Nu aan het lezen:

Only You

Only You

Een energiek liefdeskoppel strijkt de plooien van Only You gedeeltelijk glad. Er zit een geestdrift in de film die de huisje-boompje-beestje-mentaliteit animeert.

Volgens de uitgekauwde standaard ontmoeten dame en heer elkaar en spatten de vonken er al bij de eerste toevallige ontmoeting vanaf. Zij is vijfendertig. Hij is zesentwintig. Een wereld van verschil, aangezien iedereen in de omgeving van de oudere Elena zich nestelt met huwelijk en kinderen, terwijl jonkie Jake nog moet promoveren. Dit leeftijdsverschil, waardoor deze romance een moderne twist krijgt, is echter niet het grote probleem. Het is de aanzet tot een groter dilemma. Na een snel besluit tot samenwonen komt namelijk de kinderwens. De droom om een familie te starten begint als stukje ondernemerschap maar ontaardt al snel in verwoede pogingen met IVF-behandeling. De vraag is of hun relatie tegen deze tegenslagen bestand is.

De obsessieve kinderwens sympathiseert ondanks het onderliggende egocentrisme. Getuige de platitudes over het settelen is schrijver-regisseur Harry Wootliff in zijn debuut niet van plan kritische vragen te stellen over dit fenomeen. Het rigide leven van huisje boompje beestje, die zich in die volgorde als consumptieve keuzes opdringen aan het individu, lijken een vanzelfsprekendheid. Een tegeltjeswijsheid concludeert de film, om aan te geven dat het niet erg is als zaken anders dan de voorgeschreven idylle lopen. In een tijd waarin het krijgen van kinderen door de ecologische crisis een pijnlijke afweging met zich meebrengt en intimiteit gelijk staat aan naar rechts swipen, kan Only You daar niet mee weg komen. In dat opzicht zorgde Melissa Rosenberg in de Twilight Saga voor een sterker liefdesverhaal.

Toch raakt de film, ondanks de mondaine beslommeringen van moderne carrièretijgers. Het beproefde romantische cliché zegt het altijd, maar hier blijkt het ook waar: het stel is voor elkaar gemaakt. Laia Costa wisselt onzekerheid en extase geraffineerd af en maakt Elena’s zorgen daarmee innemend. Josh O’Connor als Jake brengt eenzelfde combinatie van gevoeligheid en gedrevenheid. Hun interacties samen spetteren. Het brede scala aan natuurlijke momenten samen of op bezoek laat hen uitgebreid alle facetten van hun relatie etaleren. De hevigheid van hun liefde spreekt uit de belangrijke anekdotes, de kleine onderonsjes, maar ook de felle ruzies naarmate de frustraties over het ontbrekende kind groeien.

Deze intensiteit weet Wootliff te vatten. Uit de wervelende beelden van cameraman Shabier Kirchner spreekt een oprechtheid, die Only You van begin tot eind doet zinderen. De windhoos van stralende gezichten en prikkelende momenten bouwt op en af met finesse. Deze levendigheid blijft ook overeind als de personages al te duidelijk vertellen hoe het zit met settelen of wat te doen bij tegenslag. Ook de sturende soundtrack (waarin de keuze voor Elvis Costello als het romantische lijflied wel weer gevat is) kan daar geen afbreuk aan doen. Daarvoor zijn Elena en Jake te innemend als zij samen wel en wee delen. En daarmee is Only You weliswaar een beperkt romantisch drama, maar toch uit het hart.

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken