Now Reading:

Mug

Mug

Mug hinkt continue op twee gedachten en toont daarmee niet haar ware gezicht. De dwaasheid van een megalomaan bouwproject en de desastreuze gevolgen voor een bouwvakker vinden nergens een emotioneel raakvlak en zijn voornamelijk triviaal van aard.

Het zijn dan ook twee verschillende op ware gebeurtenissen gestoelde verhalen die de Poolse regisseuse Małgorzata Szumowska (Elles) samensmeedt tot een weifelend geheel. De rebelse deugniet Jacek (Mateusz Kosciukiewicz) werkt als bouwvakker mee aan het overambitieuze project van de plaatselijke kerk om een Christusbeeld groter dan die van Rio de Janeiro te maken. Zijn leven lijkt op rolletjes te lopen, ondanks een familie die zijn voor het platteland atypische gedragingen oogluikend gedoogt. Uiteraard treft dan het noodlot. Net nu hij zich met de eveneens tegendraadse Dagmara heeft verloofd. Het bouwen van een Christusbeeld blijkt geen sinecure, wat leidt tot ernstig letsel voor Jacek en de eerste gezichtstransplantatie ooit.

Zo’n bijzondere operatie werpt intrigerende vragen op over identiteit. Wie is Jacek nu zijn guitige glimlach ingewisseld is voor een lompe tronie? De ingrijpende consequenties zijn in Mug echter tam van aard. Op weliswaar ingetogen wijze schetst Szumowska het beeld van een idylle waar knusheid omslaat in bekrompenheid, zonder dit onderwerp daadwerkelijk te tackelen. Meer begaan met eindeloos zeveren over Dagmara die nu een ander heeft komen verhaallijnen als de hardvochtige machteloosheid van de moeder van Jacek er bekaaid van af. Agnieszka Podsiadlik zorgt als Jaceks gedetermineerde zuster nog voor diepgang in de familieverhoudingen, die summier afsteken tegen Szumowska’s voorliefde om het grotere plaatje dit kleine leed te laten ondersneeuwen.

Zo brengt Jaceks uitstapje in de commercie weinig inzicht in zijn motivaties en lijkt het vooral een wrang commentaar hoe medisch vernuft te gelde wordt gemaakt. Het tweede verhaal over de bouw van het beeld dijt vooral uit zonder uitbreiding. De komische conclusie ten spijt heeft deze vertelling over het negeren van naastenliefde ten faveure van uitstraling vooral een basale connectie met Jaceks beproevingen. Potentiële inkijkjes in het vinden van individualiteit na zo’n doortastende medische ingreep maken baan voor een neergeslagen houding, als kinderen ook nog eens Jacek plagen. Of als hij in een schematische droom alleen maar bezig is met zijn voormalige verloofde. Op deze wijze kiest Szumowska niet volkomen voor een specifiek aspect van de gebeurtenissen.

Ze grossiert tevens in gemakzuchtige typeringen die de film eerder tot onbeduidende exercitie maken dan begripvolle expressie. Jaceks rebellie moet blijken uit de lange haren en het luisteren naar vroege Metallica. Kosciukiewicz lijkt echter eerder een lieverdje en krijgt vanuit het scenario van Szumowska en cameraman Michel Englert geen wilde streken om zich in uit te leven. Alle sociale metaforen zoals de uitverkoop aan het begin zijn meer een simplistische poging krampachtig duiding te geven aan alles dan om Jacek stevig te gronden in zijn omgeving. Die stevigheid ontbreekt sowieso door het voortdurende smachten naar een onbetrouwbare ex in plaats van het herstellen van familiebanden.

Ex Dagmara’s leitmotiv van een opzwepend Gigi d’Agostino nummer is ook exemplarisch voor de wijze waarop de film meer voor cosmetische duiding gaat dan reflectie op de gevoelens van de personages. Ook door de zachte behandeling van de gedweeë Jacek en halfbakken sociale context is Mug slechts een triviaal vertelsel.

Input your search keywords and press Enter.