Wanneer de vrolijke, stoere, nonchalante Arabella (Michaela Coel) begint in te zien dat ze tijdens een avond uit is gedrogeerd en verkracht, verwacht je een explosieve reactie, want zo ken je haar het best. Maar ze trekt de kraag van haar trui over haar gezicht en huilt zachtjes. Het is een heel kwetsbaar moment, al heeft dat onhandige verstoppen voor de buitenwereld tegelijkertijd iets grappigs. 

Coel, die ook het script heeft geschreven en mederegisseur is, weet in I May Destroy You heel goed te laveren tussen ernst, kwetsbaarheid en humor. Haar cringe comedy Chewing Gum uit 2015 zat ook vol onverwachte situaties en zelfspot. Het was tijdens het schrijven van het tweede seizoen van die serie dat Coel een ervaring had waaruit I May Destroy You ontstond: haar drankje werd gespiked en ze is vervolgens verkracht. Een heftig onderwerp, maar in haar nieuwe serie gaat het verwerken van dat trauma gepaard met feestjes, daten, zich verkleden met haar vrienden en werken aan het manuscript van haar tweede boek. Haar leven is naast dat trauma dus ook ongedwongen en licht – realistischer dan wanneer alleen die verschrikkelijke gebeurtenis haar zou definiëren. 

Soms is de toon van de serie ongrijpbaar, mysterieus of sinister. Arabella zit bijvoorbeeld een keer alleen in haar slaapkamer en als we haar even vanuit de deuropening zien, doemt er een eng figuur in zwart boven haar op. Het is maar voor één seconde en je weet dat het niet echt is, maar dat ene moment is genoeg om je scherp te houden. 

Die figuur is een herinnering aan dat ze niet alleen een slachtoffer is van seksueel misbruik – misschien is ze zelf ook een dader. Niet meteen een verkrachter, maar heeft zij er niet voor gezorgd dat haar beste vriend Kwame (Paapa Essiedu) zich een keer onveilig voelde nadat hij te maken had gehad met seksueel geweld? Zij sloot hem op in haar kamer met een andere man – niet heel prettig als je vlak daarvoor in zo’n zelfde setting bent gedwongen tot seks. Als Arabella Kwame in zo’n positie duwde en ongevoelig was voor zijn angst en pijn, is ze dan niet net zo erg als haar misbruiker? 

Het speelt ook mee dat ze steeds meer invloed krijgt als woordvoerder voor slachtoffers. Ze gaat viral nadat ze publiekelijk een man aan de schandpaal nagelt die haar grens overging. Het levert haar duizenden nieuwe volgers op, die van haar verlangen dat ze tirades afsteekt over toxische masculiniteit. Dat doet ze graag: ze wil er voor andere vrouwen en slachtoffers zijn, hun troost en zelfvertrouwen geven. Maar het geeft haar ook macht: mensen luisteren naar haar, willen haar erkenning. En die hunkering naar macht, is dat niet waar verkrachters ook op uit zijn?

Het wordt nog ingewikkelder als Kwame de grenzen van een vrouw overschrijdt. Het is niet alleen de vraag hoe hij zich daar zelf toe moet verhouden, maar ook hoe Arabella ermee moet omgaan. Moet ze hem afschrijven, zoals ze doet met andere mannen op haar social media? Of kan ze begrip tonen voor hem en zijn omstandigheden? Maar hoe kan ze één potentiële misbruiker excuseren en niet vergevingsgezind zijn naar de rest? Maakt dat haar niet hypocriet? 

Die ambiguïteit is tekenend voor de hele serie. Een personage is een klootzak, maar wekt tegelijkertijd ook sympathie op. Ook Arabella is bij vlagen bloedirritant in haar zucht naar macht en erkenning, maar ze is ook heldhaftig in hoe ze misbruikers durft aan te spreken. En soms doet ze weer iets als haar trui over haar gezicht heen trekken en zie je haar kwetsbaarheid en angsten, en kun je niet anders dan van haar in al haar aspecten houden.