Nu aan het lezen:

The Dead Don’t Die

The Dead Don’t Die

‘This isn’t going to end well’, concludeert politieagent Ronnie Peterson (Adam Driver) abrupt nadat hij en zijn sherrif Cliff Robertson (Bill Murray) hebben vastgesteld dat de zon te laat is ondergegaan. Aan de ene kant heeft hij gelijk, gezien de zombie-apocalyps die in comedy The Dead Don’t Die van Jim Jarmusch volgt. Aan de andere kant is het een vrij voorbarige conclusie, omdat er nog weinig aan de hand lijkt te zijn in het kleine plaatsje Centerville waar zij patrouilleren.

De bewoners van Centerville worden voornamelijk vertolkt door oude bekenden van Jarmusch. Naast Driver en Murray komen we onder andere Iggy Pop, Chloë Sevigny, Eszter Balint en Steve Buscemi tegen. Twee buitenstaanders vallen op: Tom Waits als kluizenaar die de invasie van buitenaf aanschouwt en becommentarieert en Tilda Swinton als begrafenisondernemer die zich met haar katana met het grootste gemak door de invasie wiekt. Allen spelen ze hun rol op de meest droge, bijna platte, manier mogelijk. 

De dialogen die ze voeren zijn ook curieus, ze lijken niet afgewerkt. De ene na de andere eigenaardige opmerking gaat voorbij zonder reactie of vervolg. Het draagt allemaal bij aan de vervreemdende komische toon van de film. Maar Jarmusch koppelt het ook aan de vaak apathische reactie die iedereen vertoont op de onheilspellende nieuwsberichten op radio en televisie. Er is iets heel uitzonderlijks gaande in de wereld van The Dead Don’t Die, maar niemand lijkt zich ervoor te willen interesseren.

De laatste jaren leek Jarmusch bezig met het vastleggen van de schoonheid van de wereld. Zowel Paterson en Only Lovers Left Alive blonken uit in een subtiele lyriek. Met de wijsheid ‘The world is perfect. Appreciate the details’ die bezorger Dean (RZA) op verzoek debiteert blijft daar ook wel iets van over, maar voor een comedy heeft The Dead Don’t Die een verrassend boze ondertoon. Jarmusch speelt in een heel ander register en dat is niet omdat hij de wereld op dit moment zo’n fijne kant op vindt gaan.

Meerdere keren valt de naam George Romero, de filmmaker die het zombiegenre zijn huidige vorm gaf met Night of the Living Dead in 1968. Jarmusch ontwijkt de clichés die hieruit in de decennia daarna zijn gevormd absoluut niet, hoewel hij er ook nieuwe vindingen (en niet te vergeten zijn tamelijk hilarische komische toon) aan toevoegt. Het gebruik van de clichés is een statement, tezamen met de voorspellingen over de slechte afloop van de film. Hoe het verhaal van deze en onze wereld af zal lopen is ons al uit den treure verteld. En als we niet stoppen met de nieuwsberichten te negeren dan is iedereen verloren.

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Written by

Historicus van opleiding en ICT-specialist van beroep. Houdt vreemd genoeg niet bijzonder veel van films over historische gebeurtenissen of computers. Films over andere onderwerpen kunnen er wel mee door.

Typ en klik enter om te zoeken