Now Reading:

Luuk vs Luuk: Poesía sin fin

Luuk vs Luuk: Poesía sin fin

In Luuk vs. Luuk gaan Luuk van Huët en Luuk Imhann in debat over actuele arthouse, cultfilms, blockbusters en klassiekers. Dit keer dromen ze weg over Poesía sin fin van Alejandro Jodorowsky.

LI: ‘Elke nieuwe film van de Chileense filmmaker Alejandro Jodorowsky is een feest voor de zintuigen, en met het autobiografische Poesía sin fin maakt hij zijn achtste speelfilm, een dromerige manier om 2017 mee te beginnen. Ik weet dat ik nu iets bijna onmogelijks vraag, maar: waar gaat de film over?

LvH: ‘Poesía sin fin is een direct vervolg op La danza de la realidad uit 2013, de autobiografische film die Jodorowsky maakte over zijn ongelukkige jeugd in Chili als kind in een ontworteld gezin met een tirannieke vader en een melodramatische moeder. Het was zijn eerste film in 23 jaar, maar gelukkig hoefden we niet zo lang te wachten op dit vervolg. Poesía sin fin is de tweede film in een geplande reeks van vijf films die Jodorowsky over zijn leven wil maken.’

LI: ‘Dat ging eigenlijk vrij goed. Voor iedereen die niet thuis is in het werk van Jodorowsky: kun je vertellen wat er zo bijzonder is aan de man?’

LvH: ‘Stel je voor dat David Lynch en Frederico Fellini gepassioneerd de liefde aan het bedrijven zijn als er opeens een chestbuster uit hun borstkas en rug barst. Deze alien wordt vervolgens in lompen gehuld en naar school gestuurd om les te krijgen van Aleister Crowley en Buddha. Op de universiteit ontwikkelt het wezen een LSD-verslaving en steelt een camera. Dan kom je een beetje in de buurt van de iconische figuur die Jodorowsky is.’

LI: ‘Right. Enfin, de casting van zijn familieleden geeft Poesía sin fin een extra dimensie. Zijn zoon Adan (ook verantwoordelijk voor de muziek) speelt een volwassen Alejandro, terwijl zijn andere zoon Brontis zijn vader speelt. Maar ook als je dat niet weet: de film raakt je ziel, de vreemde beelden lijken op hoe dromen gemaakt worden, of hoe onmogelijk ze klinken als je ze de volgende ochtend aan iemand vertelt.’

LvH: ‘En de actrice die zijn moeder speelt, die zich slechts kan uiten in operagezang, speelt tevens zijn eerste minnares/muze/vriendin. Holy Freudian Fucksticks, Batman! Waar La Danza de la Realidad voor een groot deel ging over de vader van Jodorowsky, staat in Poesía sin fin Alejandro centraal zonder narratieve dwaalsporen. Dat geeft het geheel iets meer focus, wat naast alle magisch-realistische toeters en bellen het uiteindelijk wel de meest toegankelijke film maakt uit het oeuvre van Jodorowsky.’

LI: ‘Van het uitzinnige feest der doden tot het bar grimmige dichterscafé, er zijn talloze beelden in de film die je bijblijven, niet in de laatste plaats door de cinematografie van Christopher Doyle. Voor ieder die deze naam niet herkent: deze Australische cameraman maakte eerder de schitterende plaatjes bij In the Mood for Love (Wong Kar Wai, 2001) en Hero (Yang Zhimou, 2002), om maar wat voorbeelden te noemen. Voor de kenners: de combinatie van Jodorowsky en Doyle levert precies de plaatjes op die je hoopt te zien: krankzinnige dromen in uitzinnige kleuren.’

LvH: ‘Het is inderdaad een puik team. De waanzin en wijsheid van Jodorowsky door de lens van het geniale feestbeest Doyle werkt als een tierelier. Wat zou ik er wel niet voor over hebben gehad om op de wrap party te zijn geweest.’

LI: ‘Of op de set! Wat een magisch realistisch feestje was dat geweest! Voor iedereen die meer wil, wat heeft Jodorowsky nog meer gemaakt?’

LvH: ‘Zijn hallucinante western El Topo is eigenhandig verantwoordelijk voor het ontstaan van het fenomeen Midnight Movie nadat deze in 1970 maanden lang in het underground circuit in New York volle zalen trok. The Holy Mountain ging daar in 1973 dubbel en dwars overheen en is misschien wel de meest accurate benadering van een LSD-trip gevangen in celluloid. Daarna zou hij Dune van Frank Herbert verfilmen. De pre-productie van dit megalomane project waar Salvador Dali, Orson Welles, H.R. Giger en Pink Floyd bij betrokken raakten, leverde uiteindelijk geen film op (zie Jodorowsky’s Dune voor het hele verhaal), maar zorgde wel voor een gigantische ‘bijbel’ die invloed heeft gehad op onder andere Star Wars, Alien en The Terminator. Door Jodorowsky’s Dune werd Alejandro weer actief als filmmaker, nadat hij als stripauteur, tarot-kaart lezer, theatermaker en psychosjamaan zijn dagen vulde.’

LI: ‘Ik hou van de manier waarop poëzie wordt weergegeven in Poesía sin fin: als vreemde (droomachtige) levenskracht. Misschien is de helft van wat je zegt onzin. Dat maakt niet uit! Misschien zijn je dromen onhaalbaar, je liefdes vertrokken of je kansen verkeken. Dat geeft niet! Leef! Ga! (En lees dan meteen de gedichten van Nicanor Parra).’

LvH: ‘Niet iedereen komt ermee weg, maar Alejandro Jodorowsky is natuurlijk een uniek exemplarisch menspersoon. De dude is bijna 88 en hij heeft net de beste film uit zijn oeuvre gemaakt! Daar kan Quentin “Ik-wil-geen-ouwe-regisseur-zijn” Tarantino nog wat van opsteken.’

Moet je dit zien?
LI: ‘Ja, fucking hell, om je jaar knotsgek te laten beginnen! En kijk vervolgens al het werk van Jodorowsky: mijn favorieten Santa Sangria en Fando Y Lis wachten op je!’

LvH: ‘We zijn beiden Jodorowsky-adepten, die je graag bekeren tot het Ware Geloof in de Cinema. Als je Jodorowsky nog niet kent, is dit een goed instappunt! Bij de weg, Imhann, ik weet dat we deze maand Eros als thema hebben en all that jazz, maar dit is de derde LvsL waarin we niet bijzonder Vs. zijn. Het wordt tijd om de volgende keer weer eens de boksbeugels uit het vet te halen.’

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Input your search keywords and press Enter.