Nu aan het lezen:

Leiden International Film Festival Deel 1

Leiden International Film Festival Deel 1

Het gaat goed met het Leids filmfestival! Het festivalprogramma verscheen als bijlage van de NRC. De zalen lopen vol, met dank aan een mooie deal met Cineville en de 30.000 bezoekers zijn al in zicht. Het programma laveert al jaren tussen serieus en vermakelijk waarbij de keuze uitgaat naar toegankelijke films. Het is de formule waarmee het LIFF zich in Nederland profileert als een breed publieksfestival met de focus op arthouse-light en Amerikaanse onafhankelijke cinema.

Geen wonder dus dat filmhuisvullers van de gebruikelijke regisseurs altijd wel een plekje hebben in de selectie. Voorgaande jaren waren dat de usual suspects zoals Michael Haneke, en de gebroeders Dardenne. Bij deze editie waren dat nieuwe films van Xavier Dolan, Kelly Reichardt en Ken Loach. Ook was Maren Ade’s Toni Erdmann te zien. Een film die op eerdere festivals flink werd gehypet en door critici al is gebombardeerd tot een van de toppers van dit jaar (Cine zal binnenkort zijn duit in het zakje doen aangaande deze Duitse rolprent). Naast deze zwaargewichten heeft Leiden gelukkig ruimte voor verrassende nieuwkomers. Een deel daarvan is vertegenwoordigd in de American Indie competitie, maar dit jaar waren er opmerkelijke inzendingen uit Hongarije en Peru.

Attila Till’s Kills on wheels is op papier een bizarre mix van drama, fantasie en misdaadfilm die ook nog eens een onsentimenteel beeld geeft van mensen die worstelen met een lichamelijke handicap. Zolika en zijn vriend Barba leven in een verzorgingshuis bij Boedapest en raken gefascineerd door de stoere Rupaszov: een brandweerman die na een ongeluk in een rolstoel is beland. Hij blijkt een ongewone bijbaan te hebben als een huurmoordenaar voor een Servische crimineel.

Zolika, die een moeilijke relatie heeft met zijn vader, is duidelijk in de ban van Rupaszov en maakt een stripverhaal over zijn leven. Gaandeweg worden Zolika en Barba in de gewelddadige misdaadwereld gezogen, maar de film heeft leuke verrassingen. Szabolcs Thuróczy imponeert vooral als de harde Rupaszov die geleidelijk aan toch een erg klein hartje heeft en lijdt aan liefdesverdriet. Voor een film over gehandicapten is Kills on Wheels erg grappig zonder de obstakels die mensen met een lichamelijke beperking dagelijks meemaken te bagatelliseren.

Magallanes van Salvador del Solar is een thriller uit Peru die speelt met de gewelddadige geschiedenis van het land. Harvey Magallanes leidt een schimmig bestaan als taxichauffeur in Lima. Af en toe verzorgt hij zijn oude meerdere uit zijn legertijd die aan Alzheimer lijdt. Als hij plotseling een jonge vrouw herkent komen pijnlijke herinneringen uit het verleden naar boven.

De film heeft gelijkenissen met Claudia Llosa’s The Milk of Sorrow. Actrice Magaly Solier speelt een belangrijke rol in beide films en ze behandelen allebei de bittere erfenis van een grimmige burgeroorlog. In de Latijns-Amerikaanse cinema is er altijd veel ruimte geweest voor het lot van de verliezers en vergeten slachtoffers. Dat staat vaak in contrast met de daders die een normaal leven leiden en ongestraft zijn weggekomen. Zie bijvoorbeeld films zoals het recente Argentijnse El Clan of de intense documentaires van Chileen Patricio Guzman.

Magallanes gaat ook over de schuldvraag en misdaden die worden verzwegen. De film hanteert wel een originele premisse waarbij de hoofdpersoon zijn superieur gaat chanteren. Hij maakt daarbij opnieuw misbruik van het traumatische verleden van zijn slachtoffers. Zijn rol is echter ambigu en acteur Damián Alcázar weet als Magallanes dat overtuigend over te brengen in een mengeling van ongemakkelijke empathie en pragmatisch opportunisme.

Lichtere kost kwam er uit Kiwi-land. Hunt for the Wilderpeople is een lekkere feelgood-avonturen-rolprent met veel Nieuw-Zeelandse humor. Een film die regisseur Taika Waititi zonder veel moeite op regelmatige basis aflevert: neem zijn heerlijke vampierkomedie What we do in the shadows en het net zo heerlijke en malle Eagle vs Shark. In Hunt for the Wilderpeople draait het om mollig straatschoffie Ricky die bij pleegouders wordt geplaatst in de Nieuw-Zeelandse bush. Zijn nieuwe moeder (de overenthousiaste Rima Te Wiata die een vergelijkbare rol had in horrorkomedie Housebound) heeft een hart van goud, maar geniet er wel van om wilde zwijnen af te slachten met een mes. Pleegvader Hec (een knorrige Sam Neil) moet weinig van Ricky hebben die het steeds heeft over Da Thug life en gangsta shit, maar nog het meest lijkt op naïeve padvinder Russell uit Up.

Als moederlief plotseling overlijdt begint de pret. Door een serie misverstanden moeten Ricky en Hec vluchten voor de kinderbescherming en de Kiwi-politie. Ze verschuilen zich in de bush en komen daar de gekste types tegen. Waititi heeft daar altijd wel een goed oog voor en speelt zelf een gestoorde dominee die onbegrijpelijke preken uitkraamt. Hunt for the Wilderpeople is zeker niet vernieuwend en recyclet bekende formules en verhaallijnen, maar Waititi doet dat met ontwapenende charme en maffe grapjes. Het resultaat is een vermakelijke publieksfilm die je weer vergeten bent als Waititi met zijn volgende project (hij is nu bezig met een Marvel-verfilming) op de proppen komt.

Tot slot nog twee bekende filmfestivalfavorieten. Canadees Xavier Dolan was lange tijd een lieveling van critici en publiek met films zoals J’ai tué ma mère en Mommy. Juste la fin du monde werd ondanks het winnen van de juryprijs in Cannes echter minder goed ontvangen en dat is grotendeels terecht. De film is gebaseerd op een toneelstuk van de Franse schrijver Jean-Luc Lagarce over een succesvolle schrijver die na lange tijd terugkeert naar zijn familie. Hij is ernstig ziek en hij wil zijn aankomende dood bekendmaken. Het weerzien leidt natuurlijk tot voorspelbare spanningen.

Veel toneelstukken hanteren het uitgangspunt van de verloren zoon of de ongewenste gast die opeens terugkeert om verdeling te zaaien of oud zeer op te rakelen. Het probleem met Dolans film is dat het duistere familieverleden niet goed uit de verf komt. Er is vooral veel ongemakkelijk en banaal gepraat tussen personages die als stereotiepe polen tegenover elkaar staan: Vincent Cassel als de dreigende oudere broer die neerkijkt op het succes van zijn bloedverwant. De ordinaire moeder (Nathalie Baye) die maar door blijft kwekken om niet geconfronteerd te worden met het verleden.

Sociale klasse en status spelen ook vaak een rol in Dolans films. Dat proef je terug in de oncomfortabele sfeer tussen de schrijver, die in sociaal aanzien is gestegen, en zijn familie die nog vastzit in een volks gat in de provincie. Dit element wordt echter onbevredigend uitgewerkt. Hoofdschuldige is toch acteur Gaspard Ulliel. Mooi om naar te kijken, maar als schrijver een leeg personage die vooral lijdt zonder dat zijn pijnlijke geheimen echt aan het licht komen. Je zou verwachten dat iemand als Pedro Almodóvar met betere resultaten zou komen ook al belooft het toneelstuk op basis van Dolans film niet erg bijzonder te zijn.

Een andere festivallieveling stelde gelukkig niet teleur. Kelly Reichardts oeuvre is te herkennen aan een kille realistische stijl met korte poëtische momenten. Haar films spelen zich af op de vergeten plekken in de VS. Kleine steden en dorpjes verborgen in de immense staten zoals Oregon of Montana. Reichardt is ook een van de weinige regisseurs die de economische crisis in Amerika op een droge en pure wijze registreert. In haar eerdere Wendy and Lucy zwerft een jonge vrouw door een verarmd gebied op zoek naar werk, terwijl zij leeft in haar auto. Zij is niet de enige en ontmoet andere mensen die in de steek zijn gelaten door de American Dream.

Voor haar nieuwste film Certain Woman liet Reichardt zich opnieuw inspireren door korte verhalen. Dit keer niet door schrijver Jonathan Raymond (van Wendy and Lucy en Night Moves), maar Maile Meloy en haar bundel Both ways is the way I want it. De film bestaat uit drie delen die zich afspelen in het hoge en koude Montana. In alle verhalen speelt een vrouw de hoofdrol en gaat het om irriterende miscommunicatie, valse verwachtingen en prikkelende onduidelijkheid.

Laura Dern speelt een advocate die haar wanhopige cliënt maar niet kan overtuigen dat zijn zaak hopeloos is. Michelle Williams is bezig met het bouwen van haar droomwoning en probeert een verre buurman zo ver te krijgen om haar bouwmateriaal te geven. Het zijn erg simpele uitgangspunten die alledaags zijn. Toch lukt het Reichardt om met haar realisme vervelende en onhandige situaties, die iedereen weleens heeft meegemaakt, tastbaar te maken. Het mooiste segment gaat over een jonge vrouw die geïsoleerd leeft op een veeboerderij. Om de monotonie te doorbreken gaat zij naar een avondopleiding waar zij gefascineerd raakt door de onderwijzeres (Kristen Stewart). Dit korte en kwetsbare verhaal gaat over eenzaamheid en de wens voor menselijk contact. Tegelijk laat het zien hoe complex en ondoorgrondelijk emoties kunnen zijn die mensen voor elkaar koesteren.

Dit was ons eerste verslag. Houd Cine in de gaten voor meer artikelen over het LIFF.

Leuk? Deel het even!
Written by

George is een kunsthistoricus en ongeneeslijke cinefiel en schrijft naast Cine voor Schokkend Nieuws, Frameland, Gonzo (Circus) en de Filmkrant. Daarnaast kun je zijn kunstkritiek lezen in Metropolis M en Tubelight. Film is alles voor hem. Een manier om te ontsnappen aan de harde realiteit maar ook het perfecte medium om diezelfde rauwe werkelijkheid te vangen en begrijpelijk te maken.

Typ en klik enter om te zoeken