Now Reading:

Portrait de la jeune fille en feu

Portrait de la jeune fille en feu

Portrait de la jeune fille en feu, over een verboden romance, zindert en suddert. De sensualiteit moet soms echter een al te ostentatieve agenda naast zich dulden. Toch ontstijgt de film deze bij tijd en wijle.

Het einde van de achttiende eeuw. Marianne (Noémie Merlant) komt aan bij een afgelegen landhuis op een Bretons eiland, waar ze een portret moet schilderen van de getormenteerde Héloïse (Adèle Haenel). De strenge gravin (Valeria Golino) is voornemens haar dochter tegen haar wil uit te huwelijken en daar is een portret voor nodig. Héloïse is opstandig en daarom moet Marianne heimelijk de schetsen maken, onder de dekmantel een gezelschapsdame te zijn. De spanning zit er vanaf het begin in, want de twee voelen een enorme aantrekkingskracht van elkaar uitgaan. En zodra de gravin even weg is, dansen de muizen op tafel.

Schrijfster-regisseuse Céline Sciamma werkt zorgvuldig toe naar het romantische moment suprême. Herkenbare ijkpunten van een ontluikende liefde passeren de revue, maar onderhuids is de spanning te vinden. Die zit niet alleen in de chemie tussen de ontwapenende Merlant en bitse Haenel. De desolatie van het afgelegen stuk Bretagne benadrukt de onmogelijkheid van het verlangen. In het sober ingerichte huis en langs de kale kust spelen geluiden een krachtige bijrol. Knapperende vuren en stormachtige golven complementeren de groeiende hartstochten. Vreugde borrelt op in een strak ingekaderde wereld.

Zodra de hartenwensen in vervulling gaan vindt de film een aangrijpend hoogtepunt. Sciamma buit daarbij de erotische lading niet uit. De nadruk ligt op de emotionele intensiteit, die de specifieke context van verboden liefde achter zich laat. Het smachten is niet zozeer naar deze liefde, maar naar een wereld waarin die is toegestaan, een wereld voorbij de institutionele beperkingen, waar zelfverloochening verdwenen is. En autonomie gevonden.

Dit onderstreept de film als het stel de jonge bediende Sophie (Luàna Bajrami) helpt met een ongewenste zwangerschap. De zelfbeschikking die de drie hier vinden, draagt de agenda van de film te ostentatief uit. Daarbij vergeet Sciamma de verantwoordelijkheid die met autonomie komt en doet daarmee afbreuk aan de morele complexiteit van abortus, Sophies confrontatie met een baby ten spijt. Bescherming van ongeboren leven kan samengaan met zelfbeschikking, maar Portrait de la jeune fille en feu gaat gemakzuchtig voor overduidelijke symbolische significantie.

Dat is niet de enige keer. Zo kadert Sciamma het eigenlijke verhaal in als een clichématige flashback vanuit Mariannes perspectief. In dat opzicht gaat Le semeur, een andere film van dit jaar over een moeilijke liefde, subtieler te werk. Toch blijft Portrait de la jeune fille en feu grotendeels overeind door de brandende intensiteit van de romance. De film slaagt er niet in de specifieke feministische kritiek te ontstijgen zoals bijvoorbeeld Chantal Akermans meesterwerk Jeanne Dielman, 23, quai du Commerce, 1080 Bruxelles dat deed, maar komt af en toe in de buurt.

Input your search keywords and press Enter.