De Hongaarse regisseur Kornél Mundruczó opent Pieces of a Woman met een ijzingwekkende registratie van een bevalling van een uiteindelijk doodgeboren kind, om de film daarna pas werkelijk te laten beginnen.

De bevallingsscène duurt, wat zal het zijn, twintig, vijfentwintig minuten, en al die tijd is de camera zo dichtbij dat je de strijd tussen leven en dood zelf kunt meevoelen. Het ene moment is er leven: een blik van verstandhouding tussen moeder (Vanessa Kirby) en vader (Shia LaBeouf), de helende muziek van Sigur Rós op de achtergrond. Het andere moment is er dood: de huid van het pasgeboren kind verkleurt, hulpdiensten komen te laat. Er is alle reden voor kijkers om diep betrokken te raken. Zeker als even na de bevallingsscène blijkt dat de aanwezige vroedvrouw (Molly Parker) wordt aangeklaagd wegens nalatigheid.

Vanaf dat moment gaat Pieces of a Woman over de nasleep van een tragedie. De vader wil op het eerste oog vooral herinneren, de moeder vooral vergeten. Een kernachtig conflict tussen de twee gaat over de vraag of foto’s die het verleden terughalen in de kamer mogen blijven staan. Ja, zegt hij, Sean. Nee, zegt zij, Martha. Op zichzelf kun je zo’n geschil nog wel oplossen, maar er speelt en broeit nog zoveel meer. Was Martha’s vertrouwen in haar partner tijdens de bevalling eigenlijk wel onvoorwaardelijk? Handelt ze naar goed geweten in haar beslissing het lichaam van haar kind aan de universiteit te doneren? En wat betekent de minachting die haar moeder (veterane Ellen Burstyn) uitdrukt ten opzichte van Sean voor de toekomst van het stel?

Als al die vragen hun weg naar de oppervlakte eenmaal gevonden hebben, is er van de originele eenvoud niet veel meer overgebleven. Scenariste Kata Wéber (die voor de derde keer met haar partner Mundruczó samenwerkt, en haar schrijven baseerde op een eigen ervaring) slaagt er beslist in de meeste lijntjes aan elkaar te knopen, maar dat gaat soms wel ten koste van het uitdiepen van onderlinge relaties tussen personages, voornamelijk tussen Martha en Sean. Sowieso wordt LaBeouf naar verhouding weggespeeld door een excellerende Vanessa Kirby, die op het filmfestival van Venetië (2020) al gelauwerd werd als beste actrice vóór Netflix kon pronken met de wereldwijde rechten. Nu werd Pieces of a Woman sowieso al niet in een vacuüm geproduceerd: Mundruzó bewees zich internationaal definitief met de geprezen hondenfabel White God (2014), en regisseur Martin Scorsese verbond zich ongeveer een maand voor de première in Venetië aan de film als uitvoerend producent.

Scorsese verwees er niet direct naar toen hij een productiestatement afgaf bij The Hollywood Reporter, maar er rijst wel een vermoeden waarom de regisseur extra geïnteresseerd zal zijn geweest in dit project. Er zit namelijk een vrij expliciete laag van religieuze symboliek in de film verpakt, die de bevallingspijnen van Martha verbindt aan de archaïsche idee van de erfzonde. Een kolfje naar de hand van Scorsese, mede gekend om de katholieke thematiek binnen zijn eigen oeuvre, maar tegelijk ook een regiekeuze die de film meer sturing meegeeft dan het drama in zijn emotionele complexiteit verdient. Zeker als de schuldvraag die aan de bevalling was blijven kleven in de rechtszaal tot een rijk verbeelde uitspraak komt.

Pieces of a Woman is sinds 7 Januari te streamen op Netflix.