Now Reading:

Mary Shelley

 

De authentieke ambiance van Mary Shelley doet weinig meer dan het romantiseren van de artiest als individualistisch genie. Elle Fanning (How to Talk to Girls at Parties) breekt door de formaliteiten heen, maar haar tedere heldin ontmoet geen obstakels op de weg naar Frankenstein.

Het veelbewogen leven van Mary Wollstonecraft Shelley spreekt tot de verbeelding. Als dochter van een feministische pionier en vooruitstrevende filosoof, groeide ze tijdens haar relatie met dichter Percy Bysshe Shelley uit tot begenadigd schrijfster en voorvechtster van vrouwenrechten. Mary Shelley zet haar neer als sterke jongedame met minstens zo krachtige verbeelding. Van stiekem spookverhalen schrijven in vaders boekenwinkel tot dé ontmoeting met haar grote liefde en daaruit voortvloeiend het moment suprême waar haar achttien jonge jaren op hebben gewacht. De horrorklassieker Frankenstein, in gevoelsleven geïnspireerd door de vele tegenslagen die de voor die tijd scandaleuze verhouding met de getrouwde Shelley met zich meebrachten.

 

Het Groot-Brittannië van de vroege negentiende eeuw komt tot leven met statig elan. Regisseuse Haaifa Al-Mansour (Wajda) en production designer Paki Smith zetten met rozige decors en elegante kostuums een romantisch Londen neer. Een idylle waar de eigengereide Mary in hoekjes kan krabbelen in haar notitieblok. Geen zweem blijft over van de vroege Industriële Revolutie en de daarmee samenhangende wetenschappelijke ontwikkelingen. Terwijl de keerzijde van technologie een onderlaag is in het magnum opus waar de film om draait. Soms sijpelen de verschillen in klasse door, maar meer als archaïsche problematiek van welgestelden.

Het is zonde dat Mary zo passief in de film staat, want Elle Fanning vertolkt haar met verve. Haar uitstraling heeft zowel het lieflijk onschuldige als het vuur van de roep om erkenning. Onder alle formaliteiten borrelt het leven met innemende bijrollen. Bel Powley als halfzus Claire en Douglas Booth als de poëtische rekel met charmes Pyrce completeren de driehoek die Mary’s leven bepaalde. Het zijn authentieke jongeren met alle vooruitstrevende idealen en miscalculaties die daarbij horen. Helaas valt de summiere afhandeling van Mary’s moeite Frankenstein onder eigen naam te publiceren nogal uit de lucht.

 

Van alle mogelijke invalshoeken die Mary Shelley had kunnen nemen, blijft vooral weinig enerverend liefdesdrama met Pyrce overeind. En Al-Mansour laat alles draaien om de publicatie van Frankenstein, alsof Mary heeft gepiekt op haar achttiende en verder niks meer heeft gepresteerd. De gracieuze beelden van de hemel en vogels in vlucht trachten krampachtig het idee van goddelijke interventie te brengen. Artistieke creatie wordt zo gemystificeerd, als een ondoorgrondelijke gift die een begenadigd individu heeft.

Vandaar dat Mary Shelley weinig tijd besteed aan het daadwerkelijk schrijven. De film verheerlijkt zo het idee van geïsoleerde inspiratie, weliswaar als nagedachte zoals alle relevante context van Mary’s leven. Hiermee dweept hij met modern hyperindividualisme, alsof interactie met anderen eerder afkrakend dan opbouwend werkt. Dit terwijl artistieke creatie juist bloeit in samenhang. Tussen neus en lippen door blijkt dit ook uit Mary Shelley zelf, als een wedstrijd opgezet door de verveelde narcist Lord Byron de aanzet geeft tot Frankenstein. Mary Shelley verhaalt over een jongedame met flinke verbeelding, maar heeft het zelf niet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Input your search keywords and press Enter.