Nu aan het lezen:

Men in Black: International

Men in Black: International

Waarom lukt het maar niet een waardig vervolg te maken op Barry Sonnenfelds Men in Black (1997), de beste sciencefiction-actiekomedie aller tijden? Je zou zeggen dat het concept van een geheime dienst die de aarde beschermt tegen buitenaards gespuis een hele reeks lekkere blockbusters kan opleveren. In plaats daarvan kregen we in Men in Black II (2002) een slap aftreksel en was deel drie (2012) best aardig, maar geenszins zo creatief en geestig als het origineel.

Er was hoop voor het vierde deel, of noem het een spin-off, want Will Smith en Tommy Lee Jones zijn nergens te bekennen. In hun plaats Chris Hemsworth en Tessa Thompson, die zich al bewezen als komisch duo in Thor: Ragnarok. Vandaar: hoop. Thompson speelt Molly, een nerd die als kind kennismaakte met een snoezige alien en met de Men in Black. Normaal gesproken wissen de agenten het geheugen van iedereen die een alien ziet, maar Molly werd niet opgemerkt. Jarenlang is ze obsessief op zoek naar die mysterieuze mannen in zwarte pakken, en zo wordt zij de eerste die het bestaan van de organisatie ontdekt. Genoeg reden om haar aan te nemen. Ze krijgt een klus met de ervaren Agent H (Hemsworth), die het redden van de wereld vooral ziet als een gelegenheid om het met buitenaardse wezens op een zuipen te zetten.

Je moet hard werken, wil je Thompson en Hemsworth van hun charisma ontdoen. Het lukt regisseur F. Gary Gray bijna, met hulp van het scenario van Matt Holloway en Art Marcum. Dat scenario schenkt verrassend weinig aandacht aan het contrast tussen Agent H en Agent M. In een buddy cop-film wil je persoonlijkheden zien botsen, maar H en M werken al snel goed samen: de film is meer geïnteresseerd in het saaie mysterie rond een mol in de organisatie. De plot twists zullen je verbazen, als Men in Black: International de eerste film is die je ziet.

Weinig grappen, wel veel dialogen die klinken alsof ze grappen bevatten. Je kent het wel: een paar laconieke standaardzinnetjes (Okay, did not see that coming’, dat soort werk) en een saai gesprek wordt al snel een simulacrum van humor. Waarschijnlijk mochten Thompson en Hemsworth ook veel improviseren. Gooi daar vervolgens wat nerveuze pingelmuziek onder, en je hebt een scène die stilistisch precies op een komedie lijkt, zonder een enkele grap te bevatten.

Ook in actie is Gray geen ster. Alle actiescènes zijn formulaïsch en simpel, alsof de halve film door een second unit geregisseerd is. Het meest memorabele shot is de introductie van de volwassen Molly, nog voordat ze bij de Men in Black zit, werkzaam in een callcenter. De camera glijdt over de hoofden van alle werknemers en eindigt bij haar. Nee, dat is niets bijzonders. Maar wel het beste shot uit de film.

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Written by

Redacteur bij Cine, Schokkend Nieuws en The Cult Corner. Schrijft ook voor Hard//hoofd. Daarnaast editor en scenarist. Houdt van lange openingstitels.

Typ en klik enter om te zoeken