Bioscoop Recensie

Matthias & Maxime

Matthias & Maxime schippert tussen schertsend en ingetogen. Door die twee tegengestelde gezichten stijgt het mondaine liefdesverhaal niet naar een hoger plan, maar blijft het allemaal schematisch.

Een luidruchtige vriendengroep gaat een weekendje weg en onverwacht duikt de liefde op. Matthias (Gabriel D’Almeida Freitas) en Maxime (regisseur Xavier Dolan zelf) moeten een korte scène spelen in de film van het opdringerige zusje van een van de andere vrienden. Hun zoen daarin rakelt oude gevoelens op bij de twee. Allebei moeten ze die gevoelens weer een plaats geven in hun leven. Complicerende factor daarbij is dat Maxime wil emigreren naar Australië, weg van het moeizame leven in Quebec en zijn van een drugsverslaving herstellende moeder. En Matthias moet zijn ogenschijnlijk succesvolle leven (advocaat en vriendin) tegen de loep houden.

Zoals gebruikelijk bij Dolan gaat sociale interactie gepaard met veel geschreeuw en een duizelingwekkende snelheid, passend bij de branie van de vriendengroep waar deze liefde moeilijk bespreekbaar lijkt. De authentiek overkomende plaagstootjes van vrienden onder elkaar zorgen voor de komische noot.

Veel personages zijn schetsmatig, en daarmee ook scherts. Camille Felton haalt het bloed onder de nagels vandaan als het zeurende zusje, met een bij vlagen hilarische overdosis overdreven geïntoneerde Engelse termen in haar Frans. Bij de filmvertoning kakelen een stel oudere dames op aanstekelijke wijze. Geen wonder dat de vrienden de zoen privaat moeten verwerken. Een veilige haven ontbreekt met al dit geschmier. Matthias vindt ook weinig heil in het werk getuige de bombastische stoerdoenerij van zakenrelatie McAfee, zo vol overtuiging gebracht door Harris Dickinson dat het kluchtig wordt.

Toch toont Dolan zich in Matthias & Maxime van een zeldzaam ingetogen kant. Waar bijvoorbeeld Laurence Anyways een ontstuimige catharsis kent, is die in Matthias & Maxime bescheidener. Matthias put zichzelf uit door hard te zwemmen de dag na de zoen, waarbij de beelden energiek bewegen, maar in plaats van een schreeuw van ontlading is het eerder een opkropping van gevoelens dankzij een rauwheid à la de Jean-Luc Godard van Je vous salue, Marie. In de close-ups van Tom à la ferme keek Dolan bevallig de camera in alsof de film om zijn eigen gezicht draaide, hier draait Dolans treuriger blik om zijn hoofdpersoon als die weer eens ruzie heeft met zijn moeder. Stilletjes is daar de melodramatische toenadering tussen de twee vrienden, die Dolan ons niet in het gezicht hoeft te smijten.

Dat soort soapmomenten geeft een contrast met het gebral van vrienden en familie. Maar doordat de meeste personages zo schetsmatig zijn, overtuigen de ingetogen momenten van niet. Het geworstel met gevoelens komt mondain over als de omgeving weinig nuance kent – het conflict is dan een invuloefening. Als Matthias in ontkenning Maxime afstoot is dat recht door zee, net als Dolans gelijkstellen van het bedrijfsleven aan zelfverloochening inclusief makkelijke symboliek van een verdwenen kantoorplant. Bij Maxime borrelt het meer op de achtergrond, maar Dolan heeft in eerdere films moeizame moeder-zoon-verhoudingen met meer resonantie onderzocht (Mommy). Hier lijkt het eerder een makkelijke motivatie voor de reis naar Australië.

Er valt zeker te pleiten voor de komische kant van Mathias & Maxime, maar op dramatisch vlak blijft de film achter. Net zo onevenwichtig als Dolans debuut J’ai tué ma mère, maar net als die film een degelijke toevoeging aan zijn oeuvre.

Matthias & Maxime is vanaf 25 juni te zien in de bioscopen en op Picl.nl

Website door Erik Kersten