Now Reading:

La casa de papel: Seizoen 3

La casa de papel: Seizoen 3

De serie La casa de papel is een soort vreemde liefdesbaby tussen de Spaanse telenovela en Ocean’s Eleven. De serie was een onverwacht succes en groeide uit tot de best bekeken niet-Engelstalige serie van streamingsdienst Netflix. In twee seizoenen leek het verhaal van een idealistische en geweldloze overval op de Spaanse Munt wel verteld. Toch kon een derde (en volgend jaar ook vierde) seizoen niet uitblijven. Niet alleen vanwege het succes, want ook anno 2019 is er nog genoeg om idealistisch over te zijn.

LET OP: Deze recensie bevat spoilers over de eerste twee seizoen en milde hints over seizoen drie.

La casa de papel was in het begin even wennen. Niet alleen omdat de serie Spaanstalig is, maar vooral de curieuze combi van soap en actie, maken het een wat vreemde eend. Toegegeven bijna elke serie heeft melodramatische en romantische elementen, maar dat met zijn allen gegijzeld zitten in een bank zo ontzettend op je libido en de liefde konden werken kwam toch even uit de dode hoek zetten. In de Spaanse Munt ontstaan niet alleen fikse conflicten tussen de overvallers –wat vrij logisch is als je onder de nodige stress lange tijd met elkaar in een ruimte of gebouw zit– maar er bloeien ook relaties op tussen de overvallers onderling en tussen de gijzelaars en gijzelnemers. Als klap op de vuurpijl eindigt de rechercheur/onderhandelaar die de gijzeling tot een goed einde moest brengen in de armen van het meesterbrein achter de overval.

Een telenovela in de setting van een uitgekiende overval, je moet het maar verzinnen. Toch sloeg de serie aan bij een wereldwijd publiek. Dat is vooral te danken aan de idealistische toon van het verhaal. De overval op de Spaanse Munt is bedoeld als slachtofferloze misdaad. Want als je zelf geld drukt, steel je feitelijk van niemand, is de gedachte. De gijzelnemers wordt dan ook op het hart gedrukt om geen onnodig geweld te gebruiken. Om geweldloos de overval tot een goed einde te brengen, blijkt natuurlijk snel een illusie. Maar de overval is tot in detail uitgedacht door ‘El Professor’, een idealist en bankrover die voor elke tegenslag weer een scenario uit zijn hoge hoed weet te toveren waar de mannen van Ocean’s Eleven nog een puntje aan kunnen zuigen.

In twee seizoenen weten de overvallers in hun kenmerkende rode overalls en Dali-maskers uiteindelijk met koffers vol bijgedrukt geld de Munt te verlaten. En hoewel er meer slachtoffers zijn gevallen dan gehoopt, verwerven ze een heuse cultstatus omdat ze het met deze overval op hebben durven nemen tegen het bankensysteem. Zoals Anonymous de maskers van V for Vendetta in de echte wereld gebruikt als statement, gebeurt dat in de serie met het plastic gezicht van Dali. Zelfde snor, zelfde zwarte haar, maar dan Spaans. De serie laat zich dan ook zeker lezen als een kritiek op de huidige financiële wereld en de gevestigde orde waarin geld bijdrukken de normaalste zaak van de wereld is. Legerleiders en politici schuwen de burgerslachtoffers niet om de oorlog te winnen – of dat nu tegen een land is of in dit geval tegen een stel oproerkraaiers in een gelddrukkerij.

Een derde seizoen voelt na zo’n rond einde dan een beetje gekkig. Maar goed we hadden ook niet verwacht om massaal voor een overval-novela te vallen, dus vooruit. Iedereen heeft zich inmiddels in een hangmat op een eiland zonder uitleveringsverdrag naar keuze gesetteld als een van de overvallers wordt ontdekt door Interpol. Het is uiteraard de liefde waardoor hij in de val loopt, want het telenovela-element is zeker niet verdwenen in het derde seizoen. Rio, de benjamin van het stel, wordt gevangengenomen na een telefoontje naar zijn grote liefde en mede-overvaller Tokio. (Voor wie de serie niet gezien heeft, de personages hebben allen de naam van een stad om zo hun ware identiteit ook voor hun mederovers te verbergen.) De arme jongen wordt in een geheime faciliteit op een onduidelijke locatie vastgehouden en gemarteld. Want de autoriteiten zijn nog steeds flink op hun tenen getrapt door het succes van de overval de Spaanse munt en de daaropvolgende burgerbeweging in Dali-maskers en willen koste wat het kost de bende oprollen.

Gelukkig is ‘El Professor’ niet minder idealistisch geworden van een paar maanden Thailand met zijn geliefde rechercheur, die inmiddels door het leven gaat als Lisboa (Lissabon). Daarbij had hij behalve de plannen voor de Munt, ook nog een tweede onmogelijke overval op de plank liggen en dus wordt de bende herenigd. Ditmaal is de Spaanse Bank het doelwit, geld bijdrukken wordt vervangen door goudstaven omsmelten en de kritiek is ditmaal niet op het financiële systeem, maar gericht tegen de onrechtmatige marteling van Rio. Kortom: same shit, different day.

Maar er zijn ook een aantal nieuwe elementen. Het derde seizoen is in alle opzichten grootser dan de eerdere seizoenen. De serie reist van Thailand, naar Brazilië, Java en natuurlijk Madrid. Zeppelins, ontploffingen, tanks en andere actiefilmclichés worden niet geschuwd. Allemaal ongetwijfeld te danken aan de investeringen van Netflix. Ook worden er een aantal nieuwe personages geïntroduceerd. Aangezien Berlin het succes van de eerste overval niet meer mee heeft mogen maken, wordt nu een andere goede vriend uit het verleden opgeduikeld. Onder de naam Palermo maken we kennis met een man die wat betreft zijn liefde voor het patriarchaat, zijn megalomane trekjes en het feit dat hij en El Professor elkaar al lang kennen niet onderdoet voor Berlin. Pluspuntje: Hij heeft de onmogelijke overval op de Spaanse bank mede-ontworpen.

Maar de opvallendste toevoeging is de nieuwe ‘inspectora’ Alicia Sierra. Ditmaal zit er op de plek van onderhandelaar en probleemoplosser geen menselijke rechercheur die probeert met minimaal geweld de overval tot een vreedzaam einde te brengen. Nee, dit keer gaan we volledig de andere kant op met een keiharde vrouw die, hoogzwanger of niet, twijfelachtige martelpraktijken en een dode hier of daar niet lijkt te schuwen om haar doel te bereiken. De vraag is of El Professor wel op zo’n tegenstander is voorbereid, want deze vrouw is zo ijskoud dat psychologische spelletjes totaal geen effect op haar hebben.

Ondanks de ietwat gezochte aanleiding is het derde seizoen dan ook weer een heerlijke puntje-van-je-stoel-ervaring, waarbij een iets te lange binge-sessie op de loer ligt. Alba Flores, de actrice die Nairobi speelt, vergeleek de serie onlangs op een persconferentie met voetbal: ‘Voetbal is hét exportproduct van Spanje. Denk aan Real Madrid, denk aan FC Barcelona: wij ver­kopen voetbal. En dan krijg je uit dat voetballand een serie met een coach, een teamspelers die een eigen uniform dragen en allemaal hetzelfde lied zingen. Dat klopt, dat matcht.’ (Bron: Het Parool) Als we die vergelijking doortrekken is dit seizoen misschien een schot voor open doel, maar daarom niet minder raak.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Input your search keywords and press Enter.