Catherine Deneuve en Juliette Binoche voor het eerst samen, als moeder en dochter; dat is al genoeg om het filmhuis vol te krijgen. En dan ook nog eens in een film van Hirokazu Kore-eda, die in 2018 een Gouden Palm won met Shoplifters. La vérité is de eerste niet-Japanse film van de regisseur.

‘Die vraag heb ik al eens beantwoord,’ zegt de legendarische actrice Fabienne Dangeville (Deneuve) tegen een interviewer in de geestige openingsscène. ‘Lees maar het interview in Libération.’ De interviewer, duidelijk een fan, gaat door naar de volgende vraag. In deze korte scène  zien we meteen met wie we te maken hebben. Fabienne is kortaf, soms bot, enorm egocentrisch, en vooral iemand die zelf bepaalt wat ze over haar leven vertelt. En ze gelooft tot in het absurde dat haar omgeving daarin mee gaat.

Haar memoires heet La vérité (de waarheid), maar staat vol leugens. Wanneer haar dochter Lumir (Binoche) haar hiermee confronteert, ziet Fabienne het probleem niet. ‘Ik ben een actrice. Ik ga toch niet de waarheid vertellen.’ In het boek beschrijft ze zichzelf als liefdevolle moeder; Lumir herinnert haar aan die keer dat ze haar dochter opsloot in een kast en vervolgens een uren wegbleef. ‘Ik dacht dat ik Luc verteld had je eruit te laten,’ zegt Fabienne laconiek. De scène is exemplarisch voor de film: op papier zou het hevig, schreeuwerig melodrama kunnen worden, maar Deneuve en Binoche spelen ingetogen. Lumir kent haar moeder goed genoeg; ze weet dat het geen zin heeft uit te barsten. Kore-eda filmt met een ongekunstelde virtuositeit, de camera rustig bewegend tot die schijnbaar natuurlijk een mooie compositie vindt. Hij laat de actrices centraal staan, met aandacht voor de subtiliteiten in hun spel. Prachtig is het moment dat de naam Brigitte Bardot valt, en Deneuve met een oogopslag en een uitademing een mengsel van afgunst en minachting communiceert (Bardot speelde een van haar bekendste rollen in 1960 in een film die ook La vérité heet; Kore-eda toont zich vaker een francocinefiel).

Fabienne neemt Lumir mee naar de set van een sciencefictionfilm waarin ze de dochter van een ruimtereizende vrouw speelt. De film-in-de-film wordt natuurlijk een reflectie op de relatie tussen moeder en dochter, maar op een origineler manier dan je zou verwachten. Net als in Shoplifters laat Kore-eda zijn personages allerlei onverantwoorde keuzes maken, maar oordeelt hij nooit. Hij observeert. Zo komt hij bij de waarheid.