LvH: ‘Alrighty, lady and gents, we hebben de week weer overleefd. Een week die gevuld was met acties en manifestaties tegen racisme, lelijk gekakel van pratende hoofden die in hun Suit Supply pantalons schijten van angst dat ze ook iets te verwijten valt en maatschappelijke ontwikkelingen hier en over de rest van de wereld die een schop onder hun badonkadonk krijgen door de recente acties. En daarnaast moeten we ook nog eens lezen, gamen en films en series kijken. En niet ziek worden/ziektes verspreiden. Lukt het jullie een beetje, dit multi-tasken?’

TS: ‘Nou nee. Momenteel zit ik vooral in een spiraal van woede. En ik vind het al moeilijk mijn woede te multi-tasken. Niet alleen ben en blijf ik boos over het racistische politiegeweld overal ter wereld en de manier waarop de Nederlandse media dit verslaan, er is meer wat me kwaad maakt. De grootste boosdoener: J.K Rowling. Ze heeft het lef om in Pride-month, een maand die alleen mogelijk is door het activisme van zwarte transgenderpersonen vijftig jaar geleden, de aandacht af te trekken van de belangrijke anti-racistische beweging die nu gaande is, door een extreem transfoob essay te plaatsen vol leugens, verdraaide feiten, stropop-argumenten en stereotypes. Wat me nog bozer maakt is dat ze autisten misbruikt om haar punt te maken. Volgens Rowling worden de arme, arme autisten gehersenspoeld door de “trans-lobby” en kunnen wij niet voor onszelf denken en opkomen. Naast autistisch ben ik ook niet bepaald cisgender, dus ik voel me op twee manieren geschoffeerd. Ook omdat volgens onderzoek een enorm groot gedeelte van de autisten transgender of non-binary is, al verschillen de precieze cijfers per onderzoek (het varieert van 15% tot zelfs 40%). Het voelt ergens ook naar om hier zo mee bezig te moeten zijn, tegen wil en dank, omdat ik de Black Lives Matter-protesten wel even een tikkie belangrijker vindt nu. Wel weet ik dat ik voorlopig geen Harry Potter-producten meer tot me ga nemen. En dan was het fijn geweest als er een goed alternatief was, maar iets als Artemis Fowl, nu op Disney+ bewijst dat een Potter-variant maken nog niet zo makkelijk is. Want ook die film deed pijn deze week: Judi Dench die klinkt als rookvrouw.nl en Josh Gad die zijn kaak ontwricht om te kunnen fungeren als menselijke drilboor maakten mijn week niet beter.’

JK: ‘Terwijl dat op Josh Gad na toch klinkt als iets prachtigs. Nu ja, sterkte, Theo. Ik ben in elk geval blij dat Daniel Radcliffe, Emma Watson en Rupert Grint alledrie hun afkeuring van de transfobie duidelijk hebben gemaakt; vanuit mijn geprivilegieerde positie kan ik er hoop uit halen dat J.K. Rowling en de haren een verloren strijd lijken te leveren. Maar zolang er in die strijd nog slachtoffers aan de andere kant zijn, hebben die daar natuurlijk weinig aan.’ 

Es: ‘Het multitasken gaat mij ook niet heel goed af. Mijn tv/film dieet bestaat daarom alleen nog maar uit luchtige series die lekker wegkijken. Videoland is nu eindelijk aan mijn arsenaal toegevoegd, en met hun gigantische aanbod van Nederlandse producties is er geen tekort aan fluffy content. Dit weekend ben ik voornamelijk buiten te vinden (zaterdag is een prachtige dag voor een BBQ volgens mij) en met een flinke regenbui op zondag blijf ik lekker binnen. Ik begin nu eindelijk een beetje goed te worden in Call Of Duty en spelen met vrienden die ik nu even niet in de levende lijve kan zien is eigenlijk ontzettend gezellig. Ik sprak trouwens een vriendin uit België die dit jaar aanwezig zal zijn bij het filmfestival in Venetië. Het was me even helemaal ontgaan dat er nog een festival is dat wel doorgaat! Zijn jullie er ooit geweest?’

LvH: ‘Venetië wel, het festival niet. Ik hoop natuurlijk dat het festival door kan gaan, het blijft echter een vrij riskante onderneming in deze onzekere tijden. Laten we hopen dat het geen cautionary tale wordt hoe je zoiets vooral niet moet organiseren. Voor diegenen die zich willen verdiepen in de TERF-war waarin Rowling zich heeft vastgebeten, is dit artikel een goede inleiding. Het is altijd pijnlijk als iemand die op veel vlakken bewonderenswaardige dingen heeft gedaan zo van hun voetstuk af vallen, maar het bewijst tevens dat niemand geheel veilig is voor de gevreesde online echo chamber. Wat fluffy content betreft is één van mijn belangrijkste bronnen voorlopig uitgeschakeld: het YouTube-kanaal van Bon Appétit ligt plat omdat de Big Cheese Adam Rapoport een elitaire racistische hork bleek te zijn die mede-verantwoordelijk was voor een giftige bedrijfscultuur waarin mensen werden uitgebuit en tegen elkaar werden uitgespeeld, specifiek als ze meer kleur hadden dan een kuipje roomkaas. Voorlopig bevredig ik mijn behoefte aan culinaire eye candy met Sorted, een Brits YouTube-kanaal. Jammer genoeg is de diversiteit daar ook ver te zoeken aangezien het draait om de keukenstrapatsen van vijf Britse lads, er zit daarentegen geen boosaardige multinational achter. Ik sta altijd open voor suggesties als iemand iets beters tegenkomt y’all!’

TS: ‘Ik houd normaal wel van fluffy, vandaar ook mijn poging iets goeds proberen te zien in Artemis Fowl, maar ik kwam er net achter dat boos en politiek geëngageerd op dit moment voor mij een betere golflengte is. Op het moment van schrijven ben ik net klaar met Spike Lee’s nieuwe Netflix-film Da 5 Bloods, en mijn hemel, wat een geweldige film. Van wat ik gezien heb (ik mis nog Da Sweet Blood of Jesus en Red Hook Summer) is dit Lee’s beste film sinds The 25th Hour. Da 5 Bloods gaat expliciet over de wonden van het verleden die doorwerken in het heden, of dat nu racisme is of oorlog. Maar zoals altijd compliceert hij de boodschap: zo is één van de zwarte Vietnam-veteranen die op zoek gaan naar een goudschat in hedendaags Vietnam een Trump-supporter, en stammen enkele van de helpers op hun pad af van de Vietcong en rubberplantagehouders. Daardoor is de film niet prekerig, maar complex en relevant. Lee begrijpt dat het verleden niet altijd makkelijk te ontrafelen valt, en laat daarom de naargeestige warboel in vol ornaat zien, zonder kant en klare oplossingen te bieden. En ik denk dat we dat soms nodig hebben in deze tijd: het open en bloot tonen van de problemen zonder meteen in een oplos-modus of een ontkennende houding te schieten, maar vooral eerst te luisteren.’

JK: ‘Helemaal mee eens. Daarom ergerde ik me ook aan de streamingdiensten die afgelopen week een aflevering van Fawlty Towers tijdelijk van hun kanaal verwijderden vanwege racistisch taalgebruik. Dat krijg je als mensen meteen willen oplossen zonder te luisteren. Niemand had geëist dat die aflevering verwijderd of gecensureerd zou worden, maar de streamingdiensten zien een maatschappelijke tendens, willen zichzelf beschermen tegen eventuele controverse en reageren overdreven. Daar maken de nieuwsmedia dan van: ‘Fawlty Towers onder vuur!’ ‘Ophef over Fawlty Towers!’ En dan gaat Mark Rutte — een van de meeste humorloze Nederlanders aller tijden — in een persconferentie uitleggen dat Fawlty Towers juist racisme belachelijk maakt. Niemand luistert naar elkaar: de BBC luistert niet naar de boodschap van de activisten, de nieuwsmedia niet naar de uitleg van de BBC en uiteindelijk staat de premier een komedieserie te verdedigen tegen kritiek die helemaal niet bestaat. Er was en is geen ophef over de inhoud van Fawlty Towers. De manier waarop nieuwsmedia omgaan met dit ‘verhaal’ zou in een satirische komedieserie hilarisch kunnen zijn. In werkelijkheid is het intens frustrerend, want het resultaat is dat activisten die de straat op gaan om zich te laten horen tegen dodelijk geweld opeens geassocieerd worden met de commercieel gemotiveerde stuipreactie van de BBC.

Iets prettigers om mee af te sluiten: Mike Patton. Aardig wat Gen X-rockers uiten zich tegenwoordig fascistisch: Krist Novoselic (Nirvana) en John Dolmayan (System of a Down) steunen Trump, Billy Corgan (Smashing Pumpkins) zit al een tijdje complottheorieën te bespreken met Alex Jones, en Phil Anselmo (Pantera) brengt de Hitlergroet tijdens optredens. Ik was even bang dat Patton, de zanger van onder meer Faith No More en veruit de interessantste muzikant uit die hele golf jaren-90-altrock, ook zou teleurstellen. Vroeger wilde hij zich nooit politiek uitspreken. Maar met hardcoreband Dead Cross (waarin voormalig Slayer-drummer Dave Lombardo de andere hoofdrol heeft) kiest hij duidelijk een kant. Vandaag verscheen de Black Flag-cover Rise Above, volgens de band opgenomen “in solidariteit met de Black Lives Matter-beweging.” Voor elke J.K. Rowling is er een Mike Patton, moet je maar denken.’

LvH: ‘Gadverdamme, dat Corgan was afgegleden naar het doucheputje van het internet had ik al wel meegekregen en Novoselic’s recente stupide uitspraken ook, maar de rest is nieuw voor mij. Gelukkig hebben we Rage Against the Machine nog. Hoe je als jezelf enigszins serieus nemende rocker Trump-fan kan zijn is mij een godvergeten raadsel: de man is een vleesgeworden liftmuzakcover, het summum van smakeloosheid. Het verbaast me dan ook niet dat zijn reactie op Black Lives Matter is dat hij de racistische dog whistle inruilt voor een vuvuzela. Het is nog veel te vroeg om te gaan juichen dat het tij zich eindelijk lijkt te keren in de VS, maar elk lichtpuntje moet je koesteren. En qua fictie ben ik blij dat ik onlangs de ietwat onder de radar verdwenen serie Hunters ben gaan kijken. Hunters is een serie uit de koker van Jordan Peele gebaseerd op Operation Paperclip, een geheime operatie die in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog ervoor zorgde dat duizenden Nazi-geleerden in de VS een nieuw leven konden opbouwen. In de serie ontdekt een team van Nazi-jagers een duister complot om de samenleving te verwoesten en uit de puinhopen het Vierde Rijk op te laten bloeien. De serie is niet perfect: het duurt iets te lang voordat Jonah Heidelbaum (gespeeld door Logan Lerman) zijn lot als jager omarmt en de esthetiek is iets te Tarantino-light. Het is ook niet geschikt om te bingen: elke aflevering duurt een uur en bevat een flashback naar een concentratiekamp of ghetto waarin de gruwelijke realiteit van de Holocaust niet te ontvluchten is. Maar de cast is goed op dreef, met Kate Mulvaney als bikkelharde non met een vlijmscherpe tong, Saul Rubinek en Carol Kane als kvetching getrouwd stel en Tiffany Boone als felle Black Panther als uitblinkers. De leider van het team is Meyer Offerman, gespeeld door Al Pacino die eindelijk de mute-knop voor zijn Big Al-acteerstijl teruggevonden heeft en daardoor weer eens een mensch speelt in plaats van een karikatuur. En al is de serie niet perfect, tot nu toe bevalt de combinatie van gegrond drama, zwarte humor en actie met een lik exploitation me goed.’