Rodeo

Een eerste aanraking met een tot dan toe onbekende subcultuur kan soms een magisch moment zijn. Binnen korte tijd word je volledig ondergedompeld in alle aspecten van je nieuwe ontdekking. Soms is dat een voorbode dat het een deel van je leven wordt, soms een kort avontuur, maar die bijzondere eerste kennismaking blijf je bij je dragen. Dat moment maken we mee door de ogen van de hoofdpersoon in Rodeo, tijdens haar introductie in de dirtbike-cultuur in de Parijse suburbs. Ook als kijker is het moeilijk om er niet meteen van te gaan houden.

Regisseur Lola Quivoron dompelde zichzelf lange tijd onder in de subcultuur waarmee ze basis legde voor Rodeo. Ik kan me voorstellen dat ze er steeds dieper in werd getrokken, en dat hoofdpersoon Incognito is opgebouwd uit haar eigen ervaringen. De manier waarop Incognito’s ogen bijna gloeien wanneer ze zich voor de eerste met benzineloze gestolen dirtbike tussen een bende stuntrijders voegt, is zo aanstekelijk dat je de aantrekkingskracht in je lijf voelt. Nu zijn de buitenwijken van Parijs altijd wel een geschikt decor voor iedere film die de randen van de samenleving in beeld probeert te brengen, maar Quivoron heeft duidelijk heel veel tijd geïnvesteerd in het visualiseren van de mens die wordt gecreëerd door een combinatie van armoede, wetteloosheid, onverantwoordelijkheid, en daarmee volledige vrijheid.

Rodeo neigt in de eerste akte naar een klassieke coming of age-film maar slaat (gelukkig) al snel andere richtingen in. Quivoron vermijdt de valkuil volledig in te zoomen op de oogverblinde gear en esthetiek van de dirtbike-scene, en vooral de actie die ermee samenhangt, en kijkt met een breder perspectief naar groepsdruk, opoffering, en verdriet op een plek waar je voor iedere centimeter moet knokken.

Wanneer Quivoron een heist introduceert en daarmee het onvermijdelijke einde van overambitieuze kleine criminelen lijkt aan te kondigen, verrast ze ook daar weer. De slotscène is magisch, net zoals de eerste aanraking was. 

Rodeo was tijdens Cannes onderdeel van de Un Certain Regard-selectie. Quivoron is dan ook een regisseur met veel ambitie en een speciale gave om een heel precies gevoel te visualiseren, daar gaan we nog grote dingen van zien. Rodeo is hopelijk pas het begin.

Vind ons: