Op de poster voor zijn initiële release werd The Hunt aangeprezen als een nieuwe film van het productiehuis dat eerder Get Out en The Purge maakte. Logisch gekozen titels, aangezien The Hunt eveneens een genrefilm met een satirische inslag is. Maar plaats je de drie films op een satirische schaal, dan zit het messcherpe Get Out een flink eind verwijderd van het met de botte bijl hakkende The Purge en The Hunt. Laatstgenoemde mag er desondanks best zijn, maar verwacht niet dat hij Get Out achternagaat door een Oscar voor beste scenario te veroveren. Gelukkig heeft men die ambitie ook niet. The Hunt lijkt door Nick Cuse en Damon Lindelof vooral te zijn geschreven bij wijze van ontspanning, na hun gestoei met serieuze thematiek in de tamelijk zware series The Leftovers en Watchmen. Dat resulteert in een aangenaam bloederig tussendoortje, maar de satire blijft vrij tandeloos.

Waar Get Out op slimme wijze problematische systemen blootlegde, is de satire die bedreven wordt in het door Craig Zobel geregisseerde The Hunt er meer een van namedropping. Dus niet zozeer kritische nabootsingen van bekende situaties, maar veeleer het strooien met woorden die men associeert met bepaalde controversiële nieuwsitems. Dit zagen we eerder al in The First Purge, waarin een aangerande vrouw haar betaster een ‘pussy-grabbing motherfucker’ noemt. Ongetwijfeld goedbedoeld, maar hiermee wordt geïnstitutionaliseerde misogynie aangewend voor een vrij belegen grap over de grijpgrage handjes van Donald Trump die al volop is gemaakt. The Hunt gaat op vergelijkbare wijze te werk door al gelijk in de openingsscène het woord ‘deplorables’ erin te gooien. Daarmee wordt uiteraard verwezen naar Hillary Clintons onhandige uitspraak over het electoraat van Donald Trump, dat volgens haar voor de helft zou bestaan uit racisten, seksisten, homofoben en xenofoben.

In The Hunt zien we elf van dat soort ‘betreurenswaardige’ mensen wakker worden op een landgoed, waar ze al snel ontdekken dat ze de inzet zijn van een mensenjacht door politiek correcte miljonairs. Een intrigerende premisse, aangezien je als kijker waarschijnlijk meer op de lijn zult zitten van de laatstgenoemde groep dan met de haatzaaiers, samenzweringsdenkers en klimaatveranderingsontkenners, maar toch automatisch met laatsten zult sympathiseren vanwege hun slachtofferrol. The Hunt lijkt daarmee de onvervulde potentie van de Purge-films waar te maken. Want hoewel daarin de mogelijkheid werd gecreëerd te verkennen hoe dun ons laagje beschaving eigenlijk is, was het altijd volkomen helder wie de goeden waren en wie niet. Je zag aldus nooit fatsoenlijke mensen verwerpelijke dingen doen, want morele ambiguïteit was een troefkaart die de Purge-films nooit durfden uit te spelen.

Maar hoewel The Hunt daarin net ietsje meer ballen toont, is het allemaal nog steeds vrij pover. De jagers zijn namelijk geen ideologische filantropen, maar uiterst cartooneske schurken voor wie politieke correctheid vooral een modegrill lijkt te zijn. Waarschijnlijk was de intentie het gepolariseerde Amerikaanse politieke debat van wat meer ‘middle ground’ te voorzien, maar met deze portrettering wordt de Trump-achterban op zijn wenken bediend door diens waanideeën over de ‘costal elites’ zo letterlijk mogelijk te realiseren, zonder een greintje ironie. De opgejaagde mensen krijgen gelukkig ietsje meer menselijkheid, zonder hun verwerpelijke ideeën onder stoelen of banken te steken. Echter, de film durft helaas niet all-in te gaan met het gegeven van onsympathieke hoofdpersonages en dus wordt de centrale heldin wel erg makkelijk schoongespoeld. The Hunt is een vlot geschreven, fijn geacteerde en smeuïg geregisseerde actiefilm, maar als satire dusdanig ondermaats dat hij toch als een gemiste kans aanvoelt.

The Hunt is sinds 21 mei via Pathé Thuis te zien en verschijnt vanaf 1 juni in de bioscopen.