Nu aan het lezen:

John Wick: Chapter 3 – Parabellum

John Wick: Chapter 3 – Parabellum

Het is een eer om in dezelfde tijd te leven als Keanu Reeves. De acteur is vaak het mikpunt van spot geweest om zijn houterige rollen, en nog steeds zijn er die beweren dat hij ‘niet kan acteren’. De John Wick-reeks is het definitieve bewijs van hun ongelijk: dialogen zijn niet Reeves’ ding, nee, maar film is een visueel medium, en kíjk wat ie doet. Met zijn pezige lenigheid en onderkoelde energie brengt hij een iconisch personage tot leven. Je zou John Wick in silhouet herkennen aan zijn lichaamstaal. Dát is filmacteren.

Vergeleken met John Wick: Chapter 3 – Parabellum is de eerste John Wick ronduit ingetogen. Die film was het eenvoudige verhaal van een voormalig huurmoordenaar die wraak nam op het tuig dat zijn hond doodsloeg. Dat de plot speelde in een geheime onderwereld, was eigenlijk bijzaak. Vooral een manier om die vervelende vraag in veel actiefilms te vermijden: ‘waar is de politie?’ De politie doet niet mee, want de personages hebben een parallelle samenleving met z’n eigen codes en rechtssysteem. Een slim trucje was het.

In deel, pardon, hoofdstuk 2 doken we dieper die wereld in. We leerden over de haast religieuze toewijding van huurmoordenaars aan de High Table, over bloededen en plechtige rituelen. Aan het einde van die film zat John Wick goed in de problemen door het schenden van een van de heiligste geboden: gij zult niet doden in het Continental Hotel. Hoofdstuk 3 begint direct waar de voorganger ophield.

Omdat er nu 14 miljoen op Wicks hoofd staat, heeft hij half New York achter zich aan; op elke straathoek van die stad staat immers een huurmoordenaar. Dat is vooral slecht nieuws voor die huurmoordenaars, want die worden natuurlijk door Wick met botte sierlijkheid naar het hiernamaals verwezen. Hier wat minder pistoolfetisjisme dan in hoofdstuk 2, en meer scènes waarin Wick creatief moet worden. Hoogtepunt is de scène waarin hij een paard als moordwapen gebruikt.

Maar zelfs voor John Wick zijn er grenzen aan de acceptabele hoeveelheid gespuis op de hielen. Daarom vlucht hij naar Casablanca, alwaar de mythologie rond de High Table nog verder uitgebreid wordt, tot in het ronduit belachelijke. Het werkt nog verrassend goed, dankzij de volledige toewijding van met name Reeves en regisseur Chad Stahelski. Ze bewandelen met verve de moeilijke grens tussen serieus en karikaturaal. Maar eigenlijk had het niet gehoeven. Als Wick een tocht door de woestijn maakt om ‘the one who sits above the Table’ te ontmoeten, hoop je toch vooral dat ie snel weer gaat vechten. Zoals het in een musical ook nooit te lang moet duren tot het volgende liedje.

En Parabellum komt het dichtste bij een klassieke Hollywoodmusical van alles wat Hollywood het afgelopen decennium geproduceerd heeft (oké, na Magic Mike XXL). Een reeks knap gechoreografeerde, visueel spectaculaire set-pieces, consistent maar met elk een eigen smaak. Voormalig stuntcoördinator Stahelski stelt zich als regisseur bescheiden op: niet zijn camerabewegingen zijn de focus, maar de doodsdans van Keanu Reeves (die veel van zijn stunts zichtbaar zelf doet) en zijn tegenspelers. Cinematografie en montage staan altijd in dienst van de actie. Een verademing tussen al die actiefilms, van Endgame tot Hellboy, waarin een zwierende camera het gebrek aan interessant geweld moet verhullen. Nee, Stahelski’s stijl heeft de eerlijke eenvoud en onopvallende virtuositeit van Yuen Woo-Ping, Lau Kar-Leung en Jackie Chan: niet toevallig ook allemaal regisseurs met de nodige stuntervaring.

Stahelski en Reeves zijn voor elkaar gemaakt: twee artiesten met grenzeloze toewijding en respect voor hun publiek. Ze willen ons méér geven dan de concurrent. Niet zomaar een actiefilm maken, maar dé actiefilm. Daarin slagen ze met speels gemak: Parabellum is een razend knappe prestatie. Het bewijs, voor wie het nog nodig dat, dat John Wick de John Wick onder de filmreeksen is.

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Written by

Redacteur bij Cine, Schokkend Nieuws en The Cult Corner. Schrijft ook voor Hard//hoofd. Daarnaast editor en scenarist. Houdt van lange openingstitels.

Typ en klik enter om te zoeken