Nu aan het lezen:

Imagine 2019, deel 2

Imagine 2019, deel 2

Imagine is een filmfestival van genrefilms, maar elk jaar zijn er ook films te vinden die de conventies van die genres tarten, binnenstebuiten keren of simpelweg aan alle genres trachten te ontsnappen. Zoals Luz, de afstudeerfilm van de Duitse regisseur Tilman Singer. De film gaat over een Chileense taxichauffeuse in Duitsland die op een politiebureau wordt verhoord. Maar zo straight forward als die synopsis klinkt zo labyrintisch is het resultaat. Gefilmd in 16mm, met een soms bijna uit z’n voegen pulserende soundtrack van Simon Waskow beslaat het grootste deel van Luz uit dat verhoor. Luz wordt in een soort staat van hypnose gebracht door de psychiater Rossini, die op dat moment onder invloed is van een mix van alcohol, drugs en wellicht nog meer dan/nog iets buitenaardser dan dat. De hypnose van Luz lijkt over te slaan op de andere aanwezigen bij het verhoor en de mensen die Luz zich inbeeldt verschijnen, springen over op de aanwezigen en maken steeds diffuser waar we nu eigenlijk naar kijken.

Trefzeker laat Singer de boel uit de hand lopen. Herhalingen, discrepanties en motieven beginnen steeds sneller over elkaar heen te buitelen en de vraag wie de controle heeft, of iemand de controle nog heeft, dringt zich steeds nadrukkelijker op. Want hoe schijnbaar passief en nonchalant Luz de hypnose ook lijkt te ondergaan, het is maar de vraag of ze ook werkelijk zo overgeleverd is aan de verhoorders. Want gedurende de film leren we dat ze op een meisjesinternaat in Chili op mysterieuze wijze haar schoolgenoten massaal ziek maakte en er is ook nog iets met een occult ritueel rond een ingebeelde zwangerschap. En dan is er nog de variant op het Onze Vader dat ze constant voor zich uit prevelt: ‘Onze Vader, waarom zijt Gij zo’n lul?’ Wat Singer nu eigenlijk precies wil zeggen met Luz? Ik ben er niet helemaal uit, maar hij heeft in elk geval een film gemaakt die de kijker even flink uit het lood slaat.

Nog een Duits debuut is O Beautiful Night van Xaver Xylophon (echte naam: Xaver Böhm), die eerder al een aantal korte animatiefilms schreef en regisseerde. Zijn speelfilmdebuut draait om de nerveuze en hypochondrische jongeman Juri, die zijn dagen doorbrengt met het obsessief googelen van de symptomen van een hartaanval en met vage klachten naar de huisarts gaan. Wanneer hij op een nacht zijn gedachten tracht te verzetten bij de gokautomaten in de plaatselijke speelhal treft hij daar een man die zich voorstelt als de dood en hem meedeelt dat hij die nacht zal sterven. Maar voor het zover is kunnen ze best nog even de stad onveilig maken. De altijd overal nee tegen zeggende Juri is aanvankelijk geneigd het aanbod af te slaan, maar raakt al snel alsnog hopeloos verstrikt in het idee van een leuk nachtje uit van de dood.

Xylophon drenkt de nacht in neonkleuren en alle locaties zijn een tikkeltje surrealistisch, inclusief de figuren die ze er tegenkomen. Toch blijft de film wat vlak. Richting het einde somt Juri de ingrediënten van de nacht op: opium, coke, autodiefstal, Russische roulette; het klinkt als een achtbaanrit, maar gek genoeg vertaalt dat zich niet in de energie van de film. Nu zet Xylophon ook wel bewust in op een melancholische toon en een gevoel van verlatenheid (buiten de personages die we tegenkomen lijkt de stad compleet leeg), maar ook daarin overtuigt het net niet. Xylophon heeft intrigerende vraagstukken in handen (want is die man nu bijvoorbeeld echt de dood of een junkie op zoek naar een enabler), maar in de uitwerking en antwoorden daarop weet de film zelden te bevredigen.

‘Kan liefde de dood overwinnen?’ is de vraag die O Beautiful Night stelt en ook het sprookjesachtige The Rusalka vraagt zich dit af. Een Rusalka is een wezen uit de Slavische mythologie: een meerminachtige verschijning die mannen het water in lokt en verdrinkt. Het wezen vormt ook de bron voor Perry Blackshears tweede speelfilm. In de film gaat Tom, een gelovige jongeman die niet kan praten naar een afgelegen huisje aan een meer. Daar hoort hij direct de eerste avond vreemde plonsgeluiden en ontdekt hij op de rand van het terras de natte afdruk van een hand. Al snel ontmoet hij de veroorzaker ervan: een jonge vrouw genaamd Nina die achter haar onschuldige glimlach een duistere en bloeddorstige kant verbergt.  

The Rusalka laat zien hoe liefde ook de durf betekent in de wereld van de ander te stappen. Tom verloor zijn spraakvermogen na een ongeluk in het water, Nina kan juist niet aan land komen. Om bij elkaar te komen, moeten ze dus elk hun grenzen opzoeken. Het is mooi hoe Blackshear het begrip tussen de twee buitenbeentjes toont en het schijnbare gemak waarop ze met elkaar weten te communiceren. Andere plotelementen zijn helaas wat minder goed uitgewerkt. Zo wordt er aan het begin van de film vrij veel nadruk gelegd op het feit dat Tom christelijk is, hij heeft zelfs een kruisbeeld mee in zijn koffer dat hij direct in het huisje ophangt. Maar later in de film speelt dat nauwelijks meer een rol. Ook lijkt Blackshear in de laatste momenten wat moeite te hebben een einde aan de film te breien. Maar ondanks die kleine gebreken is The Rusalka een mooi melancholisch en soms macaber sprookje.

Leuk? Deel het even!
Leuk? Deel het even!
Written by

Redacteur bij Cine, schrijft daarnaast ook nog onder meer over film bij Biosagenda.nl en over theater bij Theaterkrant.nl. Daalt graag af naar de obscure krochten van cinema en houdt bijna net zoveel van slechte sciencefiction als van goede sciencefiction.

Typ en klik enter om te zoeken