Nu aan het lezen:

‘Nu Verandert Er Langzaam Iets’

‘Nu Verandert Er Langzaam Iets’

‘Laten we met de aandacht naar binnen alles wat er leeft welkom heten,’ klinkt het tijdens een kringsessie aan het begin van deze documentaire. Gedwee volgt een groep jonge mensen de aanwijzingen van de instructrice, ergens tussen collectieve hypnose en Nederland in beweging. Het tafereel duurt niet al te lang. Na een halve minuut worden de jongeren uitgenodigd het contact met de stoel en de vloer te zoeken en tegelijk de beelden van iedereen weer ‘naar binnen te laten vallen.’

Kijkend van een onoverbrugbare afstand kun je erom lachen of je verwonderen. Moeilijk is het niet, jezelf voorhouden dat je je rationele zelf goed genoeg op orde hebt. Maar wat doe je als je dan toch mentaal dreigt in te storten, als je lichaam tot stilstand komt in een wereld die continu doorrent? Vandaag de dag is de zorg van enkelingen steeds vaker de zorg van iedereen. ‘Nu verandert er langzaam iets’ beweegt zich precies op dat spanningsveld.

De film bestaat uit een bonte mengelmoes van motivatiegesprekken, bedrijfscoaching, YouTube-materiaal, online cursussen en psychotherapie. Zelfs varkens en paarden worden ingezet om de stress te verzachten. De verschillende scènes zijn zo opgezet dat sommige ‘plotlijnen’ terugkomen en andere in de marge verdwijnen. Sleutel in de slotakte is uiteindelijk de manege, waar een mentaal vastgelopen man net zo lang in doordachte ritmiek op de grond moet stampen tot hij zijn opgebouwde frustratie weet te ontladen. ‘Nu is het anders,’ stelt zijn instructrice vast. ‘Nu verandert er langzaam iets.’

Doorheen de documentaire houdt Menna Laura Meijer (van filmcollectief mint film office) stug vast aan een registrerende stijl, waarbij de camera telkens in statische positie blijft. De enige handreiking die we krijgen is het diverse pallet aan sessies, met als teneur dat die scènes direct ook hun eigen commentaar zijn. Commentaar van derden, in de vorm van interviews of voice-over, blijft achterwege. Bij veel hedendaagse documentaires is dat wapenfeit een verademing, omdat het meer uitgebeende karakter van dergelijke films kijkers extra ruimte geeft om de beeldtaal van de maker(s) te verkennen. In ‘Nu verandert er langzaam iets’ openbaart dit gemis zich op den duur echter toch als een gebrek.

De belangrijkste reden hiervoor zit hem in de urgentie van de thematiek die de documentaire aansnijdt. De vragen die de makers met hun mozaïek van observaties oproepen worden, mede door de verkozen stijl, vaak maar half beantwoord: wat zeggen deze taferelen nu echt over de westerse maatschappij waarin we leven? Wat is er eigenlijk gaande als een juf op de basisschool haar kinderen vertelt dat je sociale omstandigheden maar tien procent van je geluk bepalen? Hoe kijken deze mensen en coaches naar zichzelf op momenten dat ze niet in therapie zijn? En wat hebben trainingssessies bij Ziggo mogelijk te maken met ons groeiende onvermogen sociaal te communiceren én klandizie te waarderen?

De film nodigt haar publiek uit de antwoorden op die vele vragen zelf te formuleren, maar met zo’n aanpak in het achterhoofd had ze wel een stuk bondiger mogen zijn. Nu komt de belangrijkste conclusie van de kloof tussen generaties, uiterst zichtbaar in een film die zich met name (maar niet volledig) op volwassenen richt. In een piepkleine gymzaal wordt een vijftal kinderen gevraagd de spiegel op zichzelf te richten. En dat doen ze, open en onbevreesd. Deze ontwapenende momenten scheppen een nieuwe vraag, een alternatieve spiegel voor volwassenen die door de meest ongrijpbare dilemma’s in de afgrond staren. Hoe oud zijn we, en welke grenzen stappen we over, voordat er langzaam iets verandert?

Leuk? Deel het even!
Typ en klik enter om te zoeken