Buiten “milde” SARS, binnen de stream van het International Film Festival Rotterdam. Om af te dwalen naar een alternatieve werkelijkheid. En of dat nu in het verleden of de toekomst afspeelt, diverse films op dit festival zetten een wereld neer nog vreemder dan het jaar 2022.

In het clichématige Battlecry zoekt de hoogmoedige Haya namens de Wereldbank naar de krachten achter de populaire drug Golden Monkey. Voor de bescherming (en relevante voorgeschiedenis) schakelt ze soldaat Soji in, want de gebruikers veranderen in schaduwmonsters perfect voor het oorlogvoeren.

De doorsnee anime dystopie met neon Tokyo krijgt cachet door de ouderwets aandoende computergegenereerde beelden van maker Yanakaya. Als vlekken hangen de personages op het scherm wat zorgt voor een licht hallucinante sfeer. Het schept mysterie à la het vreemde computerspel Deadly Premonition (2010). Alleen nu als een verzameling cutscenes zonder eigen inbreng. Personages staan stokstijf stil en delen zakelijk alle relevante informatie voor het plot, behalve als een popdeuntje een achtervolging mag opleuken.

De musical Neptune Frost schept eigenzinnig een enigmatische toekomstvisie. Midden in de wildernis van Burundi vormt zich een enclave van coltanmijnwerkers gestuurd door hun dromen. Onder leiding van de interseks sjamaan Neptune hacken ze het internet op ritualistische wijze.

Muzikant Saul Williams en theatermaakster Anisia Uzeyman bundelden hun krachten voor een stuk Afrikaans futurisme. De uitbundig dansende rebellen dragen excentrieke kostuums à la ArchAndroid Janelle Monáe. Koortsachtig spoedt de camera zich over hen onder de begeleiding van opstuwende beats en krachtige politieke aanklachten tegen de exploitatieve winning van grondstoffen. Zo fuseert de film intrigerend internetmagie met animistische traditie.

Met banaliteiten die door moeten gaan voor een politiek statement parodieert Kafka for Kids kindertelevisie. In een bizar programma hoopt men Kafka’s De gedaanteverwisseling voor te lezen aan Hani Furstenberg die een klein meisje speelt. De kleurrijke animaties beelden tegen de schrijvers wil in het insect af, maar gelukkig geeft Kafka’s schoen ze die toestemming.

Het programma is een absurdistisch theaterstuk, als registratie gefilmd door regisseur Roee Rosen. Zo krijgen de bonte decors vol menselijke gezichten die het meubilair spelen uitgebreide aandacht, net als de maffe band een paar meter verderop die de ‘man van het slechte nieuws’ muzikaal begeleidt. Het programma sleept zich voort onderbroken door unheimische voedingsreclames tot als een duveltje uit het doosje Furstenberg de Israëlische bezetting van Palestina juridisch analyseert. Haar krachtige voordracht komt echter na een janboel van performatieve provocatie.

De Tweede Wereldoorlog fantasie van Freaks Out blijft hangen in degelijk spektakel. Vier buitenbeentjes met bovennatuurlijke gaven verdienen de kost in het circus van een goedaardige tovenaar gedurende de nazi-bezetting van Italië. Als de circustent het begeeft in een bombardement zoeken ze werk terwijl een twaalfvingerige nazi-ziener ze nodig heeft voor het Derde Rijk.

Franz Rogowski (Undine) brengt die cartooneske slechterik met verve, maar diens complexere motivaties blijken vooral een excuus om de groep achterna te zitten. De meer intrigerende aspecten van deze fantasierijke omgeving laat regisseur Gabriele Manetti links liggen voor een alledaags educatief verhaal over de elektrisch geladen Matilde. Hij schuwt daarbij de realiteit in de vorm van hard geweld niet. Daarbuiten dompelt de film graag onder in een wel erg camp Zirkus Berlin. Maar uiteindelijk dient de vloeiende camera en rappe montage vooral conform de blockbuster formule van spanning en sensatie.