Een standaardfilm over hoop binnen een innemende groep tienermeiden. De agenda achter het sociale engagement van Rocks overschaduwt echter hun reilen en zeilen.

De Rocks uit de titel heet eigenlijk Shola, een vijftienjarig Brits-Nigeriaans meisje. Als op een dag haar moeder vertrekt en een briefje met wat geld achterlaat staat ze er alleen voor met haar kleine broertje Emmanuel. Aangezien haar vader al lang geleden overleden is en de moeder niet voor de eerste keer haar ‘hoofd leeg wil maken’ staat Shola er weer eens alleen voor. Totdat de verwachte terugkeer uitblijft. In een episodische vertelling probeert ze zo goed als kwaad zelfstandig te blijven, de sociale dienst te ontvluchten en steun te zoeken bij haar vriendinnengroep. Dat het rennen niet eeuwig door kan blijven gaan sluimert op de achtergrond, maar zit de hoopvolle tendens van de film niet in de weg.

Shola’s perikelen volgen elkaar losjes op in een geïmproviseerd overkomend scenario. Deze tonen een krachtig personage voor wie net iets sneller de volwassenheid en daarmee verantwoordelijkheid zich opdringt. Haar problematiek speelt zich af in een armere wijk van Londen en blijkt een kapstok om observaties over leven in een kosmopolitische metropool aan op te hangen. Thema’s als economische ongelijkheid, racisme of een tekortschietend systeem van sociale zekerheid passeren de revue terwijl de meiden qua dialogen soms twintig jaar ouder lijken. Het gevoel bekruipt zo dat de film meer interesse toont in het uitdragen van een agenda dan de belevingswereld van de gemêleerde groep.

Daar draagt het secure camerawerk geschoten door Hélène Louvart (cameravrouw van onder andere het feeërieke Lazzaro felice) aan bij. Vaak dicht op Shola en haar vriendinnen beweegt de camera net zo vaak als zij ronddartelen. De handcamera als een teken voor realisme. Iets wat vaker bij sociaal geëngageerde filmhuis films voorkomt, gestoeld op de innemender sentimenten van een Vittorio De Sica of de klinische precisie van de gebroeders Dardenne. Als gestandaardiseerde praktijk vormt het dynamische een substituut voor het kruipen in de huid. Rocks brengt hier niets eigens op tafel, waardoor de agenda enige aanspraak op authenticiteit teniet doet.

De met geestdrift spelende kinderen de film houden desalniettemin de film overeind, ondanks dat het qua regie niet kan tippen aan de expert in kinderen met handcamera filmen Lukas Moodysson (We are the Best!). Ze maken allen hun filmdebuut na een lang voorbereidingsproces met acteerlessen. Bukky Bakray zet met aanstekelijke energie de sterke Shola neer. Ondanks de vooropgezette letterlijke dialogen zindert onder andere een pittige discussie met beste vriendin Sumaya (Kosar Ali) en overtuigt haar band met de kleine deugniet Emmanuel (D’Angelou Osei Kissiedu). Slechts de uit de lucht gevallen kortdurende vriendschap met probleemleerling Roshé (Shaneigha-Monik Greyson) botert niet qua tegenspel. Rocks verkwanselt dus door de al te didactische benadering de potentie van de cast.