‘Movies don’t just show us how the world is, they show us how the world could be,’ poneert aspirant-regisseur Raymond Ainsly bij de pitch van zijn project. De Tweede Wereldoorlog is net voorbij en vier jonge dromers hopen Hollywoodgeschiedenis te schrijven. Of misschien liever te herschrijven. De nieuwe Netflix-serie Hollywood doet namelijk precies wat Ainsly wil: een wereld laten zien die had kunnen zijn. Wat als Hollywood eind 1940 durfde wat het nu nog steeds niet helemaal durft te doen?

In de golden age van Tinseltown werd de basis gelegd voor het Hollywood dat wij nu kennen. Het was het begin van grote studio’s en sterren die we nog steeds adoreren. De manier waarop films nu gemaakt worden vindt zijn oorsprong in die gloriedagen. Maar het is ook de tijd waarin de donkere kant van Hollywood wortelschoot, met z’n machtsmisbruik, seksueel grensoverschrijdend gedrag – vaak in combinatie met elkaar – en ook het achterstellen van etnische minderheden, homoseksuelen en vrouwen. Hollywood brengt zowel de glorie als de keerzijde van die wereld in beeld, maar biedt vervolgens een alternatief verloop van de geschiedenis. Een Hollywood waarin zwarte en Aziatische makers een kans krijgen en vrouwen een filmimperium kunnen bestieren. Sterker nog, een Hollywood waar al deze mensen het beter doen dan de rest.

Het verhaal volgt een groep ambitieuze nieuwkomers in Tinseltown: een oorlogsveteraan die wil doorbreken als acteur, een homoseksuele en zwarte scriptschrijver, een donkere beginnende actrice en een half-Aziatische regisseur. Allen hebben ze hun eigen, even egoïstische als idealistische, redenen om Hollywood te willen veranderen. In de echte late jaren veertig was dit nooit gelukt, in het Hollywood dat de serie schetst krijgen ze die kans van, jawel, een vrouw. Onder leiding van diva-annex-powervrouw Avis Amberg (Patti Lupone) mogen de vier dromers een film maken die op meerdere lagen geschiedenis zal (her)schrijven.

Dat de serie een loopje neemt met de geschiedenis hoeft natuurlijk niet erg te zijn, maar in Hollywood wordt het uiteindelijk problematisch omdat het er allemaal iets te dik bovenop ligt. Van vrouwenemancipatie tot etnische minderheden, van #MeToo tot homohaat, ieder gevoelig punt en elke zwarte bladzijde van de filmindustrie wordt keurig afgevinkt. Het feit dat een groep minderheden een film mag maken voor een grote (fictieve) studio is niet voldoende herschrijving. Ook in die productie binnen de serie moet nog aardig wat aan de historische feiten gesleuteld worden. Waardoor de serie bijna te meta lijkt te worden.

Dat de serie ook nog eens duidelijk bouwt op de ‘classical Hollywood’-formule helpt niet. Het zal ongetwijfeld weer bedoeld zijn als metakritiek, maar het Hollywood dat Hollywood voorschotelt is vooral een sprookje. Een verhaal over hoe eenieder zijn of haar American dream waar kan maken in een heerlijk kleurrijk en gestileerd jasje.

Showrunner Ryan Murphy was eerder verantwoordelijk voor American Horror Story, American Crime Story en Glee. Series die tot in de puntjes verzorgd zijn, kleurrijk en soms – zelfs als het waargebeurde verhalen betreft – een tikkeltje over de top. Het levert keer op keer veel kijkgenot op. Aan genot ontbreekt het in Hollywood dan ook zeker niet. Misschien net iets te veel, want de kritische boodschap lijkt daarmee een beetje aan zijn eigen goede bedoelingen ten onder te gaan.

Hollywood laat vooral zien dat sprookjes niet echt zijn. Als nostalgisch escapisme en een fantasie waarin iedereen kan worden wie hij/zij wil zijn, is de serie zeker geslaagd. De naoorlogse wereld van klassieke auto’s, kleurrijke en stijlvolle outfits en aangezette muziek, geven dit sprookje kleur en plezier. Jammer genoeg is daardoor de idealistische luchtbel waar Hollywood op drijft makkelijk kapot te prikken.