Precies twintig jaar geleden liet regisseur Roland Emmerich de aarde verwoesten door een gigantisch ruimteschip vol aliens. Twee decennia later is Amerika herbouwd, inclusief het compleet afgebrande Witte Huis. Maar de ruimtewezens lijken dit jubileum te willen vieren met een nieuwe aanval. De vraag is alleen nu niet of de aarde een nieuwe verwoesting aankan, maar of het een even cheesy blockbuster oplevert als in 1996.

Independence Day – het origineel dus – staat er niet om bekend een geraffineerd drama te zijn. De patriottistische woorden “We will not go quietly into the night”, die president Whitmore zonder enige ironie uitsprak, pasten perfect in de traditie van de Amerikaanse zelfverheerlijking op 4 juli, de nationale feestdag. Maar ook buiten de VS sloeg de film enorm aan. Mede hierdoor was Independence Day één van de grootste blockbusters wereldwijd in de jaren negentig van de vorige eeuw. Het vervolg Independence Day: Resurgence staat niet op zichzelf: vorig jaar was Jurassic World, de spinoff van Jurassic Park uit 1993, een enorm succes bij publiek én pers, mede door de talloze knipogen naar het origineel. Alleen lukt het Emmerich niet om ditzelfde kunstje te herhalen. Independence Day: Resurgence is een gortdroog, saai en vooral warrig zooitje geworden. Niet vreemd, want de creditlijst laat maar liefst vijf schrijvers zien die aan het scenario hebben gewerkt en vier mensen die het verhaal hebben bedacht.

Zowel de dialogen als het bij vlagen onbegrijpelijke verhaal weten volstrekt niet toe boeien. Ook de cast maakt niet de indruk erg veel met de film op te hebben. Liam Hemsworth is de ‘posterboy’, Charlotte Gainsbourg de excuus-actrice met een vaag Frans accent en Bill Pullman maakt van zijn rol van oud-president een uitgeblust karakter. Alleen Jeff Goldblum lijkt er lol in te hebben en grijpt terug op zijn blockbusterrollen uit de jaren ’90.

https://www.youtube.com/watch?v=oj16vfbsM9A

Emmerich lijkt ook in een ander opzicht in de vorige eeuw te zijn blijven hangen: zijn onvermogen om goede vrouwenrollen te laten zien. Waar de 71-jarige George Miller vorig jaar met Mad Max: Fury Road een ware feministische blockbuster neerzette, doet Emmerich net alsof vrouwen nog altijd niet meer dan een decorstuk zijn. Independence Day: Resurgence heeft dan wel een vrouwelijke president (Sela Ward) maar mee dan stil in een hoekje staan terwijl de mannelijke generaals de dienst uitmaken, doet ze niet. Het moment waarop ze ineens verdwenen is, is niet alleen lachwekkend, maar vooral ook zeer kwalijk. Verder is alles fantasieloos volgens het bekende blockbuster-draaiboekje afgewerkt, is humor bijna volledig afwezig, en wordt de Chinese markt gepaaid met wat Chinese acteurs. Wat ze zeggen is niet belangrijk want hun zinnen worden niet vertaald.

Ongeloofwaardig is verder het idee dat met de uitschakeling van het als bijenkoningin vermomde buitenaardse wezen het probleem ineens is opgelost, zelfs voor dit soort films. Misschien ligt er voor Emmerich een grotere carrière als imker in het verschiet. Deze mislukte aftrap van het blockbusterseizoen 2016 kan in elk geval snel vergeten worden.