Alsof een onzichtbare reuzenhand hem van zijn fiets aftilt, vliegt de tienjarige Justin Whitter door de lucht. En zo verdwijnt opnieuw een kind in het kleine, schijnbaar vredige Amerikaanse stadje met een kabbelend riviertje en gebarsten asfalt.

I See You is een film vol afleidingsmanoeuvres. Het mysterie rond de verdwenen jongens lijkt de drijvende kracht, maar belandt al vrij snel op een zijspoor wanneer de film zich focust op het gezin van een van de detectives (Jon Tenney). Op de broze wapenstilstand die binnen het huis heerst, nadat Jackie (Helen Hunt) is vreemdgegaan. Greg slaapt op de bank en zoon Connor keert zich passief agressief tegen zijn moeder.    

Maar ook dat spoor wordt weer gebroken in het script van Devon Graye, door een opeenstapeling van vreemde gebeurtenissen. Aanvankelijk kleine dingen – een lege bestekla, een mok die plots op het dak opduikt – die zich met wat fantasie nog wel weg laten redeneren, maar allengs worden de zaken vreemder en moeilijker te negeren.

Ondertussen suggereert de film de aanwezigheid van een op de loer liggende, onzichtbare entiteit. De camera sluipt door de vertrekken van het huis of observeert het als een poppenhuis vanuit de lucht. Er zijn abrupte scèneovergangen en de muziek van William Arcane rinkelt en klettert erop los. Het zijn allemaal elementen die lijken te wijzen op een bovennatuurlijke thriller in de geest van bijvoorbeeld de recente Stephen King-serie The Outsider.

Maar dan zijn daar plots antwoorden. Veel eerder dan verwacht en vooral veel aardser dan verwacht. De film stapt vervolgens terug in zijn eigen voetstappen, waarbij de kijker onverklaarbare zaken uit het eerste deel opnieuw te zien krijgt vanuit een ander perspectief. In The Outsider wordt een man geconfronteerd met onverklaarbare elementen die hem langzaam dwingen zijn rotsvaste overtuiging los te laten dat voor alles een logische verklaring is. In I See You is juist de twist dat er wel een logische verklaring is. En dat dat misschien veel verontrustender is.

Uiteindelijk kan geen onkenbaar kwaad op tegen de reële gruwelen die mensen elkaar aandoen en de wonden die dat slaat, is de kern van I See You en dat is een interessant vertrekpunt. Dat de film toch niet helemaal weet te overtuigen komt door dezelfde structuur die noodzakelijk is om die twist te laten werken. Want dat hele ritueel van het op het verkeerde been zetten van de kijker en het vervolgens opnieuw nalopen van het eerste deel, kost dusdanig veel tijd, dat het ten koste gaat van de thematische diepgang.

En dat terwijl I See You op dat vlak ook ambities heeft, want het zijn niet de kleinste onderwerpen die bij de horens worden gegrepen. Het gaat over een gespleten gezinsrelatie, over samenleven met geheimen, maar ook over traumaverwerking en klassenverschillen. Maar tegen de tijd dat de film op het punt is aanbeland dat die thema’s de volledige ruimte krijgen, is hij alweer bijna afgelopen. Dat neemt niet weg dat I See You zich goed laat wegkijken als een slim gestructureerde thriller, kronkelend als het bospad waar de jongens in het niets verdwijnen.