, vol verwijzingen naar – en grappen over – popculturele iconen en met een aanstekelijk enthousiasme voor de inventiviteit van het beroemde bouwsysteem zelf.

The Lego Movie was een serieus leuke film, vol vaart, goeie grappen en een mooie boodschap die niet werd verpakt in goedkoop sentiment, maar in een vindingrijk, goed geconstrueerd verhaal met een ontroerende plottwist: aan het einde bleek het complete avontuur zich af te hebben gespeeld in de Lego-collectie van een jonge jongen, of liever, die van zijn vader, een vreugdeloze neuroot die zijn Lego-modellen precies volgens de meegeleverde instructies bouwt en ze vervolgens vastlijmt. Door zijn zoon en de fabelachtige avonturen die hij uit zijn mouw schudt, leert pa de waarde kennen van je verbeelding de vrije loop laten en staat hij zoonlief eindelijk toe zich uit te leven met zijn enorme verzameling bouwsteentjes.

Een waardevolle boodschap voor jong en oud. En voor Lego zelf, dat wel erg veel schaalmodellen van voertuigen uit populaire filmreeksen verkoopt voor een bedrijf dat er prat op gaat de ultieme voorstander van bandeloze fantasie te zijn. Met de film bracht het een wervelend animatieavontuur uit dat bij iedereen in de smaak viel, en verstevigde het in één moeite door z’n artistieke integriteit. Dit uitgekiende product leverde naast een aanzienlijke hoeveelheid lof ook een berg geld op en dus is hier het onvermijdelijke vervolg.

The Lego Movie 2 gaat verder waar deel een ophield – we volgen hetzelfde groepje personages dat ook hier weer wordt aangestuurd door een hogere macht, vertolkt door ‘echte’ acteurs in live action-scènes die af en toe de geanimeerde actie doorsnijden. Doorsnee Legoman Emmett (Chris Pratt) en zijn gevolg zien hun thuis, Bricksburg, gemolesteerd worden door wezenloos opgewekte, vrolijk gekleurde Duplo-aliens die de levendige wereld van onze helden reduceren tot een smeulend post-apocalyptische woestenij. De film neemt dan heel specifiek onder andere Mad Max op de hak, maar ook de neiging van veel moderne kaskrakers om te zwelgen in ellende.

Dat blijkt een terugkerend thema: The Lego Movie 2 wil graag duidelijk maken dat zwartkijken en het aannemen van zwaarmoedige poses op zich geen artistieke of creatieve meerwaarde hebben en dat het toelaten van onbevangen blijheid geen bedreiging hoeft te zijn, maar je leven kan verrijken. Deze boodschap ontvouwt zich op nogal voorspelbare wijze aan de hand van de plot over de uitbundige aliens die de stoere Lego-wereld overhoop komen halen. Veel succesvoller is de verhaallijn met Lego Batman (Will Arnett), die weliswaar veel minder tijd krijgt dan in het eerste deel, maar wel een geslaagde transformatie ondergaat door te vallen voor de excentrieke koningin Watevra Wa’nabi (Tiffany Haddish), de verpersoonlijking van het credo ‘bouw lekker waar je zin in hebt’. Ook hoofdpersoon Emmett ondervindt hoe belangrijk het is om verandering toe te laten en openlijk een blij ei te zijn: zijn pad kruist met dat van de imponerende Rex Dangervest, die het liefst zou zien dat Emmett net zo’n verbeten macho als hij wordt.

Dit personage, eveneens met de stem van Chris Pratt, is een parodie op de inmiddels wat uitgekauwde matineehelden waar de acteur sinds een aantal jaar patent op heeft: Rex Dangervest is een ruimtereizende cowboy die de Melkweg voor het kwaad behoedt met de hulp van een privéleger van afgerichte Velociraptors. Een goed voorbeeld van het unieke gevoel voor humor dat de Lego Movies hun charme geeft en de films in staat stelt hun boodschap, die toch makkelijk wat zijig had kunnen zijn, aan de jongste kijkers én hun ouders over te brengen. De combinatie van absurd inventieve Lego-actie en meta-grappen die echt leuk (en dus niet pretentieus) zijn is hier nog even overtuigend als in het eerste deel, ook al is alles door Mike Mitchell net wat minder vlot geregisseerd (originele regisseurs Phil Lord en Chris Miller keren wel terug, maar alleen als scenaristen). 

Wat dat betreft boet deze sequel nauwelijks aan kracht in, maar het relatieve gebrek aan originaliteit gaat toch wringen. Meer van hetzelfde is in dit geval zeer welkom wat betreft het geanimeerde gedeelte maar deel twee oogst veel minder succes met zijn live action-scènes, al was het maar omdat er van een verrassingseffect geen sprake meer is. De keuze om de thema’s in de film opnieuw kracht bij te zetten met een raamvertelling is geen slechte, maar deze scenes zijn gewoon niet zo elegant met de rest van de film verweven als voorheen en nemen een overbodig uitleggerige rol in.

Desondanks is The Lego Movie 2 een geslaagde vervolgfilm. Er valt simpelweg veel te genieten, van het spervuur aan achteloze grappen tot slinkse verwijzingen en scherpe persiflages tot prachtige Lego-bouwwerken. Die vaak ook op spectaculaire wijze te gronde worden gericht; de film is slim genoeg om te erkennen dat het sloopwerk een essentieel onderdeel van de Lego-ervaring is. Maar de finesse en intelligentie van de film kunnen niet verhullen dat de formule sleets begint te raken. Ongetwijfeld zullen er meer Lego-films komen, hopelijk volgt Lego dan zijn eigen raad op en durft het in de toekomst wat ongewisse elementen toe te laten in zijn zorgvuldig opgebouwde universum.

 

Input your search keywords and press Enter.