Vanochtend werd bekend gemaakt dat gitarist en multi-instrumentalist David Roback is overleden. Nu zegt die naam zelf je misschien niets. En misschien zeggen Rain Parade, of Opal –het duo dat hij vormde met Kendra Smith– je ook weinig.

Maar bij Mazzy Star gaat er wellicht een belletje rinkelen. Dat is het duo dat hij vormde met Hope Sandoval (van Hope Sandoval and the Warm Inventions). Mid jaren 90 scoorde zij de grootste hit van hun carrière met Fade Into You. Van typische MTV Alternative Nations darlings naar nummer 1 hit.

Met een echte hit op zak verdween het duo volledig uit de muziekindustrie. Hope Sandoval’s mysterieuze voorkomen en dito stem deden eigenlijk wat men altijd dacht dat er zou gebeuren: ze verdwenen in het luchtledige.

Tot 23 september 2013. Opeens was daar een nieuw Mazzy Star album, na 17 jaar stilte. Sandoval en Roback leken op hun persfoto’s op de jaren 90 versies van hunzelf. En dat is een compliment. Beide geen dag verouderd na die seismische hitsong uit 1994. Hope’s stem leek trouwens ook geen dag ouder. Roback’s producties waren dat wel. Opeens klonk er een melancholisch en plastisch verlangen uit zijn gitaar. Vol, dikkig en leeg tegelijk. Het staat in scherp contrast met zijn veelal akoestische en open producties uit de jaren 90. Het nummer Common Burn is daar een goed voorbeeld van.

Fade Into You, het liedje waar je niet aan kon ontsnappen als je tijdens de 90’s TV hebt gekeken. Als je nu naar het nummer luistert is het volledig duidelijk waarom het het gevoel van een generatie op de helft van een hoopvol maar naïef decennium zo goed werd weergegeven.

Dat het liedje voorkwam in typische nineties en turn-of-the-century series als Roswell, Gilmore Girls en Daria is daarom goed te plaatsen. Maar dat het nummer de tien daaropvolgende jaren wekelijks in een serie of film te horen was, had niemand kunnen bedenken. (Overigens heeft Paul Verhoeven het nummer –vreemd genoeg– het best toegepast in Starship Troopers.)

Dat de plaat zijn dienst heeft bewezen aan fans van de band, filmpubliek en casual onlookers is duidelijk, getuige de vele supercuts met Sandovals stem eronder. In plaats van zo een compilatie vertonen we liever deze fanmade mashup van het nummer, onder beelden van Un Homme et Une Femme (1966). Kijk en geniet.

Het is met recht een van de meest voorkomende mood setters die er is. Maar misschien is het ook wel een goed idee om het nummer, samen met David Roback, voor eens en voor altijd te begraven.