Nu aan het lezen:

On the Basis of Sex

On the Basis of Sex

Maart is Women’s History Month, en 8 maart is zelfs internationale vrouwendag. Dat er nu net deze week een biopic over Ruth Bader Gingsberg, voorvechtster van vrouwenrechten, rechter in het Amerikaanse hooggerechtshof en cultheldin, in de bioscopen komt, is dan ook niet echt een verrassing te noemen. Jammer genoeg is dat niet het enige dat niet verrast aan On the Basis of Sex. De film is bijzonder braaf, een tikkeltje traditioneel en op sommige momenten zelfs clichématig. Maar daarom niet minder belangrijk.

Een groep mannen gekleed in vijftig tinten grijs betreedt met een zelfverzekerde routine de statige trappen van de Amerikaanse Ivy League universiteit Harvard. In de statige grijze menigte loopt één vrouw. Met haar nieuwsgierige blik en blauwe jurk steekt ze af tegen die massa testosteron. We horen drums die doen denken aan de marsmuziek uit de Amerikaanse Burgeroorlog. Het moge duidelijk zijn: deze vrouw maakt zich op voor de strijd. Wat ook direct duidelijk is, is het soort film dat we kunnen verwachten. Een verhaal over een gevecht tegen de gevestigde orde waarin elk moment van strijdlust met dikke lijnen zal worden onderstreept.

De vrouw is Ruth Bader Ginsburg, het jaar is 1956. Samen met slechts negen andere vrouwen start ze dat jaar aan haar rechtenstudie. Het wordt in haar studietijd meerdere malen pijnlijk duidelijk dat studeren aan Harvard in de jaren vijftig een voorrecht is dat vrouwen niet helemaal verdienen. Zo vraagt de decaan aan Ginsburg waarom zij denkt het recht te hebben om een plek aan Harvard in te nemen die net zo goed – of zoals hij lijkt te impliceren, beter – door een man bekleed had kunnen worden. De vraag werd echt aan Ginsburg gesteld toen zij op de prestigieuze universiteit begon. Want wat betreft de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen in die tijd hoeft deze film dan weer niets te onderstrepen.

Zo opzichtig als de film in sommige keuzes is, zo subtiel is het acteerwerk van hoofdrolspeelster Felicity Jones. Ze zet de zelfverzekerde en eigengereide Ginsburg met een overtuigende finesse neer. De actrice laat juist in kleine dingen – een denigrerend knikje hier, een strenge blik daar – de kracht van het scherm spatten. Jammer dat de styliste ervoor gekozen heeft om haar zo’n beetje continu in het blauw te hullen. De kleur staat Felicity prachtig hoor, maar het schreeuwt soms wel heel hard: ‘deze vrouw moet kracht uitstralen’. En die uitroeptekens heeft het acteerwerk van Jones nou net niet nodig.

Ginsburg weet in haar jonge jaren haar carrière, idealisme en de zorg voor een gezin vakkundig te balanceren. Dat alleen al is een succes te noemen in een tijd waarin het enige recht van de vrouw nog steeds het aanrecht dreigt te zijn, maar Ginsburg wil meer. Wanneer ze als hoogleraar een kans ziet om op gewiekste wijze in de rechtszaal de nog steeds dominerende discriminatoire grens tussen man en vrouw aan de kaak te stellen, twijfelt zij geen moment. Het zal de zaak zijn die haar leven verandert. En dus opnieuw uitroeptekens. De voorbereiding van deze belangrijke zaak wordt door regisseur Mimi Leder zelfs in een klassieke ‘montage’ gegoten (cue de hit uit de satirische film Team America).

Toch moeten we On the Basis of Sex niet te makkelijk wegzetten als matige film. Het verhaal van Ruth Bader Ginsburg is ook anno 2018 niet minder belangrijk. Het zijn misschien zelfs juist al die clichés die maar weer eens pijnlijk duidelijk maken dat er in de strijd tussen man en vrouw nog steeds veel te winnen valt. Clichés zijn immers cliché omdat er nog steeds een kern van waarheid in zit. En helemaal in een tijd van Trumps, Baudets en Weinsteins kunnen sterke en succesvolle vrouwen soms best een extra uitroepteken gebruiken!

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken