Now Reading:

LIFF 2019: een smörgåsbord aan niet-Nederlandse film

LIFF 2019: een smörgåsbord aan niet-Nederlandse film

Met hippe ironie prijst het Leiden International Film Festival zichzelf aan als ‘waarschijnlijk niet het beste festival ter wereld’, maar zo slecht is het nou ook weer niet. Het is op en neer drentelen geblazen tussen het prachtige Trianon en het knusse Kijkhuis in het pittoreske stadscentrum voor een smörgåsbord aan niet-Nederlandse film. Aangezien veel films snel in de bioscopen verschijnen, voelt het af en toe aan als een breed opgezette voorvertoning. Dat geeft wel een goed beeld van wat er de komende tijd zoal gaat gebeuren op filmgebied. De randprogrammering biedt tevens tal van klassiekers uit 1999, zoals Kubricks meesterwerk Eyes Wide Shut.

Het LIFF specialiseert zich onder andere in de Scandinavische film met programmaonderdeel Nordic Watching. Het IJslandse Mjolk vertelt een uitgemolken verhaal over het dappere individu versus de grote boze organisatie. Boerin Inga moet haar leven herpakken als haar man komt te overlijden in een tragisch ongeluk. Het blijkt dat hij de boerencoöperatie meehielp door andere boeren te verlinken als zij producten aanschaften buiten de coöperatie om. Inga is helemaal klaar met de ijzeren greep van deze organisatie en komt in verzet.

Arndís Hrönn Egilsdóttir overtuigt als de onverzettelijke heldin, maar haar stoïcijnse rouwdouwen is onderdeel van een uitgekiend geheel. Schrijver-regisseur Grímur Hákonarson wist eerder met Hrútar een broederstrijd hartverwarmend te maken. In Mjolk volgt hij echter nauwgezet het boekje en komt hij met alle elementen die we verwachten als iemand tegen een onverslaanbaar geacht instituut in opstand komt. De film suggereert dat corruptie te danken is aan snode figuren, en individualiseert daarmee systemische misstanden. Cameraman Mart Taniel (November) legt het dertien-in-een-dozijn-gebeuren te ingestudeerd vast.

De American Indie Competition zet Amerikaanse debuutfilms in het zonnetje, die qua budget echter de echte onafhankelijkheid van een mumblecore-beweging ver ontstijgen. In Luce is alle spanning zo vooropgezet dat de film onoprecht aanvoelt. Het titelpersonage kwam op jonge leeftijd naar Amerika als getraumatiseerd oorlogskind uit Eritrea. Dat heeft hem er niet van weerhouden zich te ontwikkelen tot een perfecte scholier waar zijn adoptieouders trots op kunnen zijn. Toch gaat hun ideaalbeeld wankelen als de strenge geschiedenislerares Ms. Wilson illegaal vuurwerk ontdekt in Luces kluisje.

Luce is dermate perfect dat het ongeloofwaardig overkomt: hij excelleert in werkelijk alles. Naomi Watts als ostentatief neurotische moeder en Tim Roth als nuchtere vader spelen hun stijgende wantrouwen gekunsteld uit. Ze trappen overduidelijk in het psychische spelletje van zoonlief, wat de opgeklopte spanning vals maakt. Voor de goede orde geven regisseur Julius Onah en J.C. Lee, op wiens toneelstuk de film is gebaseerd, wat extra misère aan Ms. Wilson. Blijkbaar was Luce’s plan nog niet erg genoeg.

The Farewell van Lulu Wang slaagt een stuk beter. De film is weliswaar mierzoet op het sentimentele af, maar raakt wel de juiste gevoelige snaren. Billi woont vanaf haar kindertijd in Amerika nadat haar ouders uit China emigreerden. Ze heeft nog steeds een hechte band met haar oma Nai Nai. Als die terminaal ziek blijkt, besluit de familie dit voor haar te verzwijgen en onder het excuus van een bruiloft samen te komen om heimelijk afscheid te nemen.

Dat is de opmars voor een welgemeend familiedrama. The Farewell dompelt je onder in Chinese gebruiken en schuwt daarbij de humor niet. Zo vormen levensvreugde en verdriet een kluwen emotie die moeilijk te ontrafelen is. De familie barst van de chemie. Met name de interacties tussen Billi en Nai Nai verwarmen het hart dankzij de goedgemutste aard van laatsgenoemde. Awkwafina als Billi brengt het innerlijke conflict met verve over en ontstijgt daarmee de beperkingen van haar NYC-hipster-personage. Soms schuurt de film tegen opzichtig sentiment aan, zoals bij de bruiloft, maar het samenspel is dermate uit het hart dat dit The Farewell snel vergeven is.

Aan de andere kant van de oceaan debuteert Carl Hunter met Sometimes, Always, Never in de First Feature Competition. Bill Nighy draagt het droogkomische vader-zoon-verhaal tot aan het innemende einde. Als oude vader Alan is hij nog steeds naarstig op zoek naar zijn vermiste zoon. Daardoor is hij vervreemd geraakt van zijn andere zoon Peter (Sam Riley). Ook Alans liefde voor Scrabble blijkt een stoorzender tussen vader en zoon. Er is een kans voor beiden om het goed te maken als ze samen een lichaam moeten identificeren en Alan na afloop intrekt bij Peter.

Dat gebeurt in een wereld zo rigide als de Scrabble-regels, met hier en daar een echo van The Royal Tenenbaums. Het is duidelijk een debuutfilm, waarin Hunter stilistisch het pad van Wes Anderson en Jared Hess (Gentlemen Broncos) nauwgezet volgt. De gortdroge humor van een stalen Nighy is eerder aandoenlijk dan melancholisch. Het spelen met woorden is vernuftig in de film verweven en vormt de opmars voor een hartverwarmend hervinden van saamhorigheid.

Een andere deelnemer aan de debuutfilmcompetitie is J’ai Perdu Mon Corps. Deze avontuurlijke animatiefilm verzandt te vaak in melodramatische terugblikken van een stuntelaar. Het uitgangspunt is een geamputeerde hand die door Parijs trekt op zoek naar de rest van het lichaam. Tussendoor herinnert Naoufel zich zijn zorgeloze jeugd voordat zijn ouders omkwamen bij een auto-ongeluk. In de tijd voor het fatale incident slijt hij zijn dagen als incompetente pizzabezorger en wordt hij verliefd op Gabrielle.

Dat zij op het laatst Naoufels handelen begrijpt aan de hand van diens vage geluidsopnames voelt geforceerd aan. Vanuit het perspectief van de hand krijgt Parijs een nieuwe dimensie, maar dat laat het scenario van Guillaume Laurant en regisseur Jérémy Clapin te regelmatig links liggen voor sentimentele jeugdherinneringen. De scène waarin de hand verloren raakt is  een anticlimax die weinig toevoegt aan de avonturen van de hand zelf. Daarom voelt J’ai Perdu Mon Corps bovenal aan als een gimmick voor een weinig verheffende karakterstudie.

Input your search keywords and press Enter.