Now Reading:

Iron Sky: The Coming Race

Iron Sky: The Coming Race

In 2012 kwam na een langdurige aanloop de Fins/Duits/Australische sciencefiction actiekomedie Iron Sky uit. Het concept van de film is zowel intrigerend als compleet van de pot gerukt: aan het eind van de Tweede Wereldoorlog ontvlucht een groep nazi’s de aarde om een geheime kolonie te bouwen op de donkere zijde van de maan. In 2018 keren ze terug om het Vierde Rijk te stichten en veroorzaken ze (opnieuw) een globe-omspannend conflict dat uitmondt in een alles verwoestende kernoorlog. Slechts een klein clubje mensen weet de nucleaire conflagratie te overleven door te vluchten naar de maanbasis met de hulp van de gerehabiliteerde nazi Renate Richter en de Afrikaans-Amerikaanse astronaut James Washington.

In de sequel Iron Sky: The Coming Race is het inmiddels 29 jaar later en staat de maankolonie continu op het punt van instorten. Obianaju ‘Obi’ Washington (Lara Rossi), de dochter van Renate en de inmiddels overleden James is opgegroeid tot een uitermate vaardige monteur en manusje-van-alles die de rammelende kolonie met ducktape en een moersleutel draaiende weet te houden. Op een dag verschijnt er voor het eerst in die 29 jaar een ruimteschip met een groep overlevenden uit Rusland, bestuurd door brokkenpiloot Sasha (Vladimir Burlakov). Hun schip blijkt tevens een andere onverwachte passagier te hebben in de vorm van Wolfgang Kortzfleisch (Udo Kier), de leider van de maannazi’s die in de eerste film rücksichtslos werd vermoord door zijn ambitieuze onderling Adler. Zijn wederopstanding wordt verklaard wanneer hij aan Obi onthult dat hij geen mens is, maar een Vril: een onsterfelijke, regenererende buitenaardse hagedis die van gedaante kan verwisselen. Kortzfleisch vertelt hoe zijn ras ten tijde van de dinosauriërs op aarde neer was gestort met hun ruimteschip en hoe hij met een medisch experiment verantwoordelijk was voor de opkomst van de mensheid. De Vril stichten met de hulp van gedomesticeerde dino’s de stad Agartha in de holle aarde, onder de grond. Dit alles met dank aan de Heilige Graal, een bron van ongetemde energie waarmee ze de mini-zon draaiende houden, een energiebron die Obi nodig heeft om het ruimteschip van kracht te voorzien om de bevolking van de uit elkaar vallende maankolonie te redden. Obi gaat met Sasha en spierbal Malcolm (Kit Dale) op reis, maar krijgt ongevraagd gezelschap van sekteleider Donald (Tom Green), de aanvoerder van de Jobists. De Jobists hebben zich ontpopt tot de meest invloedrijke religie op de maan: ze vereren Steve Jobs en zijn Apple-gadgets.

Zo begint een queeste die van de maan via Antarctica leidt naar de binnenkant van de aarde, waar de Vril onder leiding van een beschubte Adolf Hitler (wederom Udo Kier) elkaar verwijten dat hun geheime plan om de mensheid te verdelgen een beetje uit de klauwen is gelopen. Een aantal infameuze wereldleiders uit de geschiedenis blijkt stiekem Vril te zijn geweest, waaronder Caligula, Vladimir Putin en Mark Zuckerberg. Dat Hitler en Kortzfleisch ook nog eens broers zijn met een onderling nog niet uitgevochten familievete, zorgt ervoor dat dit onvermijdelijk uitmondt in een confrontatie op de maan.

Iron Sky was in 2012 een interessante titel met een rijke voorgeschiedenis: een deel van de film werd gefinancierd door middel van crowdfunding, waarbij de fans van de film ook inhoudelijk input mochten geven op de film. Deze aspecten van de film bleken uiteindelijk een stuk interessanter dan de film zelf: de ambities van regisseur Timo Vuorensola bleken toch niet helemaal haalbaar met een klein budget (voor een actiefilm) en de humor miste veelal zijn doel. Iron Sky had een zekere aandoenlijke kneuterigheid en viel wel op door interessante designkeuzes en door een duidelijke liefde van de makers voor de betere exploitatiecinema.

In 2019 komt het vervolg uit in een geheel andere wereld. Waar het toen gemakkelijk lachen was om nazi’s, een wereldwijde kernoorlog en een leeghoofdige, incompetente voormalige reality tv-ster als Amerikaanse president zijn deze zaken vandaag de dag een stuk minder vermakelijk. Wederom valt er nog wel wat te genieten aan Iron Sky: The Coming Race (de titel verwijst naar een roman van de Britse schrijver Edward Bulwer-Lytton uit de Victoriaanse tijd en zou tevens zeer geschikt zijn voor de onvermijdelijke porno-parodie): de film neemt zichzelf op prettige wijze niet serieus, waardoor de post-apocalyptische setting niet deprimerend is, de designs van sommige sets, de Vril en de ruimteschepen is gevuld met details en de charismatische Rossi lijkt in een andere film thuis te horen. Daarnaast is het altijd een genoegen om Udo Kier zijn tanden te zien zetten in het decor, zeker in zijn dubbelrol. Maar het beperkte budget kan nog steeds de tomeloze ambities van Vuorensola niet waarmaken, het plot wordt net zoals de maanbasis bij elkaar gehouden door ducktape en smeerolie en veelbelovende ideeën worden niet goed uitgewerkt. De aandoenlijke kneuterigheid is nog steeds aanwezig, maar de huidige wereld verdient vlijmscherpe humor om nazi’s belachelijk te maken, geen meanderend, bij vlagen amusant broddelwerk. Laat staan als tv-series als Legends of Tomorrow, Doom Patrol en The Man in the High Castle op verschillende wijze de nazi’s zowel letterlijk als figuurlijk beter weten te fileren voor een vergelijkbaar budget.

Input your search keywords and press Enter.