Now Reading:

Light of My Life

Light of My Life

Light of My Life, geschreven en geregisseerd door Casey Affleck, is de deconstructie van een mythe. De mythe over vaders die hun dochters beschermen tegen de boze wereld, waarin mannen zowel de helden als de schurken zijn en vrouwen het lijdend voorwerp.

De film speelt zich af in een ongedefinieerd moment in de toekomst. Een epidemie heeft vrijwel alle vrouwen uitgeroeid. Mannen dolen doelloos over de aarde, ‘sad, lonely and angry.’ Ergens in de bossen van Noord-Amerika zwerft een vader (Affleck) met zijn dochter Rag (een mooi debuut van Anna Pniowsky). Ze is op de grens van puberteit. Met kortgeknipt haar, wijde kleren en een pet kan ze doorgaan voor een jongen, maar hoe lang nog? Mannen beginnen al een tweede blik op haar te werpen wanneer ze zich in de stad wagen.

Zonder duidelijk plan trekken vader en dochter door het kille landschap, met veel gevoel voor dreiging in beeld gebracht door Adam Arkapaw. Het eerste wat de twee doen wanneer ze hun tent opzetten op een nieuwe plek is een ontsnappingsroute repeteren. Soms is er een moment dat iets van onbezorgdheid en huiselijkheid echoot, zoals wanneer de twee een oud landhuis betrekken waar ze kunnen eten aan een tafel en slapen in een bed. Maar het duurt nooit lang voordat de contouren van gevaar weer opdoemen en hen verder dwingen.

De vader doet zijn best om Rag te beschermen en tegelijk om haar op te voeden. Maar die twee strevens bijten elkaar. Haar volwassenwording hangt als een doemscenario over de film. Hij wil haar behoeden voor het lot van de vrouwen die overleefden, die eenzaam wegteren in kelders waar ze zich verschuilen, of in de bunkers waar ze door mannen worden vastgehouden. Maar dat betekent ook: haar klein houden.

Light of My Life is daarmee niet alleen een dystopie, maar ook een uitvergroting van hoe we in onze maatschappij omgaan met dochters. Zelfs in een wereld waarin vrouwen de helft van de wereldbevolking uitmaken, wordt jonge meisjes geleerd dat je je sleutels in je hand moet houden als je ‘s avonds alleen over straat loopt, zodat je iets scherps hebt om van je af te steken. Wordt hen onder het mom van bescherming vrijheden ontzegd die jongens wel krijgen.

En vooral toont de film ook de grenzen, soms zelf illusie, van die beschermende rol van vaders. Hij belooft haar dat hem niets zal overkomen en dat hij er altijd voor haar zal zijn, maar dat zijn loze beloften, waar Rag zich niet meer zomaar door in slaap laat sussen. Steeds beter beseft ze dat het aan haarzelf is om haar eigen overleven in handen te nemen.

Affleck werd eerder beschuldigd van seksueel wangedrag op de set van de door hem geregisseerde mockumentary I’m Still Here, met Joaquin Phoenix als aspirant-rapper. Veroordeeld is hij niet, de zaak werd geschikt, en daar kun je van alles van vinden. Net als dat je deze film zowel kunt uitleggen als een middelvinger naar die beschuldigingen, maar ook als een oprechte poging zich ertoe te verhouden.

Niet voor niets begint Casey Affleck de film met een lang uitgesponnen scène waarin de vader zijn dochter een verhaaltje voor het slapengaan vertelt. Het zal een verhaal worden over de stoere vrouwtjesvos Goldie, kondigt hij aan. Maar vervolgens gaat het hele verhaal over haar vossenpartner Art. Uiteindelijk is dat waar Light of My Life over gaat. Over wie het verhaal vertelt, wie het narratief bepaalt, de rollen verdeelt. Later in de film komt Rag terug op dat verhaal van de vossen. In een paar zinnen schetst ze wat Goldie deed terwijl Art hoegenaamd de held van het verhaal werd. Als om te zeggen: voor elk verteld verhaal is er ook een onverteld verhaal. En die verhalen laten zich niet langer wegzwijgen.  

Written by

Redacteur bij Cine, schrijft daarnaast ook nog onder meer over film bij Biosagenda.nl en over theater bij Theaterkrant.nl. Daalt graag af naar de obscure krochten van cinema en houdt bijna net zoveel van slechte sciencefiction als van goede sciencefiction.

Input your search keywords and press Enter.