Nu aan het lezen:

The Clovehitch Killer

The Clovehitch Killer

Tyler Burnside (Charlie Plummer) is zestien en groeit op in een vroom stadje in het midden van de Verenigde Staten, waar traditionele christelijke waarden en normen de dienst uitmaken. Tyler is een brave borst die hoge ogen gooit bij de padvinderij, in het kielzog van zijn vader Don (Dylan McDermott), rechtschapen pater familias en joviale vriend van de gemeenschap. De familie zet zich fanatiek in voor de kerk en ’s avonds spelen ze kaartspelletjes rond de koffietafel.

Onder dit soort rustig voortkabbelende Amerikaanse idylle gaat vaak het nodige onheil schuil en dat is hier niet anders. De inwoners van het stadje staan jaarlijks stil bij de slachtoffers van een seriemoordenaar die jaren geleden tien vrouwen van het leven beroofde in een reeks SM-getinte moorden. Deze tragedie komt wel erg dichtbij als Tyler het vermoeden begint te krijgen dat zijn vader wel eens de gevreesde slachter uit de titel zou kunnen zijn. Samen met Kassi (Madisen Beaty), een sceptische plaatsgenote die een grondige obsessie met de moorden heeft ontwikkeld, gaat Tyler op onderzoek uit.

De premisse en de generiek aandoende titel van de film doen misschien vermoeden dat het hier om vlug en goedkoop gemaakte B-horror gaat, maar The Clovehitch Killer is geen traditionele horrorfilm en evenmin een conventionele whodunnit. In eerste instantie doet de film nog het meest denken aan een kleinsteedse versie van Fincher’s Zodiac. We zien Tyler opgeslokt worden door de onopgeloste moordzaak als hij dichter bij een waarheid kruipt die hij misschien helemaal niet wil kennen. 

Maar de film is niet echt geïnteresseerd in het uitpluizen van een intrige en het centrale mysterie is al vrij snel geen echt mysterie meer, waardoor er ruim baan is voor een ander soort onderzoek – het onderzoek naar de perversie en frustratie die zich oppotten in een besloten gemeenschap als deze, met buitengewoon rigide normen en waarden over vleselijke lusten en al het andere dat God verboden heeft. Als we dan eindelijk de moordenaar daadwerkelijk zien toeslaan zijn het geen bloed en ingewanden of jump scares die ons met afschuw vullen, maar de totale banaliteit van de modus operandi van deze killer. Dat een gemeenschap als deze het vertikt om het bestaan van iets ultiem menselijks als seks onder ogen te zien en daardoor oogluikend moet toestaan dat de gevolgen van deze starre opvattingen hun gevoel van veiligheid en vertrouwen van binnenuit uithollen, is huiveringwekkend.

The Clovehitch Killer is een rustige, afgemeten film. Er zitten geen onverwachte uithalen in, alleen maar een zorgvuldig afgewogen gevoel van bedrukte spanning. Die spanning is nergens zo zichtbaar als in het gelaat van Tyler, die zijn rug recht probeert te houden terwijl hij worstelt met de dogma’s van zijn leefomgeving. Met een opvallende stilistische ingreep in het laatste gedeelte ontpopt de film zich uiteindelijk als een succesvolle coming of age-variant, als Tyler beslissingen moet maken die geen kind ooit zou moeten maken. Het is tragisch, en soms doodeng, als de mensen die de wereld om je heen hebben gevormd uiteindelijk onbetrouwbaar blijken en de absolute waarheden die ze altijd hebben verkondigd langzaam afbrokkelen. The Clovehitch Killer laat zien dat het ook een pijnlijk maar essentieel onderdeel van opgroeien is. 

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken