Op Cine is altijd plek voor klassiekers, ook als die niet in het genre van de themamaand vallen. Lee Plaschek schreef voor Cine een recensie in retrospect over een van zijn favoriete films.  

La Vie d’Adèle, tevens bekend als Blue is the Warmest Color, ging na het filmfestival in Cannes in 2013 naar huis met een welverdiende Palme d’Or. De jury voorzitter – niemand minder dan Steven Spielberg – was lyrisch over de laatste film van Abdellatif Kechiche en de acteerprestaties van de jonge actrices. Adèle Exarchopoulos tekende voor de rol van Adèle. Emma werd gespeeld door de Léa Seydoux. (Vanaf oktober te zien als nieuwe Bond-girl in Spectre.)

De film is een intieme, rauwe kijk in het jonge maar complexe leven van de 15 jarige Adèle. Je krijgt als kijker het gevoel dat je het leven zo’n 5 jaar met haar meeleeft. Haar eerste keer seks met een jongen van haar school, haar ontmoeting met de uitgesproken lesbische en excentrieke kunstenares Emma. De twijfels aan haar seksuele geaardheid die zijn ontstaan door die ontmoeting en de groei naar haar volwassen leven.

LaViedAdelle5

Een groot deel van Adèle’s leven bestaat uit haar relatie met Emma. Hun paden kruisen letterlijk bij het oversteken van een zebrapad. Emma valt op in de menigte door haar blauw geverfde haren. Omarmd met haar vriendin loopt Emma Adèle voorbij, blikken kruisen en een zelfverzekerde glimlach bij Emma volgt. Adèle blijft verbluft achter en staat met open mond aan de andere kant van de straat. Bij het zien van deze onvoorziene ontmoeting stak bij mij het geloof in coup de foudre – liefde op het eerste gezicht – meteen de kop op. De ontmoeting maakt nogal wat los in Adèle die ’s avonds haarzelf pleziert tijdens een droom over een intiem moment met de beautiful stranger. Ze besluit op een avond opzoek te gaan naar Emma en vindt haar – ver buiten haar eigen comfort zone – in een lesbische kroeg. Ze spreken wat en de naïviteit van de jonge Adèle werkt aandoenlijk wanneer ze, nadat Emma heeft gezegd dat ze op het ‘École des Beaux-Arts’ zit, vraagt of er daar dan ook wel eens lelijke kunst wordt gemaakt. Wat ontstaat als een vriendschap groeit uit tot een liefde- en passievolle relatie tussen de twee.

Kunst speelt een uitzonderlijke rol in de film. Emma is kunstenares en maakt krachtige portretten – veelal naakt – van haar nieuwe, kneedbare muse. Adèle wordt meegetrokken in de sociale omgeving waarin Emma zich begeeft; een wereld bestaande uit kunstenaars, schrijvers en andere intellecten. Aan alles is merkbaar dat het lastig is voor de jeugdige Adèle om zich te passen in deze wereld. Dit wordt ongemakkelijk duidelijk wanneer ze zonder wat te zeggen deelneemt aan een discussie over de verschillen tussen Egon Schiele en Gustav Klimt. Daar waar Klimt bekend is om zijn frivole en kleurrijke werken, onderscheidt Schiele zich door rauwe zelfportretten, ontblote vrouwen en naakte lijven die in elkaar verstrengeld zijn.

LaViedAdelle2

Het gevoel van deze stukken komt in de film veel terug in het camera werk. Bijvoorbeeld in de scène waarin Emma een portret schildert van haar naakte model. De pose op de bank is nagenoeg gelijk aan één van Schiele’s bekendere werken. Schiele’s beeld komt ook meerdere keren terug bij de intieme, en ogenschijnlijk ‘échte’ seksscènes. De in elkaar gevouwen lijven van Emma en Adèle, de gekozen standpunten en het vele naakt linken allen terug naar het oeuvre van Schiele. De seksscènes zijn lang en puur. Het kreunen, het hijgen, het slaan op billen en buiken, het zoenen. Door alles word je meegetrokken in het gevoel van dat moment. Door de kracht van het pure acteerwerk van Exarchopoulos kun je je niet alleen bij de liefdesscènes maar eigenlijk bij alle emoties in de film inleven. Wanneer ze de liefde proeft voel je die met haar mee. Wanneer ze huilt is het lastig om niet mee te gaan in haar ugly cry. Maar toch als ze lacht, of met haar mond open staart blijft haar blik afwezig en twijfelachtig. Het is alsof ze kijkt in een andere wereld dan de gene waar ze op dat moment is.

De betrokkenheid heeft er voor mij als kijker voor gezorgd dat ik vanaf moment één viel voor Adèle. Van de wijze waarop ze haar sigaret rookt, tot de slonzige manier waarop ze haar haar draagt, tot de manier waarop ze haar spaghetti eet. Alles zorgt ervoor dat je – en al is het maar voor even – onderdeel bent van ‘La Vie d’Adèle’.

Lee Plaschek, filmliefhebber pur sang is te volgen op zijn Twitter.