LvH: ‘Howdy folks! Eline is druk bezig om haar academische queeste te voltooien, dus bij deze verwelkom ik Hedwig en Timna voor het Weekend van Cine! Er schijnt licht aan het einde van de corona-lockdown tunnel: is het echter vrijheid of een aanstormende metaforische intercity? En bioscopen mogen vanaf 1 juni weer open onder zeer strikte voorwaarden. Hoe gaat het met jullie en hoe ziet de nabije toekomst er voor jullie uit?’  

TR: ‘Hey guys & dolls. Hier in het Gooi is het nog steeds quarantaine-galore. Lees: geen werk, veel bezigheidstherapie en mezelf een beetje manoeuvreren tussen ups en downs.  Wat betreft de ‘ups’: ik ben tegenwoordig te horen als films en series betweter op 3FM. Wel midden in de nacht, dus geen hond die het hoort en liefdewerk oud papier, maar in het kader van bezigheidstherapie wel heel leuk om te doen. Dus hoofdactiviteit in het weekend is het voorbereiden van een leuk radio-item. Dus heb je nog een pareltje dat de 3FM-luisteraar echt gezien moet hebben, laat het vooral weten! Verder hoop ik een beetje te kunnen genieten van het mooie weer. De vraag is alleen waar, want het zal wel weer allejezus druk zijn overal. 

Wat betreft de zogenaamde lichtpuntjes uit de de meeste recente persco, ben ik toch nog een beetje van de ‘downs’.  Leuk dat er straks veel meer mag, maar ik zie het in de praktijk nog niet echt gebeuren. Hoe haalbaar is het voor een filmhuis, bioscoop of theater de boel draaiende te houden met dertig man publiek? Hoe gaan de horeca het doen met de nu al vaak te krappe terrassen en de anderhalvemeterafspraak – zoals Rutte dat zo mooi noemt? Ik zit dus vooral met vragen en twijfels na dinsdag. Of zie ik het dan te somber in?’ 

HvD: Ik herken dat heen en weer gevoel heel erg. Afgelopen week had ik een dag er echt de pest in, maar eigenlijk went het verder best aardig. Ik heb bijvoorbeeld een volle sociale agenda voor dit weekend: op vrijdag met vriendinnen op Netflix The Half of It kijken en ondertussen via Jitsi kletsen; op zaterdagavond een bierproeverij op afstand, waarvoor we de biertjes al een tijdje in huis hebben; en dan zondag het wekelijkse bijkletsen met de schoonfamilie. Ik heb ook het geluk dat mijn werk gewoon doorgaat, maar dan thuis, al brengt dat ook zijn eigen uitdagingen met zich mee. En dat betekent wel dat ik niet naar je kan luisteren, helaas, Timna, want ik houd nog zo veel mogelijk de normale kantoortijden aan.

Op die dagen dat ik de pest erin heb ben ik ook steeds weer dankbaar voor popcultuur. Ik had het laatste seizoen van Schitt’s Creek expres bewaard voor een dergelijk moment, en ik heb toen op een avond direct drie afleveringen achter elkaar gekeken. Ik voelde me direct beter. Grappig is wel dat ik ook in mijn popcultuurconsumptie van het ene naar het andere uiterste vlieg. Ik kijk Schitt’s Creek en Community voor de momenten dat ik iets makkelijks verteerbaars wil. Maar ben ook begonnen met The Leftovers (ik ben ondertussen bezig met het tweede seizoen) omdat het soms juist wel goed voelt om ergens op te moeten kauwen. En deze serie in het bijzonder sluit opvallend goed aan bij het huidige moment. Het gaat over een maatschappij die een enorme schok heeft gehad. Maar de serie speelt zich grotendeels pas 3 jaar na die schok af. Alles wordt nog beïnvloed door het verdwijnen van 2% van de wereldbevolking: meerdere personages worden verteerd door rouw, en er zijn rare groeperingen en uitwassen en samenzweringstheorieën… maar het leven gaat ook verder. Zo voelt het nu ook. Alles is anders. Maar de nieuwe status quo went sneller dan je zou denken.’

LvH: ‘Nou ja, de oude status was al niet echt quo, dat was voor vrijwel iedereen met twee werkende hersencellen al duidelijk. Waar ik me nog de meeste zorgen over maak is: “Where do we go from here?”. Deze pandemie heeft een groot aantal fundamentele zwakheden in onze samenleving blootgelegd, maar wat gaan we met deze kennis doen? Voor bioscopen is inderdaad de anderhalvemetersamenleving funest; misschien dat de blockbuster-blokkendozen van Pathé en Kinepolis dit op de lange termijn kunnen overleven, maar voor schattige art house filmhuizen is het niet te doen. Mijn zorgen worden ook gereflecteerd in mijn cultuurconsumptie: in het tweede seizoen van Altered Carbon wordt een maatschappij getoond waarin het menselijk lichaam gereduceerd is tot handelswaar doordat een permanente dood vrijwel is uitgebannen:  je persoonlijkheid en herinneringen worden opgeslagen in een schijf in je nek, waardoor je gemakkelijk van lichaam kan wisselen. Voor iedereen die genoeg knaken heeft, tenminste, de onderklasse moet blijven hosselen voor een tweede kans. Hoe beeldschoon vormgegeven de wereld wel niet is en hoezeer de kinetische actiescènes ook imponeren, ik mis een beetje hoop in de toekomst. Gelukkig is Rick & Morty weer terug: een serie die vaak wordt beschouwd als extreem nihilistisch, een interpretatie die volgens mij te kort door de bocht is. Protagonist Rick is dan wel een nihilistische poepzak, maar om de serie gelijk te stellen met een personage is te gemakkelijk. Ik ben ook benieuwd naar Solar Opposites, een nieuwe serie van Rick & Morty-maker Justin Roiland. Ik hoop dat hij zonder de stabiliserende invloed van Dan Harmon niet compleet uit de bocht vliegt. De eerste recensies zijn in ieder geval vrij positief. Zijn jullie al plannen aan het smeden voor over een langere termijn?’

TR: ‘Aan de langere termijn durf ik nog niet echt te denken, merk ik.  Hoewel ik hoop dat we hiervan leren en bepaalde dingen fundamenteel anders gaan doen met zijn allen – denk aan meer waardering en dus salaris voor vitale beroepen, besef van het belang van kunst en cultuur en misschien eens niet alle miljarden naar een KLM of Booking.com sluizen – maar ik ben er bang voor. Dus ik probeer het maar per dag te bekijken en op mijn eigen manier een steentje bij te dragen. Koken voor ouderen, minder vlees en sowieso minder massaconsumptie, meer lokaal kopen, kritische artikelen en kunst delen op social media… Zet natuurlijk ook geen zoden aan de dijk, maar je moet wat. 

In het kader van dystopie in films en series: Years and Years. Via het leven van een grote Britse familie laat deze BBC-serie (te zien via NPO Start) zien hoe in 15 jaar vanaf nu de wereld compleet naar de haaien gaat.  Elk mogelijk dystopisch scenario komt voorbij. Van vluchtelingenproblematiek en een nieuwe bankencrisis, tot opkomend populisme en uiteraard een virus. De verkering en ik hebben deze serie toevallig vlak voor alle corona-toestand gekeken, en toen werden we er al goed gek van. Het is onwijs goed en pijnlijk realistisch gemaakt. Zo erg dat we niet meer dan een of twee afleveringen op een avond konden kijken en regelmatig met dingen naar de televisie wilden gooien. Ik geef toe, het is niet de meest opbeurende tip, maar wel de meest realistische. En hoe donker het ook klinkt, er zit zeker hoop in. Memo aan mezelf, misschien hoog tijd een stuk voor Cine aan deze serie te wijten. 

Maar het is weekend, dus laat ik afsluiten met een up: We zijn gezond, ik heb een lief om me gezelschap te houden en ik wordt steeds beter in anderhalvemeterborrelen. Dus ook dit weekend weer wat sociaal contact op afstand in de planning. Niet naar een terrasje kunnen is tot daaraan toe, maar die barbecue moet morgen aan en het bier moet op. Hoe gaan jullie van het weer genieten?’

 HvD: ‘Oe, ja, Years and Years. Dat heb ik uiteindelijk niet afgekeken, was me toch iets teveel. Maar, je vroeg naar het weer: goed dat je het zegt, want ik moet nog even wat cold brew “zetten”. Dat is dus gewoon koffie en koud water bij elkaar gooien, maar je moet er wel op tijd aan denken, want het moet minstens een halve dag trekken. Als dat gebeurd is dan met melk, wat gecondenseerde melk en ijsblokjes in zo’n heerlijk foute hipster-jampot goed schudden – heerlijk. En ik ga weer een zuurdesembrood bakken – ben benieuwd of ik dat volhoud op de lange termijn. Wel grappig: ons lievelingsbakkertje verkoopt sinds kort ook allerlei soorten meel. Ligt een briefje bij: “if you think you can do better than us…” 

Verder heb ik dit weekend spontaan een game gekocht voor de Switch, na een aanbeveling van Glen Weldon in de podcast Pop Culture Happy Hour. En toen heb ik het vervolgens in een enkele sessie uitgespeeld. Maar het was het waard: Gorogoa is een van de meest elegante en bevredigende puzzelspellen die ik ooit heb gespeeld. Het is al sinds 2017 uit, maar ik ben vast niet de enige die er nog niet van had gehoord, en wie weet is dat ook een leuk idee voor in het zonnetje.’

LvH: Gorogoa, ons aller Theodoor had die titel in Het Weekend van Cine van 28 maart ook al getipt. Great minds think alike! Ik heb helaas niet zoveel aan het mooie weer: ik ben dan wel geen bejaarde, maar ik loop wel een groter risico op extra narigheid als ik goed ziek zou worden (als ik nog niet ziek ben, wat gezien de verzameling uiteenlopende symptomen van het corona-virus ook gewoon zou kunnen). Zodoende neem ik het zekere voor het onzekere, blijf ik zoveel mogelijk binnen en vermijd ik ook anderhalvemetermeetups. Zodra ik me kan laten testen en het dragen van mondkapjes ingeburgerd is, kan ik overwegen om uit mijn zelfverkozen isolement te treden. Tot die tijd betekent mooi weer vooral meer FOMO. Dat betekent niet dat ik in foetushouding achter de bank lig (nou ja, niet zo vaak), in tegendeel! Met het programmeerteam van het Kaboom Animation Festival stellen we elke week programma’s samen met vijf geliefde animatiefilms. Mijn collega Maarten en mede-founding father van KLIK Dario gingen mij voor, deze week mocht ik mijn selectie presenteren. Timna, hoe is je hoorspelachtige zoomvoorstelling over Anne Frank eigenlijk gegaan? En kunnen mensen die nog ergens beleven?’

TR: ‘Goed om te horen dat iedereen zich, ondanks de downs toch vooral weet te vermaken. Die hele quarantaine heeft ook wel iets inspirerends moet ik zeggen. Overal staan andersoortige initiatieven op, er is meer te (film)quizzen dan ooit en iedereen die ik spreek heeft wel een nieuw talent in zichzelf ontdekt. 

Nu weet ik niet of stemacteren mijn onontdekte talent is, haha. Het Anne Frank project was dan ook best een onderneming. Voorlezen in personage is sowieso een aparte vaardigheid en helemaal om dat digitaal over te brengen. Zeker in zo’n zoomgesprek zitten best wat uitdagingen. Je kunt niet door elkaar praten, er gaat technisch her en der nog wel wat mis, dus het bleek nog een flinke uitdaging om het spannend te houden. Toch kijk ik er al met al met een heel goed gevoel op terug. Het was ontzettend leuk en leerzaam om op zo’n manier met een aantal gepassioneerde mensen theater te maken. Perfect was het zeker niet, maar het blijft heel bijzonder om op dodenherdenking dit verhaal naar de mensen te brengen. Gelukkig waren de reacties ook heel positief. Ik denk dat we met zijn allen vooral heel trots mogen zijn. Dus we zitten er wel aan te denken om binnenkort nog zo’n voorstelling te maken. Voor de liefhebbers is het hier terug te luisteren.

Luuk, ik ga mij eens lekker in jouw selectie verdiepen. Hedwig, The Leftovers gaat hier op het kijklijstje. Dank voor de tips allemaal en blijf gezond en positief. Fijn weekend!’