Never Have I Ever is warempel, na aardige pogingen als To All The Boys I’ve Loved Before, een van de sterkste toevoegingen aan het highschool-genre in jaren te noemen.

In een Quarantaine-cam-klets-sessie met mijn Cine-collega’s merkte Hedwig van Driel op dat er zoveel bewerkingen van klassieke romantische verhalen zijn in het highschool-genre, zoals Ten Things I Hate About You (The Taming of the Shrew), Clueless (Emma) en Romeo + Juliet (Romeo and Juliet), omdat een highschool zich uitermate goed leent voor grote liefdesverklaringen en overtrokken drama. Als tiener voelt immers alle ellende als het einde van de wereld. En de klasseverschillen van een ouderwets romantisch verhaal zijn makkelijk vertaald naar de wereld van groepsvorming en populariteitswedstrijden op school.

Ik moest er aan denken bij de nieuwe Netflix-serie Never Have I Ever. Hoewel de serie niet gebaseerd is op een bestaand verhaal doet hij alles wat Hedwig opnoemde. Hoofdpersoon Devi Vishwakumar beleeft de ups en downs van het highschool-bestaan alsof haar leven er van afhangt. Want in de ogen van deze vijftienjarige Indiaas-Amerikaanse is het verlies van vriendschappen, niet populair zijn en een ruzie met je moeder een zaak van leven of dood. En het mooie van Never Have I Ever is: het misschien wat overtrokken dramatische temperament van Devi is verdomd invoelbaar.

Wat Devi meemaakt is ook niet makkelijk: ze is een buitenbeentje op haar highschool; verliest haar vader aan een hartaanval, raakt tot overmaat tijdelijk verlamd en haar moeder voedt haar streng op. Het zou nog een hoop goedmaken als ze tenminste kans zou maken op een studiebeurs, maar ze heeft daarbij tegenstand van aartsrivaal Ben. Je leeft oprecht mee met Devi, mede door de innemende vertolking van Maitreyi Ramakrishnan. Ramakrishnan is niet altijd de meest overtuigende actrice, en dat geldt voor meer mensen in de tienercast, maar ze spelen hun rollen met zoveel enthousiasme dat de schoonheidsfoutjes met gemak vergeven worden.

Waar Never Have I Ever echter het meest uitblinkt zijn de details in veel grappen en plotlijnen. Want hoewel de serie grossiert in conventies van het highschool-genre, zoals driehoeksverhoudingen en naar een feestje gaan zonder toestemming van je ouders, zijn veel van de situaties uiterst specifiek. Zo is er een hele aflevering die zich afspeelt tijdens de Hindu-feestdag Ganesh Puja, waar culturele gebruiken worden ingezet om plotlijntjes te bevorderen.

Ook is er een enorme plotlijn rond tennisser John McEnroe, die tevens de voice-over inspreekt; een voorbeeld van hoe ver Never Have I Ever buiten de gebaande paden durft te treden. Het vermoeden ontstaat dat showrunner Mindy Kaling veel van haar eigen leven heeft gestopt in het personage van Devi, maar ook de andere personages komen tot leven door het uiterst scherpe oog voor detail. Dat rivaal Ben Gross in zijn ouderlijk huis een gastenkamer heeft die volledig is ingericht met een Doobie Brothers-thema? Dat soort details zijn zo specifiek, dat ze haast wel uit het leven van een van de schrijvers gegrepen moeten zijn.

Het is juist dat scherpe oog voor personages dat Never Have I Ever zo grappig en emotioneel maakt. Emotioneel, want de laatste afleveringen gaan diep in op het rouwproces van Devi en haar familieproblemen. Ondergetekende moest een traantje laten.

In de Quarantine-cam-klets-sessie vroegen we ons ook af wat nou echt de laatste goede highschool-film was die zich qua kwaliteit kon meten met Clueless of Mean Girls. Ik durf voorzichtig te stellen dat Never Have I Ever heel dicht in de buurt komt. Een tweede seizoen kan in ieder geval niet snel genoeg komen.