Now Reading:

The Beast in the Jungle

The Beast in the Jungle

John Marcher heeft al heel zijn leven een voorgevoel dat hem iets vreselijks zal overkomen. Wat dat vreselijks dan precies is, weet hij niet. Hij refereert eraan als een ‘Beast in the Jungle’ dat elk moment kan toeslaan. Hij draagt zijn geheim lijdzaam met zich mee, en wacht… In het leven van John is er één iemand met wie hij zijn vreselijke geheim deelt: de al even mysterieuze May Bartram. Door de geschiedenis heen spinnen deze twee ongrijpbare personages een liefdesverhaal dat tijd en ruimte overstijgt.

Filmmaker Carla van Gool werd direct gegrepen toen ze The Beast in the Jungle voor het eerst las. Het verhaal is van origine een novelle uit begin twintigste eeuw van schrijver Henry James. De ongrijpbare liefdesgeschiedenis die zich in de novelle ontvouwt, draait volgens Van Gool vooral om dat wat geliefden John en May niet tegen elkaar zeggen. In deze dansante bewerking probeert de filmmaker dan ook juist die oorverdovende stiltes te vangen.

Van Gool laat dialoog, dans en interne monoloog door elkaar heen lopen waardoor er een soort puzzel ontstaat. Niemand weet precies wie nu wat wanneer gezegd heeft of bedoelde te zeggen. Daardoor dringt zich soms de vraag op waar je in hemelsnaam naar zit te kijken. De vertelling doet op een bepaalde manier aan de films van David Lynch denken. Want hoewel tijd en ruimte een belangrijke rol lijken te spelen in het verhaal van John en May, is elke vorm van lineariteit verdwenen in deze film. Het verhaal springt met gemak heen en weer tussen het Britse platteland van eind negentiende eeuw en het moderne stadse leven van Londen, om vervolgens zonder blikken of blozen een uitstapje te maken naar het Interbellum. Op al deze plekken en in al deze historische periodes ontmoeten John en May elkaar om vooral niet tegen elkaar te zeggen waar het nu precies op staat.

Maar waar David Lynch met zijn films vooral een gevoel van onbehagen lijkt te willen vangen, draait het in The Beast of the Jungle vooral om berusting en verlangen. Het onheilspellende ‘beest’ waar John in al die tijden op lijkt te wachten, is slechts de dreigende achtergrond waartegen zich een liefdesgeschiedenis afspeelt tussen twee mensen die zich bij het onvermijdelijke neer lijken te leggen. John verzet zich niet tegen de dreiging van het zogenaamde monster en May kiest er keer op keer bewust voor om de mogelijke duistere kant van haar partner te omarmen.

De complexe manier waarop deze twee personages door de tijd heen bewegen, wordt versterkt door de keuze om dans als een soort communicatiemiddel te gebruiken. In prachtig gechoreografeerde bewegingen wordt het onvermogen om hun relatie en de wereld om hen heen te begrijpen uitgesproken omdat woorden te kort schieten. Het is vooral in die bewegingen dat de liefde tussen John en May het sterkst is. Soms is het een spel van aantrekken en afstoten, soms juist een manier om de onmetelijke afstand te overbruggen, maar in elk moment is de chemie tussen het stel onontkoombaar.

Het is Van Gool gelukt om de oorverdovende stilte van verlangen tussen John en May te vangen. Verlangen naar wat precies, blijft onduidelijk. Wachten ze op het beest of wachten ze tot het beest is overwonnen? Het maakt eigenlijk niet uit. En zoals de geliefden accepteren dat ze het antwoord zelf ook niet weten, moet je als kijker accepteren dat je niet alles moet willen begrijpen of benoemen. Want pas als je zelf ook alles wat je dacht over film, dans en verhalen te weten los kan laten, komt deze film het beste tot zijn recht.

Input your search keywords and press Enter.