In Luuk Vs Luuk gaan Luuk van Huët en Luuk Imhann in debat over actuele arthouse, cultfilms, blockbusters en klassiekers. In het kader van het thema bevrijding breken ze brood over de martelporno The Passion of the Christ van Mel Gibson.

LI: ‘Het verhaal over de kruisiging van Jezus is al vaker verteld, maar nog nooit met zoveel bloed als in deze versie van Mel Gibson. Jim Caviezel speelt de zoon van God vooral als lijdende ziel, onderworpen aan martelpraktijken van de Romeinen en het realisme van zijn regisseur. The Passion of the Christ is bloedig, felrealistisch, intens, en naast zijn momenten van martelporno toch een uitstekende film.’

LvH: ‘Dude, ben ik in de remake van Invasion of the Body Snatchers door Zack Snyder beland? The Jesus Whipping Massacre is mooi geschoten in de stijl van een fancypants reclame voor koffiepads, maar het is een draak van een film, elke pretentie tot realisme wordt het raam uit gesodeflikkert vanaf de tweede akte en de antisemitische agenda van Mad Mel is pijnlijk overheersend aanwezig.’

LI: ‘Ik negeer je even. Een eerdere beroemde versie is Il vangelo secondo Matteo van Pier Paolo Pasolini, die ook niet vies was van zijn portie martelporno (zie daarvoor Salò o le 120 giornate di Sodoma), maar die zich in het verhaal over Christus liet lijden door de schoonheid van het geloof, de eerbied voor de man die voor iedereen zou lijden. Bij Gibson is die eerbied afwezig, hij focust zich op het lijden zelf, elke druppel bloed die Jezus heeft gelaten voor hij stierf moet in beeld worden gebracht.’

LvH: ‘Pasolini, Scorsese (The Last Temptation of Christ) en zelfs Monty Python in Life of Brian maken van hun Heiland nog een personage met emotionele diepgang, motivaties en menselijke zwakheden. Mel toont Christus als De Zoon van God, meer een archetype dan een mens. We zien Jezus ofwel als een onfaalbaar icoon, ofwel als tot pulp gemangelde martelaar. We zien hem niet als persoon.’

LI: ‘Over onfaalbare iconen gesproken: laten we eerst de gekte rond Mel Gibson behandelen, dan kunnen we het daarna hebben over wat er goed gaat in zijn Christusfilm.’

LvH: ‘I see what you’re trying to do, maar zoveel gaat er niet goed in I Spit on Your Cross. Mel is een sedisvacantist: oftewel een lid van een katholieke splintergroepering die gelooft dat de Paus niet hardcore genoeg is. De film beroept zich op de bijbel, maar is grotendeels geïnspireerd op de Katholieke Kruisweg. Vandaar dat JC constant in slow motion onderuit gaat. En ja, Mel is behoorlijk van het padje af.’

LI: ‘The Passion of the Christ heeft met Monica Belluci de ideale Maria Magdalena, is door Caleb Deschanel in schitterende zandkleuren gefotografeerd (je hebt de neiging je zakken leeg te schudden als de film afgelopen is) en van production design en kostuums tot casting en de locaties; alles is vrijwel feilloos. En dan nog niet te vergeten dat iedereen in het Aramees spreekt, wat bijzonder goed uitpakt.’

LvH: ‘Eh, nee. Nope nope nope. Dat het er gelikt uitziet, sure, I’ll give you that. Maar ze hadden de film ook in het Esperanto, Nadsat of Neder-Saksisch kunnen schieten. Het is een trucje om te doen alsof het een zeer authentieke representatie is van het verhaal, terwijl Gibson gewoon Paapse propaganda heeft gemaakt.’

LI: ‘Het is hoe dan ook een dapper onderwerp voor elke filmmaker, en in de voetsporen van Pasolini en Scorsese te lopen, daar moet je ballen voor hebben, toch?’

LvH: ‘Op het moment dat de acteur die de Messias speelt voor een tweede keer geraakt wordt door bliksem, terwijl hij aan het kruis hangt, zou je je af kunnen vragen of je wellicht een hint krijgt. Er is weinig dapper aan een film die zo ongegeneerd doorzichtige reli-propaganda is dat elke Amerikaanse biblehumper er naartoe zal gaan. Dat is een slimme investering.’

LI: ‘Toch is Gibson naast zijn waanzin een waanzinnig getalenteerd filmmaker. Van Braveheart tot Apocalypto; de man weet hoe hij in de huid moet kruipen van een verhaal en hoe hij je mee moet nemen in een emotionele achtbaan. Ik ben benieuwd naar zijn nieuwe film Hacksaw Ridge, de eerste in 10 jaar. Gibson die een film maakt over een Amerikaanse dokter die in de Tweede Wereldoorlog op vijandig grondgebied weigert anderen te doden? Pacific Gibson, bring it on!

LvH: ‘Hahaha, you’re kidding me, right? Apocalypto was een excuustruusfilm waarin de genocide van de oorspronkelijke bevolking van Amerika werd witgewassen met het Christendom. In Saw 666: The Christening wordt de schuld voor de dood van Jezus in de sandalen geschoven van de Joden, is iedere bad guy lelijk, oud en in het bezit van slechte tanden en is Satan een androgyne anorexiapatiënt.  De film is zo subtiel als een mokerslag tegen je knieschijven als je aan een kruis bent gespijkerd, en dan tweehonderd procent vertraagd.’

Moet je dit zien?

LvH: ‘Je kan nog beter je eigen kruis ergens aan vast spijkeren dan deze film zien.’

LI: ‘Ja, om te zien dat er in de waanzinnige Gibson een goede filmmaker schuilt.’