Via de site van documentairefestival IDFA kun je zo’n driehonderd documentaires gratis kijken, variërend van korte tot lange films. In een reeks artikelen zullen we bij Cine de komende tijd thematisch wat krenten uit de pap halen. Met om te beginnen vijf korte films over een in deze coronatijden toepasselijk onderwerp: sociale isolatie.

The Chirola (Diego Mondaca, 2008)

Pedro Cajias bracht een groot deel van zijn leven door in de gevangenis. Maar hij ervaart de wereld daarbuiten eigenlijk als een grotere straf. Want buiten vindt hij geen veiligheid, kameraadschap, loyaliteit, maar onzekerheid en rekeningen. Dus zonderde hij zich af van de samenleving samen met een roedel honden. Honden die hem ‘herinneren aan alles waar ik op hoop in mensen.’ De in gruizig zwart-wit geschoten short kijkt zonder oordeel naar de met een cocaïneverslaving worstelende eenling, waarbij het beeld steeds in en uit focus gaat, als om te benadrukken dat Cajias zichzelf onbereikbaar heeft gemaakt.

Ninnoc (Niki Padidar, 2015)

‘Iedereen ziet wie ik lijk te zijn’, merkt tienermeisje Ninnoc op. Ninnoc is geen doorsnee meisje en dat wil ze ook niet zijn. En sowieso, wat betekenen die woorden eigenlijk? ‘Normaal’, ‘anders’, ‘populair’. Maar toch, buiten de groep vallen wil ze ook niet. Ze tekent hoe in de pauze een kringetje ontstaat rond het populairste meisje, hoe ze probeert in dat kringetje te komen, maar er altijd buiten komt te staan. ‘Ik pas er gewoon niet bij.’ En dus gaat ze maar alleen zitten. Niki Padidar weet met slimme visuele en auditieve vondsten invoelbaar te maken hoe Ninnoc zich voelt op school. Een ingenieuze en ontroerende short.

The Box (Eva Stefani, 2004)

In een krap Grieks appartement woont een stokoude vrouw. Haar belangrijkste bezittingen: een icoon van de Heilige Madonna en haar televisie. Urenlange kijkt ze, vaak met het geluid uit, naar het kleine, vierkante scherm en geeft commentaar op wat ze ziet. ‘Wie is dat? Hem ken ik niet’, zegt ze wanneer een politicus in beeld komt. Soms verraadt het commentaar de afbrokkelende geest van de vrouw. ‘Het sneeuwt in Athene’, mompelt ze bij beelden van een vulkaanuitbarsting. Wanneer nieuwslezer Niko Hatzinikolau in beeld komt, lijkt ze te veranderen in een pubermeisje. ‘Mooi overhemd’, kirt ze terwijl ze met haar hand over het scherm aait.

How to Make a Pearl (Jason Hanasik, 2017)

John Kapellas krijgt uitslag en brandwonden wanneer hij zich blootstelt aan licht. Een diagnose konden dokters niet stellen, maar de Amerikaanse kunstenaar leeft inmiddels al ruim een decennium in het donker. Met een zaklamp schijnt hij in zijn nagenoeg lege koelkast terwijl hij telefonisch een boodschappenlijstje doorgeeft: ‘yeah, I kind of need al that vegetably stuff.’ In plaats van het duister bezit te laten nemen van zijn geest, gaat John hem te lijf met creativiteit. Vult de muren met abstracte tekeningen, componeert muziek. Via familiefilmpjes en de woorden van John wordt geleidelijk het kleurrijke en niet zelden tragische verleden van deze veerkrachtige man onthuld. Complete isolatie betekent zijn leven in het donker misschien niet, maar zoals hij zelf zegt: ‘I’m sort of a stuck in time-like person.’

The Birds Are Silent in the Forest (Tim De Keersmaecker, 2007)

Deze poëtische short volgt een Duitse magazijnmedewerker die zodra hij vrij is zijn huis vol delfts blauwe tegeltjes en opgezette dierenkoppen aan de muur achter zich laat en de natuur intrekt. Met een jachtgeweer en onvermijdelijke jagerspet trekt hij de natuur in, ver weg van vorkheftrucks en files. Er wordt geen woord gesproken. De Keersmaecker filmt met veel gevoel voor sfeer hoe de man ronddoolt in de uitgestrekte bossen waar de maan een blauw licht door de bomen werpt en mist van de bosgrond opdampt. Het is alsof we samen met de jager even in een mythe stappen om dan weer terug te keren naar het alledaagse bestaan.