Nu aan het lezen:

Reach for the SKY

Reach for the SKY

 

Vandaag bieden we een koekje uit een wel heel bijzondere doos: het Busan Film Festival, kortweg BIFF. De 20ste editie van het festival vond dit jaar plaats tussen 1 en 10 oktober. BIFF staat bekend om haar gevarieerde aanbod van Aziatische films, maar biedt ook een podium voor bijzondere Europese, Amerikaanse en Australische films. Dheepan is bijvoorbeeld ook vertoond. De selectie beperkt zich niet alleen tot fictie; BIFF heeft ook een redelijk aanbod van documentairefilms. 1 van deze films trok onze aandacht.

Reach for the SKY is een Koreaanse en Belgische co-productie onder regie van Wooyoung Choi en Steven Dhoedt. Dhoedt filmde eerder State of Play (2013) over professionele gamers. De documentaire volgt drie Koreaanse scholieren die zich voorbereiden op de jaarlijkse ‘seunung’. De seunung is het toelatingsexamen voor het Koreaans hoger onderwijs. Daarbij betekenen de beste resultaten toelating tot SKY: de beste universiteiten van het land. Duizenden scholieren nemen ieder jaar het examen af, en er wordt veel maatschappelijke waarde gehecht aan de toets. Het nieuws brengt een rechtstreeks verslag uit, tijdens het luistergedeelte van het onderdeel Engels wordt het vliegverkeer gedurende 30 minuten stilgelegd en scholieren die te laten dreigen te komen, kunnen vragen om een politie-escort. Dit legt ook veel druk op de jongeren die de toets afnemen. De film documenteert hoe ze hier op verschillende manieren mee om gaan.

In eerste instantie volgen we Hyunha. Ze heeft in een eerder jaar de seunung afgenomen, maar omdat het resultaat tegenviel heeft ze besloten te herkansen. Naast haar reguliere school volgt ze ‘s avonds bijles. Ondanks dat ze zo hard studeert, weet Hyunha nog niet zeker of ze wel op de juiste weg is. Ze is niet de enige die twijfelt. Hyein was op de lagere school een veelbelovende studente, maar gaandeweg vond ze het moeilijker om haar hoge cijfers vast te houden. Haar familie is eveneens niet zeker of het wel gaat lukken naar een goede universiteit te gaan. Minjun is na zijn eerste mislukte examen ingeschreven bij een kostschool met een militaire insteek. Hij wil per se bij de beste universiteit van het land worden toegelaten. Elk van de studenten zoekt naar middelen om het examen te halen. Die middelen zijn zowel spiritueel als praktisch. Particuliere bedrijven zien er brood in en verkopen mooie beloftes en lesprogramma’s aan de scholieren. Kim Kihoon is een charismatische docent Engels en boegbeeld van zo’n bedrijf. Hij geeft lezingen en neemt video-lessen op waarin hij tips geeft om het examen te tackelen.

De spanning naar aanloop van het examen wordt knap in beeld gebracht. Indringende, claustrofobisch aandoende muziek onderstrepen de stress die de jongeren voelen. Van bijzondere schoonheid is de dreigende scène die direct voorafgaat aan het examen. In de stromende regen maken enkele ouders van de scholieren een bedevaart naar een boeddhistische tempel. De ontlading erna is zeer groot. Opgeluchte studenten gooien hun boeken op een stapel. Ze houden er nog net geen aansteker bij. Tegelijkertijd is deze conclusie ook ontluisterend. Dit examen ligt weliswaar achter de rug, maar hierna volgen nog de universiteit en entree op de arbeidsmarkt met bijbehorende toetsmomenten.

De documentairemakers plaatsen om die reden ook kritiek bij de seunung, zoals ze zelf verklaren tijdens een vraaggesprek na afloop van de film. Schiet het examen haar doel niet voorbij? Ieder hoofdstuk in de film wordt afgewisseld met spreuken van Confucius. In deze quotes wordt het belang van kennis onderstreept, maar de woorden zijn onderhevig aan interpretatie. Ze kunnen ook worden gelezen als een opdracht aan jonge mensen om zichzelf te ontwikkelen. Is een jaarlijks staatsexamen hiervoor het juiste middel? Het antwoord wordt aan het publiek gelaten.

De documentaire brengt een interessant onderwerp aan het licht. De film is goed geproduceerd, met veel aandacht voor de gemoedstoestand van de jonge mensen die zich voorbereiden op de seunung. Daarbij voelen de scènes met Kim Kihoon veel minder intens. We zien de man aan het werk, begrijpen welke invloed hij heeft op de scholieren. Maar het komt niet compleet uit de verf. De urgentie die we voelen bij de scholieren is niet aanwezig bij Kim. Wellicht is dit een stijlmiddel om de berekenende natuur van het bedrijf waar Kim voor werkt aan te tonen. Naar mijn idee zwakt het echter de emoties af die we voelen bij het volgen van Hyunha, Hyein en Minjun.

Het is nog niet bekend wanneer de film in Nederland of België uitkomt.

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken