Now Reading:

Luce

Luce

 

Hij bedankt de aanwezige docenten en ouders, ‘for helping us become who we’re meant to be.’ Luce Edgar (Kelvin Harrison Jr.) is een modelleerling: altijd beleefd, hoge cijfers, goed in sport. Voorbestemd was dat zeker niet. Tot zijn zevende groeide hij op in een door oorlog kapotgereten Eritrea. Veel komen we niet te weten over zijn geschiedenis daar, maar wel dat hij eerder een geweer kon afschieten dan spellen. Het Amerikaanse koppel Amy en Peter (Naomi Watts en Tim Roth) adopteerde hem en doorliep met hem een jarenlang traject van therapieën.

En daar staat hij nu, met die zo charmante glimlach: het succesverhaal van de school, het succesverhaal van zijn aldoor wijn drinkende, liberale ouders. Maar een succesverhaal zijn betekent ook: niet mogen falen. Al helemaal als zwarte Amerikaan, waarvan iedereen verwacht dat hij zal falen. En voor Luce wordt dat succesverhaal zo steeds meer een hokje dat aan alle kanten knelt. De titel van de film is in dat opzicht tekenend, want Luce krijgt nooit de kans gewoon Luce te zijn. Hij is de Afro-Amerikaan die zijn lot tartte, de poster boy van de gemeenschap.  

Het kantelen begint wanneer zijn docent Harriet Wilson (Octavia Spencer) contact opneemt met Luce’s moeder om haar zorgen te uiten over een door hem geschreven paper. De opdracht was te schrijven in de woorden en het gedachtegoed van een historisch figuur. Luce koos de psychiater en filosoof Frantz Fanon, die schreef dat dekolonisatie alleen met geweld kan worden bewerkstelligd. In plaats van een inhoudelijke discussie met Luce aan te gaan, voor Wilson reden diens kluisje te doorzoeken, waarbij ze een bruine papieren zak met illegaal vuurwerk aantreft.

Het zijn de eerste haarscheurtjes in de perfectie, de eerste momenten die de perceptie doet beginnen schuiven. Julius Onah, die zich met deze film herpakt na het debacle The Cloverfield Paradox, schreef het scenario samen met J.C. Lee, op wiens toneelstuk de film gebaseerd is. De structuur is die van een thriller, brokjes informatie toespelend en twijfel zaaiend. Is er sprake van een samenloop van toevalligheden, of is Luce doelbewust bezig zich te ontworstelen aan dat benauwende hokje? En is het in dat laatste geval een puur intellectueel spel dat hij speelt, of tikt daaronder een tijdbom?

Die confrontaties zijn geregeld spannend, vooral die tussen Luce en Wilson. Het spel van vooral Harrison Jr. en Spencer doet de film geregeld knetteren, maar kan niet volledig verhullen dat de makers soms het uiten van ideeën verkiezen boven het uitdiepen van motivaties en handelen van de personages. Sommige afslagen en twists in de plot neigen naar kunstgrepen. Daarbij stoppen Onah en Lee het script wel erg boordevol complexe thema’s. Want de film raakt ook nog aan geweld op scholen, de psychiatrische gezondheidszorg, seksueel overschrijdend gedrag.

Het levert een paar onnodig voelende scènes op, die afleiden van een diepe, inhoudelijke discussie over waar de film in de kern over gaat. In een schrijnende scène oefent Luce voor een lege zaal een speech. Hij vertelt hoe dankbaar hij is dat hij Amerikaan is, terwijl de tranen over zijn wangen lopen. En precies daarin zit de crux. Want voor de wereld is hij geen Amerikaan, maar een Afro-Amerikaan. En dat betekent dat hij twee keer zo hard moet werken, perfecter dan perfect moet zijn om uit de greep te blijven van een maatschappij die elk smetje zal aangrijpen om te zeggen: ‘zie je wel.’

Written by

Redacteur bij Cine, schrijft daarnaast ook nog onder meer over film bij Biosagenda.nl en over theater bij Theaterkrant.nl. Daalt graag af naar de obscure krochten van cinema en houdt bijna net zoveel van slechte sciencefiction als van goede sciencefiction.

Input your search keywords and press Enter.